خانم حیدری: با حضور دراز مدت نیروهای خارجی؛ ملت ما وارد مرحله جدیدی از مقاومت و پایداری شده است

با حضور دراز مدت نیروهای خارجی؛ ملت ما وارد مرحله جدیدی از مقاومت و پایداری شده است، مقاومت در برابر هجمه های مذهبی، تهاجم های فرهنگی، روحی و حتی جسمی. اختتامیه اولین جشنواره ادبیات مقاومت و پایداری جمهوری اسلامی افغانستان و ایران با موضوع داستان کوتاه کوتاه، امروز چهارشنبه با حضور نویسندگان، دانشجویان افغانستانی و مقامات ایرانی در سالن موزه شهدای تهران برگزار شد. این جشنواره که به همت بنیاد ادبیات داستانی ایران، انتشارات هزاره ققنوس، انتشارات سفیر اردهال و مؤسسه فرهنگی هنری تسنیم از افغانستان برگزار شد در دو بخش اصلی و جنبی به معرفی نفرات برتر در این جشنواره پرداختند. در این مراسم خانم بتول سید حیدری دبیر بخش جنبی این جشنواره، طی سخنانی گفت: "ادبیات جنگ در افغانستان پیشینه تاریخی دارد. اگر نظری از سر تحقیق به بسیاری از آثار بیندازیم بخصوص در حوزه شعر، به راحتی می توان ادعا کرد که در تاریخ ملت افغانستان این نوع از ادبیات همیشه بوده است". وی گفت: فهم مخاطب، امروز نسبت به ادبیات جنگ بیشتر متوجه داستان ها و رمان هایی است که درباره جنگ نوشته شده است، مشکلات عاطفی و اجتماعی، انسانی و طبیعی که جنگ برای یک ملت بوجود می آورد." حیدری افزود: در ادبیات داستانی جنگ در افغانستان؛ ما با نوعی زایش داستان مواجه بودیم ولی بسیاری از این آثار به ادبیات مقاومت و پایداری نبودند و یا توجه قابلی به این نوع موضوع نداشته اند. خانم حیدری در ادامه سخنان خود خاطرنشان کرد: متأسفانه باید اعتراف کرد موضوع مقاومت و پایداری در میان سکوتی در بستر داستان های خلق شده فرو رفته است. حیدری گفت: آنچه در ادبیات ما رخ داده است نه مخالفت با جنگ هست نه پر رنگ کردن مقاومت و پایداری؛ بلکه تأکید بر سیاهی ها و سختی هاست. وی اظهار داشت: اصولا وقتی از ادبیات پایداری و مقاومت سخن گفته می شود دقیقا چیزی که به خاطر می آید آثار ادبیات کشورهایی مثل فلسطین و لبنان است که در مواجه با صهیونیست ها واکنش نشان داده اند. "ادب المقاومه" به ادبیاتی که مظلومیت یک ملت را در برابر ستم یک گروهی مثل صهیونیسم نشان می دهد. وی با بیان این سئوال که چرا باید از ادبیات داستانی مقاومت و پایداری در افغانستان یاد کرد، عنوان داشت: حساب ملت، همیشه از دیگران بخصوص در جنگ های داخلی جداست، در گذشته دیدیم آنکه در برابر شوروی مقاومت می کرد دولت نبود بلکه ملت افغانستان بود. این مردم بود که عرصه را برای نیروهای تا دندان مسلح ارتش سرخ تنگ کردند. دبیر جشنواره در ادامه سخنان خود گفت: الان با حضور دراز مدت نیروهای خارجی؛ ملت ما وارد مرحله جدیدی از مقاومت و پایداری شده است، مقاومت در برابر هجمه های مذهبی، تهاجم های فرهنگی، روحی و حتی جسمی. حیدری افزود: ما باور داریم که جنگ های اخیر در کشور ما متفاوت بوده است اما باید بدانیم ارزشهای مردم ما متفاوت نیست، ملت ما در بین مردم جهان واقعا ملتی بی نظیر و قهرمان هستند و تصویر کردن این مردم برای دنیا بسیار با اهمیت و تازه است. این فعال فرهنگی گفت: ادبیات جنگ، مقاومت و پایداری همراه با آرمان های