پیمان استراتژیک با آمریکا آغاز فصل مصیبت افغانستان است

با توجه به اهمیت موضوع مصاحبه ذیل که به تاریخ 1391/02/30 در روزنامه کیهان به نشر رسیده بود و ضمن اصلاح یکی دو مورد اشتباه چاپی برآن شدیم که آن را در خبرگزاری افغان ایرکا برای استفاده بیشتر بازدیدکنندگان این سایت منتشر کنیم. آنچه می خوانید گفت و گویی با محمدحسن جعفری رئیس حزب رفاه ملی افغانستان،در باره اوضاع فرهنگی، سیاسی و امنیتی این کشور برادر و همسایه است. ¤ قبل از اینکه وارد بحث سؤالات بشویم لطفاً به صورت مختصر خودتان را معرفی بفرمایید. - محمد حسن جعفری هستم. قبلا کارهای فرهنگی می کردم و مدتی هم در جمهوری اسلامی ایران بودم. بعد از تحولات یازده سپتامبر یا به عبارتی بعد از سقوط طالبان ما به افغانستان رفتیم. قبلا هم بنده مدیر مسئول مجله وفا بودم. ¤ پس شما اهل رسانه هم هستید. وضعیت رسانه ای افغانستان چگونه است؟ - علاقه مندی من بیشتر به کارهای فرهنگی بود تا کارهای سیاسی، منتها شرایط افغانستان به گونه ای بود که با توجه به هجمه وسیع فرهنگی غرب در افغانستان این کارهای محدود و کوچک فرهنگی ماجوابگوی نیازهای مردم افغانستان نبود. ما الان قریب به چهل شبکه تلویزیون خصوصی و دولتی داریم و در حدود پانصد نشریه و روزنامه و مجله و هفته نامه و ماه نامه همین الان در مرکز افغانستان منتشر می شود و در حدود قریب به صد رادیو. رادیوهایی که اغلب غربی ها آن ها را تأسیس کرده اند. مؤسسه ای هست به نام اینتر نیوز و با همکاری یواس آی وی و یوترنیوز رادیوها اغلب از اینها تغذیه می شود. متاسفانه سیاست و خط مشی بعضی تلویزیون های افغانستان را هم آقای رابرت مرداک که یک یهودی و در واقع امپراتور رسانه ها ست، تحمیل می کند. در اغلب رسانه ها در افغانستان در واقع تبلیغات غرب سرازیر می شود و یک نوع اسلام ستیزی و اسلام زدایی به وجود می آورند. رسانه هایی که از طرف آنها تحمیل می شود در ابتدا ممکن است بسیار آرام شروع به کار بکنند و در واقع اهداف بسیار تعریف شده ای دارند که در راستای ترویج سکولاریسم و ترویج بی بندو باری است. در واقع در پوشش حقوق زن، حقوق بشر، حقوق اقلیت ها و... اینها فعالیت های متعددی می کنند ولی اهدافشان چیز دیگری است . بنده قبلا هم مسئولیت رئیس مجمع فرهنگی انقلاب اسلامی افغانستان را بر عهده داشتم و بیشتر کارهای فرهنگی می کردیم، در خارج هم که بودیم به کار فرهنگی بیشتر علاقه مند بودیم منتها شرایط افغانستان به گونه ای ایجاب می کرد که ما بعد از سال 1382 یعنی هشت سال قبل به این باور رسیدیم که این جوابگو نیست و بایدکار سیاسی را هم آغاز کنیم. با مشورتی که با اساتید دانشگاه ها، علما و دوستان فرهنگی و مردم افغانستان و افراد روشن و مسئول داشتیم، دوستان زیادی در کنار ما قرار گرفتند و در دوازده آذر ماه سال1382 حزب رفاه ملی افغانستان را تأسیس کردیم و درخواستش را در وزارت عدلیه افغانستان تقدیم کردیم و جواز حزب رفاه ملی افغانستان را پس از طی مراحل قانونی به دست آوردیم. ¤ اصول و خط مشی حزب رفاه ملی افغانستان چیست و گستره اش چقدر است؟ - حزب رفاه ملی افغانستان یک حزبی است که منبعث از اراده مردم است و در آن شیعیان و اهل سنت و از اغلب اقلیت های افغانستان عضویت دارند و می توانم بگویم که تقریبا در گذشته از 22 استان افغانستان در این حزب عضویت داشتند حالا قریب به 30 استان افغانستان عضویت دارند. از مجموع 34 ولایت یا استان افغانستان در 30 استان ما الان عضو داریم اعم از برادران تاجیک، پشتون، هزاره و ازبک در حزب ما عضویت دارند. حزب رفاه ملی افغانستان یک نیازی برای جامعه فعلی افغانستان بود که ما به وجود آوردیم علی رغم اینکه ما هیچ گونه پشتیبانی خارجی نداریم. یک حزب مردمی هستیم و علاقه مندیم که مردم ما روی این حزب بیشتر توجه کنند، تجار ما، سرمایه دارهای ما، خیرین ما توجه کنند. ما می خواهیم یک حزبی باشدکه بر اساس حقایق و واقعیت های عینی نیازهای مردم افغانستان را برآورده کند و در افغانستان، آن چیزی که موجود است و مشهود است، آنها را بیان کند. سیاست های حزب ما از ابتدا بر این بوده است که در دو دوره از جناب آقای کرزای حمایت کردیم . آقای کرزای در مراسم تحلیف اعلام کرد و گفت دولت ما آینه تمام نما هست و تمام مردم افغانستان می توانند در آن سهیم باشند و شریک باشند. ولی شعارهای آقای کرزای متاسفانه باواقعیت ها منطبق نبود. نمی دانم این فشارها از طرف غربی هاست یا از سوی اطرافیان آقای کرزای هست. ما دو جریان حزب افغان ملت و حزب رفاه ملی در این دوره اخیر به طور گسترده و وسیع از آقای کرزای حمایت کردیم . برای حزبی که همراه ما بود یکی دو تا وزارت در اختیارشان گذاشتند ولی از حزب ما- این هم به حساب تبعیض بگذاریم به حساب چی بگذاریم؟ - یک نفر هم در کابینه دولت حضور ندارند متاسفانه. این که بعضی ها بر اساس لیاقت و شایستگی در بعضی مدیریت های کوچک گماشته شده اند یک بحث است منتها حزب رفاه ملی افغانستان تا هم اکنون یک نفر را در کابینه یا در ساختار دولت از طریق رسمی ندارد. دولت برای حزب رفاه ملی افغانستان که واقع گرا و یک حزب میانه رو و معتدل بود، چون آرام بودیم هیچ گونه مسئولیت را درنظر نگرفت و این مظلومیت این حزب را می رساند. ما حزبی نیستیم که خاموش باشیم، ساکت باشیم موضع گیری های متعدد داریم و صدها بیانیه و موضع گیری های متعددی ما داشتیم از تحولات گذشته تا امروز. شخصیت های بسیار خوب و سرشناسی در اینجا عضویت دارند، علما، اساتید دانشگاه، مسئولین رسانه ها و... آقای سید احمد حسین احسانی یکی از علمای بسیار بزرگ کشور و از معاونین حزب بود که دار فانی را وداع گفت. همچنین جناب حضرت آیت الله شریفی که یکی از مؤسسین این حزب است. ایشان یکی از وکلای حضرت امام خمینی (ره) بود در نجف و ایشان هم فوت کردند . الان هم شخصیت های خیلی برجسته ای در حزب رفاه ملی افغانستان حضور دارند. گرچه جای بعضی از عزیزان را ما همچون آیت الله سید محسن شریفی و آقای احمد سید احمدحسین احسانی و همچنین سید خادم حسینی را خالی می بینیم و درگذشت اینها فقدان بسیار بزرگی برای حزب ما بود ولی الان هم شخصیت های خیلی برجسته وکارا و صاحب نظر مشغول فعالیت هستند. در سال91 هماهنگی و انسجام را برای حزب نامگذاری کردیم وانشاالله سعی می کنیم در سال 91 کنگره حزب رفاه ملی افغانستان را در کابل برگزارکنیم و تلاشمان این است که بتوانیم برای دنیا و برای مردم افغانستان نشان دهیم که حزب رفاه ملی افغانستان چقدر پتانسیل و ظرفیت کلانی دارد. ¤ ظاهراً شما در حزب الله افغانستان هم مسئولیت دارید. درست است؟ - خدمت شما عرض کنم که در گذشته ائتلاف هشت گانه مجاهدین بود. قبل از پیروزی، قبل از به وجودآمدن دولت کنونی و قبل از طالب ها احزاب و جریانات زیادی بودند از جمله حزب الله. نظر به پیشنهادی که دوستان کرده بودند مسئول امور سیاسی حزب الله بودم . تشکیلاتی که محدود به غرب افغانستان می شد. یک بخشی از مردم افغانستان را پوشش می داد و از جمله جریان های جهادی بود. در سال 1359 تأسیس شده بود آن حزب و مسئولیتش هم به عهده جناب آقای قاری احمد علی بود و بنده به عنوان مسئول سیاسی و سخنگوی حزب تعیین شده بودم. الآن هم حزبشان رسمی است ولی بنده با آنها کار نمی کنم. خلاصه شده اند به جریانی منطقه ای که در غرب افغانستان فعالیت دارند. ¤ تحلیلی از دسته بندی ها و گروه بندی های سیاسی داخل افغانستان می فرمایید؟ - متاسفانه بحران پیش آمده در افغانستان توسط نیروهای خارجی یک نوع بحران هویت خصوصا برای جوانان ما پیش آورده است. در افغانستان یک تعداد احزابی به وجود آمده اند احزاب چپ و احزاب سکولار و یک عده احزاب که سنتی هستند و یک عده هم احزاب اسلام گرا و نئواسلامیست ها به وجود آمده اند . احزاب اسلامی اغلب نقش خوبی را می توانند در افغانستان داشته باشند. شما می بینید که حزب جمعیت اسلامی افغانستان یک حزب بسیار پر قدرت در افغانستان است. حزب دیگر حزب اسلامی حکمتیار است که علی رغم اینکه مشکلاتی را هم برای خودشان و هم برای مردم افغانستان به وجود آورد و الان هم بخشی شان در کنار دولت و بخشی شان در کنار طالب ها هستند و به رهبری آقای حکمت یار الان تلاش دارند به توافق برسند و با دولت در روزهای گذشته مذاکراتی داشتند. آقای رحمان سعید و اعضای دیگری از حزب آمدند با دولت صحبت هایی داشتند. هیئتی آمدند و باتوجه به اینکه دولت تمایل خوبی نشان داد به آنها، احتمال دارد آنها هم به دولت بپیوندند . مردم افغانستان از جنگ خسته شده اند واین برای افغانستان غیرممکن است که این جنگ دوام داشته باشد و از خارجی ها هم خسته شده اند . خارجی ها هم از افغانستان خسته شده اند مردم افغانستان هم خسته شده اند. تا سال 2014 اگر افغان ها بتوانند خارجی ها را تحمل کنند بسیار شاهکار کرده اند و کار بزرگی شده است. نیروهای خارجی که در افغانستان بودند؛ پیمان آتلانتیک شمالی ناتو و آمریکایی ها و انگلیسی ها، اینها عملکرد خوبی نداشتند و به جای اینکه امنیت را بیاورند و آن چیزی که شعارشان بوده که تروریسم را از افغانستان برچینند، بیرون کنند، تروریسم را تشدید کردند و مواد مخدر را به جای اینکه از افغانستان بیرون بکنند و کم بکنند، چهار برابر شده است. ¤ علتش به نظر شما چیست؟ - حزب ما بر این باور است که خارجی ها خودشان عامل فساد هستند، عامل ناامنی هستند. شما ببینید بعد از معاهده اجلاس اول بن، امنیت خیلی خوب بود در افغانستان . روز به روز بدتر شد و امروز می بینید که حتی 500 متری ارگ ریاست جمهوری هم امنیت ندارد. شما در عاشورا دیدید که هیچ سابقه نداشت که بیایند در افغانستان در مراسم عزاداری اباعبدالله الحسین بمب گذاری کنند. مراسمی که رئیس جمهور ما شرکت می کند، وزرای ما شرکت می کنند، تمام مسئولین و مقامات دولتی شرکت می کنند و در واقع یک الگو بود برای کشورهای اهل سنت که شیعه و سنی در کنار هم بودند. ولی متاسفانه در اینجا خارجی ها آمدند دستکاری کردند، کشورهای خارجی آمدند خصوصا وهابی های عربستان سعودی آمدند دخالت کردند، به خاطر اینکه انتقام از کشور ایران بگیرند. خصوصا این جا دست سعودی ها دخیل بود در این قضیه. همان رقمی که سعودی ها در عراق دخالت می کنند، در سوریه دخالت کردند، در بحرین دخالت کردند و در پاکستان دخالت کردند. به همین شکل در افغانستان آمدند دخالت کردند. قریب به 300 نفر شهید و مجروح شد در عاشورای حسینی که شما فیلم هایش را مشاهده کردید. آنجا کودکان شهید شدند، زن ها شهید شدند و شیعه و سنی در آنجا شهید شدند. ده ها هزار نفر در آن روز عزادار بودند درآن دسته انبوه یک آدم انتحاری که خودش را منتسب به سپاه صحابه و لشکرجهنگوی می دانست و در واقع از پاکستان آمده بود، آن جنایت را مرتکب شد. ما بر این باوریم که آنها را عربستان تامین می کند و وهابی ها تامین می کنند . الان نفرتی که مردم افغانستان از سعودی ها دارند در گذشته نداشتند. امروز مردم افغانستان به دیده ی بدعت گذار وهابی ها را می بینند، سعودی ها را می بینند. اینها آمدند وهابیت را ترویج کردند. می بینید که نفاق را در افغانستان ترویج می کنند. دنیا هم می داند این قضایا را و ساکت است. ما دو بیانیه در این مورد صادر و روشنگری کردیم و در عین حال از مردم خواستیم برای جلوگیری از خشونت و خونریزی بیشتر آرام باشند. ¤ آقای جعفری اگر واقع بین باشیم، شما امیدوارید که خارجی ها تا سال 2014 افغانستان را ترک کنند؟ - نظرآمریکایی ها این است که در افغانستان ماندگار باشند. ما بارها با مردم صحبت کردیم. از طرق مختلف. آمریکایی ها در ژاپن پایگاه تأسیس کرده اند، در عربستان تأسیس کردند، در کشورهای اروپایی تأسیس کردند، چه نتایجی داشت؟ چه دست آوردی داشت؟ مشکلات اخلاقی برای ژاپنی ها ایجاد کردند. مشکلات اخلاقی زیادی همین الان هم آمریکایی ها و انگلیسی ها در افغانستان دارند و داشتند و اگر بمانند خواهند داشت. فلذا از این جهت آنها انعقاد پیمان استراتژیک را دنبال کردند. ¤ تحلیل شما راجع به این پیمان چیست؟ - امضای پیمان استراتژیک در افغانستان، آغاز فصل مصیبت برای افغانستان است و حزب ما به شدت با آن مخالف است. ما این پیمان را یک نوع اسارت برای مردم افغانستان تلقی می کنیم. ارزیابی ما این است که این یک نوع اسارت است برای مردم افغانستان و پارلمان ما باید جسارت از خود نشان دهد و همت از خود نشان دهد و این پیمان را رد کند و این پیمان را قبول نکند. اگر پایگاه های آمریکایی در افغانستان ایجاد شود نه تنها منافع مردم افغانستان تامین نمی شود، نه تنها شر تروریست ها از