اشتغال جوانان مولفه مغفول مانده در طرح رئیس جمهور احمدزی

<p style="text-align: justify;">اشتغال یکی از شعارهای خوش رنگ و لعاب و تضمین شده برای درو کردن آرا است که نه تنها در افغانستان، کشورهای جنگ زده، کشورهای درحال توسعه و توسعه نیافته که در غرب نیز دستمایه نامزدان و کاندیداتوران انتخابات مختلف برای بردن گوی رقابت قرار می گیرد.<br /> اما رفاه، هرم جمعیتی پیر، رشد جمعیت منفی، کمک های دولتی و امنیت حاکم بر کشورهای اروپایی و امریکایی موجب شده است شعار زمینه سازی بهتر و بیشتر برای اشتغال همچون مزیتی مازاد یا تفریحی اداری برای مردم آن کشورها بشمار آید در حالی که...<br /> در حالی که در کشورهای ناامن و فقیر و بی ثبات و توسعه نیافته که رشد جمعیت مثبت وهرم جمعیتی جوان می باشد؛ اشتغال به معنای یک نیاز اولیه و ضروری برای بقا در جامعه و تامین امنیت، مسکن، ازدواج و تحصیل تلقی می گردد یعنی بالاتر از همه چیز.<br /> افغانستان از جمله کشورهایی است که کار یدی در آن به مراتب بیشتر از کار فکری می باشد بدین صورت که کشورهای جهان اول ایده و اندیشه تولید می کنند و می فروشند اما کشورهای جهان دوم و سوم کالا و محصول برگرفته از ایده ها و اندیشه های غربی را عرضه می دارد.<br /> از همین رو، فرسودگی حاصل از کار در کشورهایی نظیر افغانستان بسا بیش از کشورهایی نظیر امریکا است.... این مقدمه چینی عریض و طویل برای تشریح اهمیت کار برای مردان، زنان، جوانان، کهنسالان و خردسالان سرزمینی بود که با آرمان هایشان بسیار فاصله دارند.<br /> حال آنکه اشرف غنی احمدزی در روزهای پرمشغله و پرکارش در ارگ ریاست جمهوری درحال دیدار با اقشار و احزاب مختلف، ارای وعده ها و گماشتن منصب ها است و تاکنون درخصوص اصلاح نوع پذیرش نیروی کار جدید و تولید اشتغال برای جوانان سخنی به میان نیاورده است.<br /> بیکاری روزافزون در افغانستان از آن رو بلای جان مردم ملکی شده است که از یکسو انان را در دام مخالفان مسلح با تطمیع دستمزدهای کلان برای انتحاری و انفجار و خرابکاری های اجتماعی می اندازد و از سوی دیگر به مهاجرت های غیرقانونی و پر خطر به کشورهای دیگر دامن می زند.</p>