رفتن به اروپا به چه قیمتی؟

<p style="text-align: justify;">پدیده ای بنام «رفتن به سمت اروپا» در روزهای اخیر در بین مهاجرین افغانستانی مقیم ایران و همچنین داخل کشور رایج شده و بسیاری بافروختن مال و اموال ناچیز خود ، خود و فامیلشان را به دست قاپاقچیان مرگ می سپارند به امید زندگی بهتر در بهشت گمشده در اروپا. <br /> نقطه نظرات در این ارتباط در بین کاربران صفحات اجتماعی بسیار فراوان است عده ای این کار را فرار از مملکتی می دانند که هیچ سرنوشت مشخصی برای اتباع خود ندارد و عده ای دیگر می گویند غم نان است که مردم این چنین شتابان می روند.<br /> مطلب زیر نیز نظر یکی از کاربران صفحات اجتماعی است بنام مهدی ناطق که خالی از لطف نیست که خواننندگان شفقنا هم بخوانند و در این ارتباط نظر بدهند:<br /> این روزها هر جا که گذرمان میخورد، بین فامیل، دوست و آشنا صحبت از رفتن به اروپاست.<br /> بسیاری از جوانان و حتی خانواده ها پیش از این رفته اند و عده زیادی نیز در حال رفتن می باشند.<br /> خانواده های بسیاری تمام دارایی و زندگی ای که طی سالیان سال دل خون خوردن جمع کرده اند به بهایی ارزان فروخته و به نیت رسیدن به زندگی ای راحت تر خود و خانواده شان را در مسیر مهاجرت قرار داده اند.<br /> اما حرف اینجاست که متاسفانه شنیده ها و دیده ها از برخی اتفاقات که به خصوص برای زنان و دختران در مسیر سفر اتفاق می افتد، این گوشزد را می نماید که رسیدن به اروپا به قیمت از دست رفتن حیثیت و ناموس هیچ ارزشی ندارد.<br /> حال جوانان مجرد و پسران را می توان اینطور در دل خود توجیه کرد که آنان پسر اند و خودشانند و کوله پشتی شان؛ هر چند که آنان نیز با مشقات و خطرات فراوانی روبه رو هستند و خدا بداند که چه رنج هایی را متحمل می شوند؛ این در حالیست که برخی هم مانند اتفاقی که برای دو برادر متاسفانه به تازگی افتاده، به ضرب گلوله مرزبانان جان خود را از دست داده و کشته شده اند.<br /> اما به راه افتادن زن و دختر و کودکان به اعتقاد من دیوانگی ست و چشم را بر غیرت و مردانگی بستن؛ بسیاری از زنان و دختران در مسیر راه مورد سوء استفاده قاچاقبران و زورمندان در راه قرار میگیرند و تعدادی از آنان نه تنها به هیچ جایی نرسیده بلکه از سرنوشت آنها اخباری در دسترس نیست.<br /> آنها هم که از مرزها گذشته اند یا برای حفظ آبرو سخنی نمی گویند و یا اینکه فرقی برایشان نمی کند و به قول معروف پیه همه چیز را به تن خود مالیده اند!!<br /> رفتار کشورهای اروپایی نیز نشان می دهد که اعراب سوریه و عراق اولویت داشته و اکثر پذیرش ها هم برای آنها به راحتی انجام می گیرد و به گفته سفیر آلمان در کابل، برای افغان ها تنها از هر سه نفر به درخواست یک نفر رسیدگی می شود، آن هم جواب مثبت بگیرد یا نگیرد!<br /> با این اوصاف به نظر من نباید با هر هایی ، هوی کرد و خود و زن و فرزند را به راه انداخت؛ بلکه باید صبور بود و به زندگی ای که سالها آن را با زحمت ساخته شده قناعت کرد و توکل به خدا نمود شاید بدون اروپا هم بتوان دنیای فانی را به پایان رساند.<br /> صحبت در این باره زیاد است و مطمئنا همه شما گرامیان بهتر از من شنیده اید و دیده‌اید... . پس سخن کوتاه کرده و بدرود.</p>