افغانستان کم نمی شود، بلکه بهانه به دست تروریست ها داده خواهد شد. تروریست هایی که یک بخشی از آنها را خود غربی ها درست کردند. ما به این باوریم که بخش اعظمش را غرب دارد انجام می دهد در افغانستان و تروریست ها را تغذیه می کند. خود وزیر امور خارجه آمریکا خانم هیلاری کلینتون اعلام کرد که طالب ها ساخته و پرداخته ماست و القاعده ساخته و پرداخته ماست وهمچنین آقای جو بایدن معاون رئیس جمهور آمریکا اعلام کرد که ما مشکلی با طالب ها نداریم پس اگر مردم افغانستان مشکلی دارند بروند مشکلشان را حل کنند. آمریکایی ها اگر راست می گویند بروند مشکلات داخلی خودشان را حل کنند، مشکلشان با جنبش وال استریت را حل کنند. خاک ما را ترک کنند و بگذارند مردم خودشان تصمیم بگیرند. اگر اینها راست می گویند بیایند ارتش افغانستان را تجهیز کنند و امکانات بدهند علیه تروریست ها. هزینه واقعی را مردم افغانستان دارند می پردازند. روزی 100 تا 130 میلیون دلار برای اینها چیزی نیست. ببینید دنیا دو پیمان اصلی نظامی داشت. ورشو و ناتو. پیمان ورشو که به تاریخ پیوست و تمام شد اما اگر ناتو هم همین طور بخواهد پیش برود، آن هم مثل ورشو به تاریخ خواهد پیوست. شما دیدید که همین الان فرانسه، اسپانیا و استرالیا گفتند نیروهایشان را قبل از سال 2014 یعنی در سال 2013 ازافغانستان خارج می کنند. خارجی ها اگر راست می گویند باید ارتش ما را تقویت کنند و در مسائل داخلی ما دخالت نکنند. احزاب و شخصیت های کاذب برای ما درست نکنند.اغلب رسانه های اسلامی ما را با یکوت کرده اند. در رسانه های خودشان احزاب و شخصیت های اسلامی را به نوعی بایکوت می کنند. به نظر ما پیمان استراتژیک نتیجه ای ندارد و در افغانستان جوابگو نیست. مردم افغانستان نیاز به پیمان استراتژیک ندارند و آنهایی که بعضا داد می زنند که با خروج آمریکا و پیمان آتلانتیک شمالی ناتو افغانستان کانونی از آتش می شود، اصلاً این طور نیست. افغانستان با این پیمان برای خودش دشمن های زیادی دارد می خرد. با همسایگان یک نوع دشمنی ایجاد می شود وما میخواهیم با این همسایه ها با حسن همجواری زندگی کنیم. ¤ مدتی است که غرب بحث طالبان خوب و بد را مطرح می کند و مذاکراتی هم با بخشی از طالبان داشته است. موضع مردم افغانستان در این باره چیست؟ - من پیش از اینکه به سؤال شما جواب دهم سیاست حزب رفاه ملی افغانستان را در قبال طالبان بگویم. ما بارها اعلام کردیم که همان طور که طالبان خودش اعلام کرده، ما طالبان کندرو و تند رو و میانه رو نداریم. خود آنها اعلام کردند بارها این مطلب را اعلام کردند که طالبان نه کندرو است نه تند رو است نه میانه رو است. طالبان، طالبان است. لذا سیاست حزب رفاه ملی افغانستان این بود که بارها هم اعلام کرد. ما هم در عمل هم در تئوری هم در شعار هم در ایدئولوژی، مخالف طالبان هستیم و بودیم و خواهیم بود. طالب ها یک گروهی ساخته و پرداخته عربستان و یکی دو تا کشورعربی و پاکستان و غرب هست و اینها برای مقاصدی، برای یک دورانی ساخته شده اند. لذا اگر امروز از آنها استفاده می کنند به این دلیل است که نیاز می بینند در بعضی