اینجا بی شهردارترین نقطه پایتخت است آقای رییس جمهور!

سلام آقای رییس جمهور! می دانیم وقت تان چندان پر است که شاید هیچ وقت فرصت خواندن این نامه را پیدا نکنید؛ اما آنچه می نویسیم حکایت درد مردمی است که سال هاست محکوم به سرنوشتی متفاوت از سرنوشت دیگر پایتخت نشینان اند. مردمی که در همین نزدیکی، در کابل؛ پایتخت حکومت شما زندگی می کنند. شما و همه مردم این شهر در اوصاف و کارکردهای شهردار خوب این شهر و چه بسا خوب ترین شهردار این شهر، بسیار سخن گفته اید و گفته اند؛ به اندازه ای که شاید هیچگاه کسی باورش نشود، این نامه، شکواییه ای تلخ و تکان دهنده از بی شهردارترین نقطه کابل یعنی ناحیه ششم پایتخت باشد؛ اما باور کنید جناب رییس جمهور، آنچه می نویسیم روایت دقیق و مستند همان وضعیتی است که سال هاست در این منطقه از پایتخت حکومت شما جریان دارد. شاید کاروان های شما یا هیچیک از معاونان و اعضای کابینه شما هیچگاه از مسیر پل سوخته که به قصر وارفته و فروریخته دارالامان می گذرد عبور نکرده باشید؛ اما این مردم، مجبور و محکوم اند که هر روز را از این مسیر که بیشتر به یک جاده سنگلاخی و صعب العبور کوهستانی شباهت دارد؛ تا جاده ای در پایتخت جمهوری اسلامی افغانستان، بگذرند و در این منطقه از یادرفته شب و روز بگذرانند. جناب رییس جمهور! نامه نوشتن به شما نخستین فریادی نیست که ما به نمایندگی از سال ها درد و رنج و محرومیت و فراموشی این مردم برمی آوریم که مخاطب اصلی آن نیز فرد اول مملکت است. نامه نوشتن به فرد اول مملکت در هیچ جای جهان، اولین راهکار نه؛ بلکه در همه جای جهان، آخرین راهکار است. ما و شماری از جوانان دردمند و دلسوز غرب کابل، سال هاست به خاطر داشتن یک جاده بی دست انداز و پخته و آباد به همه دروازه های متعلق به حکومت شما رجوع کرده ایم و خواسته و آرزوی نه چندان بزرگ این مردم را به گوش آنها رسانده ایم؛ به پارلمان کشور، به دروازه رهبران جهادی و در پیشگاه عالی شهردار محترم و فعال کابل رفته ایم و مشکل و نیاز خویش را بازگفته ایم؛ اما هیچ کدام -تاکید می کنیم هیچ کدام- از مراجع یادشده به خواسته ما توجهی نکرده اند. آقای رییس جمهور! باور کنید که داشتن یک جاده پخته، آنهم در قلب پایتخت کشوری که 11 سال از تاسیس نظام جدید آن می گذرد و صدها کیلومتر جاده در اطراف و حوالی همین سرک اعمار یا بازسازی شده اند، در برابر مصرف ده ها میلیارد دالر، آرزوی بزرگ و غیرممکنی نیست! ماه هاست که سرک پل سوخته-دارالامان در انتظار مرحمت جناب شهردار به سر می برد. خانه های ویران دو سوی سرک، بر وحشت ناشی از دامنه و وسعت ویرانی های این قطعه فراموش شده پایتخت، افزوده است. مردم این منطقه در حالی به استقبال زمستان می روند که با وجود این جاده، زمستان برای آنها به کابوسی ترسناک تبدیل شده است. هزاران سکنه این منطقه از کابل به شمول زنان و کودکان، از این پس مجبور اند مسیری را طی کنند که در روزهای غیربارندگی به دشواری می توان از آن عبور کرد و با آمدن زمستان و آغاز فصل برفباری ها، مشکلاتی چون آبگرفتگی جاده، انسداد مسیرهای پیاده رو توسط برف و گل و لای و... را نیز بیفزایید. جناب رییس جمهور! مردمی که به شما رای داده اند و 11 سال تمام در کمال مسالمت و آرامش و صلح و قانون پذیری در ظل حکومت شما زندگی کرده اند، حق و امتیازی فراتر از آنچه به دیگران رواداشته اید از شما نمی خواهند. این حقی است که دیگران از آن برخوردار گشته اند. آقای رییس جمهوردر این شکی نیست که ساکنان این بخش از شهر را اکثرا طبقه پایین و فقرایی با سطح درآمد اندک تشکیل می دهند؛ اما آیا این دلیل کافی برای استمرار و ادامه بی توجهی جناب شهردار، وزارتخانه های سکتوری و نمایندگان مردم در پارلمان کشور محسوب می شود؟! در این هم شکی نیست که مردم این منطقه از نظر تقسیم بندی های قومی و نژادی و سیاسی و مذهبی نیز به همه طیف های جامعه افغانستان تعلق دارند و فضایی از زندگی صلح جویانه و مسالمت آمیزی را ایجاد کرده اند؛ اما آیا این در سایه حکومتی که مدعی ایجاد وحدت ملی و تحکیم حاکمیت قانون و برقراری عدالت و برابری براساس حقوق شهروندی است جرم محسوب می شود؟! جناب رییس جمهور! می دانید که نامه نوشتن به شما آخرین گزینه ای بوده است که ما و همکاران مان برای فریاد کردن درد دیرسال این مردم برگزیده ایم و غیر از این، چاره ای نداریم؛ اما بار دیگر تاکید می کنیم که این به معنای امتیازطلبی و زیاده خواهی نیست. مردم ما شما را رییس جمهور شان می دانند و از شما نیز انتظار دارند به آنها به عنوان شهروندان ساکن نقطه ای از پایتخت حکومت خود نگاه کنید؛ نقطه ای که اکنون بی شهردارترین نقطه پایتخت به حساب می آید! محمد عارف حیدری کابل 13 / 8 /1391