بشر دوست: از غرب آمده ها در انتخابات تقلب می کنند نه بی سواد، دهقان، کارگر و مزدور

در پی تصمیم ریاست جمهوری افغانستان مبنی بر حذف کمیسیون مستقل انتخابات، شورای همکاری و احزاب و ایتلاف های سیاسی افغانستان از پیامد های ناگوار این کمیسیون هشدار دادند. در این بین آقای رمضان بشر دوست عضو مجلس نمایندگان نظرات خود را در مورد این موضوع این گونه بیان کرد: پیامد های حذف کمیسیون شکایات انتخاباتی بر آینده افغانستان و در آینده انتخابات ریاست جمهوری چقدر اثر منفی یا مثبت می تواند بگذارد؟ وقتی ما از انتخابات صحبت می کنیم آنها فکر می کنند که ما در کره مریخ هستیم. ما ازانتخابات صحبت می کنیم، لباس و خانه گرم داریم، اما اکثریت مردم ما متاسفانه، حتی گفته می شود 99 درصد آنها به این فکر می کنند که چطور کشته نشوند، زمین شان غصب نشود، بر دختر شان تجاوز صورت نگیرد یا یک خراش چوب برای زمستان خود تهیه کنند و یا اگر در اداره ای می روند جیبشان خالی و چور نشوند. اول این مساله است که افغانستان آینده دارد یا نه؟ دوم آیا انتخابات انجام می شود یا نه؟ سوم اگر انتخابات انجام شود آن کسانی که با اپوزسیون هستند و یا منتظر چوکی هستند و حتی کسانی که در حکومت هستند، آیا این ها عقیده بر آزادی و شفافیت مردم دارند یا نه؟ اگر من به عنوان یک محصل علم سیاسی در مورد مساله دوم که بسیار مهم است بگویم معمولا دو سیستم وجود دارد. در بعضی کشور ها مساله انتخابات و شکایت آن به محکمه و قاضی مربوط می شود و ارگان خاصی در این رابطه وجود ندارند. مثلا در آمریکا که بین الگور و بوش اختلاف افتاد که واقعا کدام شان برنده هستند؟ محکمه مشکل شان را حل کرد. بعضی کشورها هستند که برای این کار ارگان خاص ساختند. مثل افغانستان، در قانون انتخابات ما از سال 1383 زمانی که من قانون انتخابات افغانستان را بررسی کردم، تقریبا طی 10 سال ما قانون های زیادی را ساخته ایم. در این قانون انتخاباتی که داریم در 1384 کمیسیون مستقل داشتیم که یک عضو آن از طرف حقوق بشر بود سه عضو آن از طرف سر منشی سازمان ملل در افغانستان و یک عضو آن از طرف محکمه بود. بعد آقای کرزی در سال 1386در حکومتش یک مصوبه انتخاباتی صادر کرد که در این مصوبه قانون انتخابات هم مساله کمیسیون انتخابات و هم ترکیب آن را در نظر گرفته بود. یعنی آقای کرزی و حکومتش طرفدار حذف کمیسیون مستقل انتخاباتی نبودند، با توجه به طرح قانونی که برای ما روان کرد. با ترکیب یک عضو از محکمه، یک عضو از کمیسیون مستقل نظارت قانون اساسی ، یک عضو از طرف سازمان حقوق بشر و یک عضو که از طرف خود رییس جمهور انتخاب می شود و یک تن از استادان دانشگاه کابل که از طرف شورای علمی دانشگاه انتصاب می شود. در سال 1388 آقای کرزی خلاف قانون اساسی افغانستان فرمانی را صادر کرد با این مضمون که کمیسیون شکایات انتخاباتی وجود دارد و ترکیب آن فرق می کند که از طرف رییس جمهور با مشورت رییس مجلس و رییس دادگاه عالی ایجاد می شود. بنابراین این بار کرزی که ما می شناسیم و متاسفانه صبح می گوید سیاه است، چاشت می گوید سرخ است، شب می گوید سبز است و این از نظر علم سیاست و فلسفه بسیار خطرناک