ازجاها، بعضی کشورهای آسیای میانه را تهدید کنند، ایران را هم تهدید کنند و دیگر کشورها را تهدید بکنند . کشورهایی را که مخالف غرب هستند، مخالف ایده غرب هستند از طریق آنها بتوانند تهدید کنند وگرنه طالب ها قارچ نبودند که از زمین سبز شوند. اینها بالاخره تأمین می شوند، تسلیح می شوند. اینها هیچ گونه آگاهی از اسلام ندارند. برداشت اینها از اسلام برداشت بسیار خشک و متعصبانه است. تراوشات ذهنی و فکری اینها همان چیزهای بسیار ابتدایی است که هیچ گونه ارتباط به اسلام و مسلمانان ندارد و اینها یک گروه بسیار متحجر تنگ نظر هستند که هیچ گونه معیار و قوانین و ضوابطی در ایده شان و افکارشان نیست. منتها متاسفانه یک عده از مردم افغانستان، یک عده از مسلمانان به ناحق و گاهی ناخواسته به بخشی از اینها گرویده شده اند که آنها هم ندامت و پشیمانی در این قسمت دارند. ¤ هدف غرب از مذاکره با اینها چیست؟ - این ها که در واقع مرده بودند اینها دیگر توانی نداشتند. به خاطر اینکه یک حکومت کجدار و مریزی در افغانستان باشد غرب می خواهد که طالب ها هم در آن باشند، سکولار ها هم با او باشند، مسلمانان هم در آن باشند و یک نوع تنش و اختلاف همیشه گریبان گیر دولت آینده افغانستان باشد. یک دولت مقتدر و مستقل، یک دولت که بتواند روی پای خود بایستد، نمی خواهد. می خواهد یک دولت ضعیفی در افغانستان روی کار باشد که همیشه بر او اعمال نفوذ و اعمال نظر داشته باشد لذا از این جهت است که طالبان را می خواهد در بدنه دولت بیاورد. متاسفانه دولت ما، رئیس جمهور ما آقای کرزای بارها اینها را دعوت کردند بیایند در پروسه صلح بنشینند و با دولت شورای عالی صحبت کنند. شما می بینیدکه همین شورای عالی صلح که در رأس آن یک مجاهد بود، یک شخصیت بسیار برجسته ای مثل استاد برهان الدین ربانی رهبر جمعیت اسلامی افغانستان بود، همین طالب ها به جای حسن نیت ترورش کردند و به شهادتشان رساندند. امروز شما شاهد هستید که اینها در مساجد افراد را کشتند، ترور کردند، قتال کردند. مردم افغانستان را دارند می کشند تاوانش را مردم افغانستان دارند پس می دهند و نیروهای غربی به ندرت کشته می شوند. همین طالب ها بودند که ده هزار نفر را در بامیان کشتند، همین طالب ها بودند که یازده هزار نفر را در مزارشریف کشتند، همه را به رگبار بستند . همین طالب ها بودند. طالب ها یک گروه تروریستی هستند. ما این جریان را یک جریان خوارج نهروانی می دانیم، یک جریان دگم و خشک می دانیم که خارجی ها برای مقاصد زودگذر و دراز مدت خودشان ایجاد کردند. طالب ها هرگز با دولت کنار نمی آیند. آنها خیلی از چهره های برجسته ما را کشتند. برادر رئیس جمهور را آقای احمد ولی کرزای را همین طالب ها کشتند. شهیداستاد عبدالعلی مزاری رهبر فقید حزب وحدت را آنها به شهادت رساندند. اینها به هیچ یک ازتعهدشان پایبند نیستند. اگر اینها راست می گویند پس چرا تمام مسائل اسلامی را زیر پا می گذارند. در ماه مبارک رمضان می آیند در مسجد بمب می گذارند. در مسجد انتحار انجام می دهند. ماه مبارک رمضان اینها با چه معیاری این کارها را می کنند؟ لذا به این جهت است طالب ها را دولت های خارجی با دلارهاشان با پوندهای انگلیس و ریال های سعودی اینها زنده نگه داشته اند و اینها هیچ گونه تعهدی به ملت افغانستان ندارند. در گذشته شاید ما هم خوش باور بودیم که می گفتیم بگذار مذاکره شود شاید صلح شود. اما تنها راهش این است که دولت با قاطعیت با اینها برخورد کند. دولت دیگر از مسامحه کاری دست بردارد. دستش را به طرف مردم افغانستان دراز کند . دستش را به سوی نیروهای ارتش افغانستان دراز کند. به سوی احزاب واقعی افغانستان دراز کند. واقعا دولت افغانستان خودش را با واقعیت هاوفق بدهد . فقط شعار ندهد و در عمل هم شعارهایش را پیاده کند. ¤ ما هر ازگاهی یک خبرهایی می شنویم راجع به حمله عمدی و حالا بعضی وقت ها به ظاهر غیر عمدی نیروهای خارجی به مردم افغانستان که یک نمونه اش هم حمله آن نظامی بود که 16 نفر را در یک روستا به رگبار بست و کشت و بعد هم از افغانستان خارجش کردند. خب هر بار که این اتفاقات می افتد یک اعتراضی از طرف دولت می بینیم درحد یک موضع گیری ساده و خارجی ها هم در ظاهر یک اظهار تأسفی می کنند و دوباره این اتفاقات دائم تکرار می شود و تکرار می شود. این چه تأثیری روی مردم داشته است؟ بالاخره این وضعیت می خواهد به کجابینجامد؟ - شما اشاره کردید به عملیات یکی دو ماه گذشته که در قندهار اتفاق افتاد . آمریکایی ها برای تفنن وتفریح کشتار کردند و آنها اعلام کردند که یک نفر بود ولی ما بر این باور هستیم که یک نفر نبود چندین نفر از آمریکایی ها بودند که عملیات انجام دادند و از مجلس سنایمان از مجلس پارلمان افغانستان آنجا بررسی کرد به آنها هم اعلام کرد که کار یک نفر نبوده است . کار چندین نفر بوده است و از این اتفاقات نه یکی، نه دوتا، نه ده تا، صدها اتفاق افتاده است و نیروهای خارجی می گویند در حال بررسی هستیم یا در نهایت یک عذر خواهی می کنند. یا یک مقدار پول بسیار ناچیزی را پرداخت می کنند. شما شاهد بودید که برای همین قضیه آمریکایی ها یک مقدار پول بسیار ناچیز را پرداخت کردند به بازمانده ها که در واقع سرپوش به این قضیه بگذارند و این اتفاق هتک حرمت مردم افغانستان است . یک نوع توهین به مردم افغانستان است. ما این اقدامات آمریکایی ها ، غربی ها و پیمان آتلانتیک شمالی ناتو را به مثابه این می دانیم که مردم افغانستان را در واقع یک مردمی می دانند که آگاهی و معلومات ندارند و هر کاری که دلشان می خواهد می توانند سر این مردم بیاورند. اینها را ما برای غربی ها می گوییم که مردم افغانستان کاملا اعمال و رفتار شما را در دست مطالعه و بررسی دارد . مردم افغانستان به همان دلیل از غربی ها نفرت دارند به این دلیل که غربی ها توجیه می کنند کارهایشان را. دولت ما هم می آید یک موضع گیری می کند و این را محکوم می کند. ما بارها اعلام کرده ایم که این رفتار نه به صلاح ماست و نه به صلاح غربی ها. ما دوست نداریم غربی ها در افغانستان کشته شوند. غرب بهتر است پول مالیات دهندگان خود را صرف این جنگ بیهوده نکند. ¤ نظرتان درباره روابط دو کشور ایران و افغانستان چیست؟ و نگاه مردم و نخبگان افغان به این روابط چیست؟ - نقش همه کشورها یک طرف و نقش ایران یک طرف دیگر است. اولا تاریخ مشترک، فرهنگ مشترک، زبان مشترک ما با ایران داریم. بیش از 900 کیلومتر مرز مشترک داریم. هردولتی می آید و می رود ولی مردم افغانستان و مردم ایران یک پیوند و گره خوردگی دارند که این عبارت از فرهنگ است. علاوه بر آن هر دو کشور مسلمانند. همان طور که ایران 98 درصدش مسلمان است افغانستان هم99 درصدش مسلمان است. هزاران مشکل اگر در بین دولت ها ایجاد شود، هزاران اختلاف بین دولت ها ایجاد شود اما این ملت ها نمی توانند از همدیگر جدا شوند. آمریکا از آن سوی دنیا آمده است و با ما سنخیتی ندارد و رابطه اش صرفاً سیاسی و دیپلماتیک است ولی از رابطه با ایران نمی توانیم چشم پوشی کنیم. ایران هم کشور قدرتمندی است، یک کشور حائز اهمیت تأثیر گذاری است. کشوری است که تأثیر گذاری انقلابش بر تمام نهضت ها و مسلمانان دنیا هست . شما ببینید که انقلاب های مصر و تونس و بحرین و بعضی کشورها نشأت گرفته از انقلاب اسلامی ایران است. نشأت گرفته از افکار و اندیشه حضرت امام خمینی وحضرت آیت الله خامنه ای است. و این را هیچ کشوری نمی تواند نادیده بگیرد و غرب هم روی همین مطلب است که علیه ایران موضع می گیرد. اگر امروز ایران را تحریم می کنند علتش فقط همین است. ¤ مردم نظرشان چیست در رابطه با ایران؟ - مردم افغانستان علاقه مند هستند، دوست هستند. مهاجرینی که از ایران رفتند و از کشور طرد شده اند شاید به نحوی مشکلاتی برایشان پیش آمده است ولی همان مهاجرین هم از ایران تعریف و تمجید می کنند و ایران را می ستایند. اگر چه متاسفانه غربی ها یک سری کارهایی را در افغانستان انجام می دهند. در دی ماه سال 89شما می بینید که مشکلاتی ایجاد شد و بعضی ها در کابل راهپیمایی می کردند. عده انگشت شماری شاید عده تجمعات آنها به صد ، صد و پنجاه نفر هم نرسد. ولی غرب با امکانات بسیار بالایی به بعضی ها پول دادند امکانات دادند که علیه ایران یک راهپیمایی بکنند. حزب رفاه ملی افغانستان آنجا موضع گرفت و این اقدام را محکوم کرد واین اقدام را ساخته و پرداخته غرب دانست. اینها را نمایندگان مردم افغانستان هرگز ندانست و نمی داند و نخواهد دانست. ¤ جناب جعفری اگر حرفی باقی مانده است می شنویم. - من تشکرمی کنم از روزنامه ی شما. روزنامه کیهان روزنامه خوبی هست. روزنامه ی کیهان را حتی در کابل هم بعضا دوست دارند. مقامات سیاسی و فرهنگی مطالعه می کنند. امیدوار هستیم که در افغانستان صلح و ثبات برقرار شود. آرامی برقرار شود، آرامی افغانستان آرامی منطقه و همسایگانش است. امیدواریم که آمریکا هم سرعقل بیاید و دست از این کارهایش بردارد. افغانستان با دلارهای آمریکایی و گونی گونی ریال های سعودی به امنیت نمی رسد. خارجی ها باید دست از دخالت در امور افغانستان بردارند. من خیلی متاسف می شوم وقتی می بینم یک کشور کوچکی مثل قطر می آید و در افغانستان دخالت می کند و می خواهد اعمال نفوذ کند. کشورهایی که سر تا پایشان اندازه نصف یک ولایت افغانستان هم نیست و تا چند سال پیش برهوتی بیشتر نبودند و امروز با دلارهای نفتی به جایی رسیده اند. غ.ر.قم