مهاجران افغان بی نوا ترین قربانیان سیلاب های پاکستان اند

لوبنا حسن، رییس اتحادیه داکتران ولادی ونسایی پاکستان به " آی پی اس" گفته است که پاکستانی هایی که درمعرض سیلاب قرار گرفته اند کمک های طبی زیادی به دست می آورند، اما به نظرمی رسد حکومت، مهاجران افغان را فراموش کرده است. گفته می شود حدود 1.7 میلیون مهاجر افغان درپاکستان زندگی می کنند. بیشترین آنها درایالت خیبر پختونخوا اقامت دارند. سیلاب های اخیر، مهاجران افغان را بدتر از 20 میلیون پاکستانی مصیب زده آسیب رسانده است. سیلاب های بی سابقه پاکستان که ازباران های موسمی شمالغرب کشورشروع شد، اکنون درجنوب این کشور نیز بیداد می کند. گفته می شود که 20 میلیون پاکستانی یعنی ده درصد جمعیت پاکستان، قربانی این سیلاب ها وآبخیزی ها شده اند. اما وضع افغان های مهاجر ازهمه قربانیان بدتراست. " انترنشنل پرس سرویس " ضمن گزارش تحقیقی ای درمورد اثرات سیلاب های پاکستان برمهاجران افغان می نویسد: مطابق به اطلاع کمیسیاریای عالی مهاجران ملل متحد، مهاجران افغان در 17 منطقه ایالت خیبرپختونخوا کاملاً درمعرض سیلاب ها قرار گرفته اند، سیلاب ها 12600 خانه آنها را برده وموجب بی خانمان شدن 85000 مهاجرافغان شده است. درحال حاضر حتا تامین کمک های طبی نیز برای آنها مشکل می باشد. صدها هزار نفر دیگر نیز با اندک غذا وآب باقی مانده اند واکثریت آنها بیمار شده اند. رسول شاه یک مهاجر 31 ساله می گوید:" من ازپگاه تا بیگاه می دوم تا مگر پولی به دست آورم واطفالم را به شفاخانه بستری کنم. من درکمپ مهاجران دکان کوچکی داشتم که سیل اش برده است. حال یک پول هم ندارم". رسول شاه می افزاید:" داکترمنطقه وتیم طبی کمپ به من توصیه کرده اند که سه طفلم را به شفاخانه داخل کنم. زیرا آنها مصاب به اسهال مزمن می باشند... اما درشفاخانه های محلی تداوی مجانی ممکن نیست". لوبنا حسن، رییس اتحادیه داکتران ولادی ونسایی پاکستان به " آی پی اس" گفته است که پاکستانی هایی که درمعرض سیلاب قرار گرفته اند کمک های طبی زیادی به دست می آورند، اما به نظرمی رسد حکومت، مهاجران افغان را فراموش کرده است. داکتران منسوب به یک سازمان خیریه موسوم به " الفلاح انسانیت " که نزدیک به کمپ ازاخیل که بزرگترین کمپ مهاجران می باشد، یک موسسه طبی ایجاد کرده اند می گویند: وضع مهاجران افغان نهایت خراب است و می تواند درروزهای آینده بترنیز گردد. ریاض علم یک داکترطب می گوید:" بسیاری ازباشندگان کمپ ازاسهال، پیچش ، محرقه ، خارشهای شدید پوستی وملاریا رنج می برند. درحقیقت آنها آب آشامیدنی پاک ندارند... هرروز ما درحدود 300 مریض را معاینه می کنیم. بسیاری ازایشان زنان واطفال می باشند که دارای شکایات صحی مختلف بوده وبراثرسیلاب ها شدت یافته اند". لوبنا حسن همچنان می گوید: " حدود 700 زن حامله ای که درکمپ ازاخیل خانه های شان را ازدست داده اند اکنون با فقدان شدید دوا ومراقبتهای پیش ازولادت مواجه اند.آنها غذای متوازن ندارند واحتمالاً کودکان بیمار به دنیا خواهند آورد". لوبنا حسن افزوده است:" این زنان نیاز به معاینات طبی منظم ، دوا ها وغذایی دارند تا اطفال سالم به دنیا بیاورند . بسیاری ازاین زنان حامله کم خون اند. آنها به غذای متوازن ضرورت دارند". صابرعلی معاون انجمن داکتران اطفال پاکستان می گوید که 75 درصد اطفال افغان مصاب به اسهال وپیچش اند و 35 درصد آنها عفونتهای پوستی دارند. 85 درصد اطفال افغان مصاب فقر غذایی اند. داکترصابرعلی می گوید: " کدام علامتی که دلالت به بهبود اوضاع درزندگی افغانها کند دیده نمی شود، زیرا آنها درشرایط بهداشتی خرابی زندگی می کنند... آنها آب وتسهیلات لازم برای بهداشت وحفظ الصحه شخصی ندارند. رژیم غذایی آنها متوازن نیست". کمپ های مهاجران افغان معمولاً دراطراف شهر پیشاورقرار دارند که قریب 141 کیلومتر ازاسلام آب فاصله دارد. همه این کمپها براثر سیلابها تخریب شده اند. کمپ ازا خیل که یک جمعیت 23000 نفری داشت اکنون دریک سلاخی قرار گرفته است. کمیسیاریای عالی مهاجران ملل متحد به باشندگان قبلی این کمپ 1100 خیمه توزیع کرده است، اما مهاجران می گویند نه تنها شمار این خیمه ها کم است ، بلکه جایی برای برپا کردن این خیمه ها وجود ندارد. برخی ازاین خیمه ها اکنون تا کنارهای سرک عمده رسیده اند. برخی ازاین کمپ ها داخل سرک اند واین برای مهاجران آسان می سازد تا ازسرنشنیان موترها طلب صدقه کنند. ازسی سال بدینسو مهاجران افغان درپاکستان اند.این مهاجرت پس ازتجاوز نظامی شوروی پیشین به افغانستان شروع شد. گرچه پاکستان رسماً توافق کرده است که مهاجران راجسترشده می توانند تا سال 2012 درپاکستان بمانند، با آنهم سالانه شمار زیاد مهاجران راهی کشورشان می شوند. پس ازبروز سیلاب هاحدود 400 خانوار افغان که ازسیلابها آسیب دیده بودند، دوباره به کشور شان عودت کردند. زرعلم خان یک ریش سفید کمپ دراین مورد می گوید:" آن مهاجران که به افغانستان عودت کرده اند درقریه های پدری شان جایداد وملکیت داشته اند. اما ما به کجا برویم ، زیرا ما چیزی نداریم ومانند پاکستان درآنجا نیز با ما رفتارخراب می شود... ما درمعرض دوخطر قرار داریم. ما جایدادی درافغانستان نداریم. ازاینرو نمی توانیم بصورت دایمی درآنجا اقامت کنیم". زرعلم درحالی که بر ریش سفیدش دست می کشد می گوید: " دریا همه چیز را شست وبرد. کمپ ازا خیل دیگر برای ما محفوظ ومناسب نیست. یا پاکستان برای ما یک جای محفوظ دیگر پیدا کند ویا اینکه ازحامد کرزی رییس جمهور افغانستان تقاضا کند ، ترتیبی برای کوچی های بی خانمان شده ازاخیل بگیرد".