آموزش رقص در مکاتب رسمی کشور

آموزش رقصهای غربی در مکاتب رسمی کشور پیشنهادی است که از سوی برخی از غرب برگشته ها مطرح می شود، آن هم در جامعه ای که تا همین چند سال پیش و حتی هم اکنون دختران حق درس خواندن نداشتند و فرستادن فرزندان دختر به دانشگاه ها نوعی بی غیرتی به حساب می آید عکسهای ذیل مربوط به یکی از پرورشگاه های کابل است که کودکان خردسال بی سرپرست در آنجا رشد می کنند و تحت تعلیم و تربیت قرار می گیرند. این عکسها را سایت خبری بی بی سی منتشر ساخته و آورده است که: سبنا دختر 9 ساله ای است که وقتی بسیار خردسال بود، پدرش را از دست داد و به همین دلیل به یکی از پرورشگاه های کابل منتقل شد. این دخترک با صدای زیبا و دلنشین خود، علاقمندان زیادی را به خود جلب کرده و تاکنون در کنسرتهای فراوانی حضور یافته است. این دختر نه ساله آواز می خواند، پیانو می نوازد، رقص باله را هم بسیار خوب اجرا می کند و با کارهای بتهوون آشنایی دارد.سبنا آموزش پیانو را ابتدا در کابل با یک آموزگار ایتالیایی آغاز کرد و موفق شده تا به حال دوبار در ایتالیا کنسرت اجرا نماید. او دو بار هم به کاخ ریاست جمهوری افغانستان دعوت شده و در حضور حامد کرزی کنسرت اجرا کرده است. سبنا در یکی از پرورشگاه های مربوط به نهاد 'افیسکو' نگهداری می شود. اندیشه فرید، مسئول نهاد 'افیسکو' که چندین پرورشگاه را در کابل، ننگرهار و هرات اداره می کند، می گوید که این نهاد می خواهد با فراهم ساختن فرصت های مختلف آموزش و پرورش برای کودکان پرورشگاهی، آنها را به الگوهای واقعی در جامعه تبدیل کنند. خانم فرید اظهار داشته که در کنار دیگر مضامین مکتب/مدرسه، آنها به کودکان، آلات مختلف موسیقی مانند ویلون، کلارینت، چلو یا ویلون بزرگ، سی تار، سرود، رباب، طبل، هارمونیه،گیتار، پیانو و جاز آموزش می دهند. به گفته او در پرورشگاه های آنها کورس های/دوره های آموزش رقص های غربی از قبیل باله و رقص های افغانستانی مانند اتن برگزاری می شود و کودکانی که علاقه مندی و توانایی داشته باشند، می توانند از این کورسها نیز بهره ببرند. خانم فرید همچنین می گوید: "رقص متاسفانه در اینجا در بین مردم به دیده توهین دیده می شود و یک عمل زشت پنداشته می شود اما ما می خواهیم کودکان را با فرهنگ های عالی آشنا سازیم. رقص یک هنر عالی است و ما می خواهیم این کودکان پرورشگاهی بنیان گذاران رقص باله در افغانستان باشند". به گمانمان تا همین جا برای ابراز تعجب کافی باشد. آموزش رقصهای غربی در مکاتب رسمی کشور پیشنهادی است که از سوی برخی از غرب برگشته ها مطرح می شود، آن هم در جامعه ای که تا همین چند سال پیش و حتی هم اکنون دختران حق درس خواندن نداشتند و فرستادن فرزندان دختر به دانشگاه ها نوعی بی غیرتی به حساب می آید. البته این تنها یک مورد از هزاران تضادی است که در سیستم آموزشی کشور وجود دارد. عده ای میخواهند با رقص و موسیقی دختران و پسران افغانستان را به پیشرفت برسانند، عده ای دیگر بر این باورند که اگر نوجوانان ما از دوران کودکی به سوی ساز و آواز روی بیاورند، حاصل آن گسترش بی بندباری و بی غیرتی در کشور خواهد بود. حضور دو طیف مختلف سنتی گرایان و متجددین در نهادهای آموزشی سبب شده تا همه چیز با هم مخلوط شود و هیچ کس نتواند بصورت قاطعانه تصمیم بگیرد که در یک کشور اسلامی، سیستم آموزشی افغانستان برای پیشرفتی چشمگیر ، باید مبنای ملی و اسلامی داشته باشد یا از نمونه های غربی الگو برداری شود؟ به راستی اگر کودکان و نوجوانان ما تحت تعلیم فرهنگهای غربی رشد و نمو کنند، آینده آنان روشن تر خواهد بود؟ اگر این فرزندان وطن به رسم گذشته بصورت سنتی آموزش ببینند، امیدی برای پیشرفت وجود خواهد داشت؟ آیا مسئولان ذی ربط در وزارت معارف و تحصیلات عالی توانسته اند طی این ده سال یک سیستم آموزشی کارآمد ویژه ملت افغانستان طراحی و معرفی نمایند؟ مطمئنا این سوالات باید از جناب غلام فاروق وردک منحیث وزیر محترم معارف پرسیده شود. ولی از آنجایی که ایشان در ارگ ریاست جمهوری کارهای مهمتری دارند!!! پاسخ به این سوالات را به گذر زمان موکول می نماییم.