مقدسش در افغانستان در طول همدیگر قرار دارند، یکی از دستاوردها و پیامدهای این نوع ادبیات روی آوردن به مفاهیم انسان دوستانه و تلاش در پدید آوردن و توسعه مفاهیم صلح طلبی، همزیستی مسالمت آمیز و ترسیم دنیای بدون جنگ در ذهن و بیان و قلم است. وی گفت: عدالت خواهی و تعهد به آرمان های انسانی بدون قوم گرایی جزو خواسته های ملت مقاوم افغانستان است که اینها را فقط با قلم در عرصه ادبیات می توان نشان داد. حیدری با بیان اینکه در حال حاضر ادبیاتِ یأس و غم بر فضای ادبیات ما حاکم است، تصریح نمود: همه ما مطلع هستیم که ادبیات جنگ، مقاومت و ضد جنگ یکی از موضوعات قدیمی است که در ادبیات ما وجود دارد؛ اما برای کشوری مثل افغانستان که هنوز زخم جنگ و تبعات آن را تاکنون بر تن دارند این موضوع همیشه سوژه ی تازه ای است که از طرف صاحبان قلم در عرصه داستان باید با نگاهی حماسی به آن پرداخته شود. وی گفت: باید با نشان دادن تحمل این تلخی ها، شکوه واقعی و پایداری مردم را نمایان ساخت، باید جسارت نوشتن این پایداری ها را نویسندگان ما داشته باشند. حیدری خاطرنشان ساخت: "ادبیات مقاومت و پایداری یعنی این نیست که نباید از زشتی جنگ نوشت و یا نه نباید خرابی ها را نشان داد، نباید دردها، هجران ها را به عنوان ویژگی ناگزیر جنگ قلمداد کرد، خیر، همه ی اینها را باید نوشت چون از وظایف داستان نویس همین خوب دیدن هاست هم خوب شنیدن هاست، داستان نویس هم اگر ننویسد، مورخان در تاریخ خواهند نوشت". وی در تکمیل مطلب فوق افزود: وقتی از جنگ می نویسیم از دفاع هم بنویسیم، وقتی از تعفن پیکر کشته های جنگ می نویسیم، از آن سرباز تازه داماد هم باید نوشت که برای حفظ ناموس وطن انگشت بر ماشه گرفته است. ایشان در پایان اذعان داشت: ادبیات جنگ در دوره معاصرِ ادبیات افغانستان با رویکرد "مقاومت و پایداری" یک جریان نوگرا است و از اهداف این جشنواره هم این بوده که داستان نویسان بخصوص جوانان را ترغیب کنیم تا به جای طرح اندوه و سرخوردگی و ناامیدی در قصه ها، شور و حماسی ملت و مقاومت مردم افغانستان را نشان دهند. نمی توانیم فقط قلم بگیریم تهاجم، جنگ، خشونت و سیاست بازی را به تصویر بکشانیم، گریز و ترس را پر رنگ کنیم؛ اما مقاومت، پایداری، رشادت و از خود گذشتگی ملت غیور افغانستان را نبینیم و ننویسیم. گفتنی است در ادامه این مراسم افراد برتر از بین 210 اثر در بخش جنبی معرفی شدند که به ترتیب تقی واحدی از مزار شریف با داستان "هر صبح و شام چای دم می کنم" مقام اول، فاطمه بخشی از مهاجرین مقیم در اصفهان با داستان "سرخ" و محمود حسینی با داستان "قاب عکس" از کابل مشترکا مقام دوم، غلام رسول جعفری از مهاجرین مقیم در اصفهان با داستان "هزار و دومین شب" و سهراب سروش غیبی برای داستان (لشکرکشی ) از هرات مشترکا مقام سوم را کسب کردند. بخش اصلی جشنواره که مختص نویسندگان ایرانی بود نفرات برتر از بین 572 اثر رسیده به دبیرخانه این جشنواره انتخاب شدند که افسانه احمدی به خاطر نگارش دو داستان "از قلم افتاده" و "این یک داستان نیست" از تهران، مریم محمدی با داستان "خوش قول" از ولایت اصفهان و هوشنگ بهداروند با داستان "پیش روی پدر" از تهران، به ترتیب نفرات اول تا سوم شدند.