است. زیرا سیاست، دیپلماسی و ارگان ها چیزی است که براساس یک اندیشه و تفکر و معیار های عمیق برای قرن ها ساخته می شوند. در کشور های دیگر اگر مشاهده کنیم قانون انتخابات تنها در رابطه با سن تغییر می کند. اما در مورد نظارت و امثال آن دست نمی خورند بخاطر اینکه به ارگان ها و افرادشان عقیده دارند. نکته دیگر که به نظر من بسیار مهم است و باید در نظر بگیریم، شما از آقای نلسون ماندلا صحبت کردید. وی یک خارجی است اگر جان من را بخواهد من می دهم. اگر بخواهد که همه دارو ندار خود را در اختیارش بگذارم من نه نمی گویم. اما صدها افغانستانی وجود دارند که من یک نخود را سرش اعتماد نمی توانم. بنابر این من به افغانستانی های خود می گویم که قوم مهم نیست، انسان باشد با تقوا باشد و به ارزش های اسلامی اعتقاد داشته باشد. وقتی که در کمیسیون انتخاباتی ما خارجی ها بودند هم تقلب وجود داشت، وقتی هم که نیستند هم تقلب وجود دارد. این خارجی هایی که در طول این سال ها عضو کمیسیون بودند این ها همه خارجی های کرزی بودند. یعنی خارجی نبودند که به دموکراسی و حقوق بشر انتخابات عقیده داشته باشند. اگر یک خارجی چه اوباما باشد یا کسی دیگر به دموکراسی و آزادی در انتخابات عقیده می داشت، هیچگاه نمی گذاشت که یک کاندید بیش از یک میلیون رای را تقلب کند و این را خود رییس کمیسیون اعلام می کند و بعد هم به این انتخابات مشروعیت می بخشد. بنابراین من هراسم از این نیست که چه ارگان خارجی یا داخلی، افغانی یا خارجی، دادگاه عالی خاص یا کمیسیون مستقل آن را کنترل می کند. من هراسم این است که اگر خارجی هست دست نشانده کسی دیگر نباشد، حتی سر منشی سازمان ملل متحد بدون اجازه اوباما یک گیلاس آب نمی تواند بخورد. حتی کرزی می گوید در دوره قبلی معاون سر منشی سازمان ملل می خواسته است که انتخابات افغانستان را بد نام کند. همین آمریکایی ها، آمریکایی خود را نه تنها از کار برکنار کردند بلکه گفتند تو حق نداری این حرف را بزنی و کرزی برنده است. وقتی که منافع خود آمریکایی ها مطرح می شود آمریکایی خود و دموکراسی را از بین می برند. بنابر این یک انسان پاک، یک ارگان پاک چه مستقل باشد چه عضو دادگاه عالی باشد می تواند که انتخابات را درست پیش ببرد. اما این دادگاه عالی که فعلا رییس آن سه سال خلاف قانون اساسی بر صندلی نشسته است و من حتی می گویم که آقای عظیمی از روز اول خلاف قانون در چوکی خود نشسته بود، تابعیت آمریکایی دارد و در مسند رسول خدای ما نشسته است. ما سند دو تابعیته با آمریکا نداریم که یک افغانی که تابعیت آمریکا را بگیرد و هم تابعیت خود را حفظ کند. تا جایی که من می دانم در قانون اساسی آمریکا آمده است تا زمانی که فردی تابعیت کشور دیگر را داشته باشد نمی تواند تابعیت آمریکا را بگیرد، مگر اینکه تابعیت خود را رها کند. یا ما قانون دو تابعیتی داشته باشیم. من به این عقیده هستم که مهم نیست که فرد یا ارگان یا انسان های پاک و صادق خارجی یا داخلی باشد، مربوط به قضات باشد و یا یک ارگان مستقل باشد. وقتی که دادگاه عالی ما فاسد باشد و افرادش خلاف قانون باشند وقتی خود کمیسیون شکایات انتخابات در طول 4 -5 سال گذشته انتخاباتی که ما دیدیم افراد چه خارجی وچه داخلی و توسط کرزی و دوستان خارجی و داخلی آنها انتخاب می شدند و نتیجه آن را دیدیم که انتخابات در افغانستان وجود نداشته است و ندارد و متاسفانه این یک کمدی بیش نیست که در افغانستان دارد برگذار می شود. در صورتی که جامعه جهانی و آمریکا در بیشتر موضوعات افغانستان دخیل هستند و حکومت افغانستان هم توجهی به این قضیه ندارند وبیشتر در تلاش تامین منافع خود از راه های مختلف و از جمله انتخابات هستند، براین اساس به حکومت اطمینان می شود و بالاخره سرنوشت انتخابات چه می شود؟ آیا شفافیت انتخابات در افغانستان تضمین می شود؟ دو نکته مهم وجود دارد، اول اینکه ما نباید انتظار داشته باشیم که یک کشور منافع ملی خود را قربانی منافع کشور میهمان کند. حتی من طرفدار این هستم که آمریکا منافع خود را در افغانستان داشته باشد به شرطی که منافع آمریکا تضمین کننده منافع افغانستان باشد. امروز آمریکا در افغانستان منافع افرادی را پیش می برد که آنها منافع ملی آمریکا را انعکاس نمی دهد. نکته دوم اینجا است کسی که آقای کرزی، ارگان ها، حکام خارجی، حکام داخلی و یا اپوزسیون که در تجربه هم دیدیم، وقتی به دموکراسی و به شفافیت عقیده نداشته باشند در این صورت انتخابات شفاف برگذار نمی شود. افغانستانی های سویدن و آلمان من را دعوت کردند و در عین حال با نماینده پاکستان در سویدن و با نماینده خاص آلمان هم برای افغانستان و پاکستان هم دیدار داشتم. در صحبت هایی می کردیم آنها واضح و صریح می گفتند: در افغانستان دموکراسی ممکن نیست. انتخابات شفاف و آزاد ممکن نیست. گفتم دلیلش چیست؟ گفتند: در افغانستان 60 درصد 70 درصد مردم بی سواد هستند. گفتم بی سواد تقلب نمی کند. دهقان، کارگر و مزدور ... بیچاره می آید در صندوق رای خود را می اندازد و دنبال کار خود می رود. کسی تقلب می کند که یا از فرانسه دکترا دارد یا از آمریکا، والی، وزیر، وکیل یا رییس جمهور است این ها کسانی هستند که تقلب را سازمان دهی می کنند. این ها کسانی هستند که صندوق ها پر می کنند. در شرایط فعلی افغانستان فکر می کنم این انتخابات با یک فاجعه بزرگ همراه است. چرا؟ زیرا از ولایت های بدخشان، بامیان، غزنی، غور و دایکندی با من تماس می گیرند و می گویند ما در تاریخ 16 حمل حتی برای نماز به مسجد نمی توانیم برویم بخاطر اینکه همه جا برف و سرد است و راه ها بسته است. وقتی که نصف افغانستان توسط کرزی و خلیلی و فهیم و احزابی که آن را تایید کردند را بخاطر برف و سرما از رای دادن محروم می کنند و نصف ولایت ها را حزب اسلامی و طالبان بخاطر گوش بریدن و ناخن قطع کردن از انتخابات محروم می کنند پس ما چطور انتظار می توانیم داشته باشیم؟ انتخاباتی واقعی صورت بگیرد و انعکاس دهنده آیینه مردم باشد. آقای مولوی گفت که در قانون اساسی آمده است که از 30 تا 60 روز پس از ختم دوره کاری آقای کرزی می توان تاریخ را عقب انداخت. من گفتم : تاریخ را به 30 حمل بیندازید. ممکن است طی 15 روز هوا گرم و بعضی راه ها آزاد شود. خلاف قانون اساسی ما هم نمی شود وهم می تواند چانسی باشد برای افراد بعضی ولایت ها که شرکت کنند. اما متاسفانه به نظر من آنها به دنبال این هستند که انتخابات را به یک فاجعه تبدیل کنند. آقای بشر دوست در صورتی که مخالفان سیاسی حکومت افغانستان و آگاهان سیاسی و در کل جامعه مدنی و نهاد های برگزار کننده و مدافع حقوق بشر، هیچ کس درباره انتخابات آینده ریاست جمهوری افغانستان مطمین نیست و از شفاف بودن انتخابات نگران هستند این موضوع چه قدر می تواند بر افکار عام و مشارکت مردم در انتخابات می تواند تاثیر بگذارد؟ نکته اول که بسیار مهم است این است که ما در افغانستان مخالفین نداریم، ما معاملین داریم. نکته دوم اینکه مردم افغانستان به این افراد و حرف های این ها عقیده ندارند. چه کسایی که در دولت هستند و چه کسانی که در دولت نیستند. چون وقتی که کرزی چراغ سبز نشان می دهد آنها 4 پا پیدا می کنند و به سمت ارگ می دوند. با تجربه ثابت شده است که این ها بخاطر شفافیت و بخاطر اینکه نماینده واقعی مردم افغانستان باشند حرف نمی زنند. این ها در این فکر هستند که چطور معامله و تقسیم قدرت شود تا وزارتی یا ولایتی به آن ها برسد. زمانی که مردم این جلسه ها را می بینند با این همه تشرفات و اینقدر لوکس از خود می پرسند که مخالفین یا موافقین آقای کرزی قلبا افغانستانی هستند یا نه؟ با درد و رنج مردم افغانستان آشنا هستند یا نه؟ مشکل ما این است که مردم ما باور خود را به سیاست مداران از دست داده اند. چون دیدند زمانی که آنها در مقامی بودند مردم، قوم، مجاهدین، معلولان، معیوب و زنان این جامعه را کاملا فراموش کردند و در زباله دانی انداختند. تنها در فکر کاخ و قصر و زندگی لوکس خود بودند و زمانی که چوکی از دستشان گرفته شد آن موقع یادشان می افتاد که مجاهدی هم وجود دارد. من می گویم مشکل ما مساله خارجی یا داخلی نیست مساله ارگان قضایی یا ارگان مستقل یا ساخته شده باشد نیست، بحران عمیقی که ما داریم نخبگان افغانستان، روشن فکران، جامعه مدنی ما حتی کسانی که درقدرت یا مخالف قدرت هستند و یا اپوزیسیون هستند که با درد و رنج و خواست های مردم ما فاصله دارند. حتی به قوم خودشان خیانت کردند. آقای بشر دوست با توجه به این نا بسامانی ها و برگذاری انتخابات مملو از تقلب شما چه ارزیابی می کنید؟ آینده انتخابات ریاست جمهوری افغانستان چگونه باید باشد و در چه فضایی باید برگزار شود؟ بر اساس شرایط و امکانات و افرادی که مسوول انتخابات هستند و دخالت های کشور های دیگر پیش بینی آن مشکل است. من به این عقیده هستم که کسانی که در قدرت هستند و چه کسانی که نیست، ان ها به دموکراسی و رای مردم ایمان ندارند. شما مصر را ببینید، قربان جوانان مصری و قربان مردم مصر که طی یک هفته توانستند رییس جمهور مصر که خلاف قانون کارکرده بود را مجبور به عقب نشینی کنند. کاش یک روز جوانان ماهم مثل این ها به صورت مسالمت آمیز و بدون خشونت به وکیل خود بگویند بیا به من جواب بگو. با این کاخ و قصر و ماشین و کش و فش که تو داری ما گرسنه هستیم یک لقمه نان نداریم. این روز را من انتظار دارم که اطراف پارلمان صد هزار نفر یا اطراف ارگ ریاست جمهوری یا وزیری سی هزار نشسته باشند و بگویند ما گرسنه هستیم، شما لطفا نیک تایی فرمایشی تان را وارد نکنید.