کلام امام عسکری(ع) درباره راه ایمن شدن از عاقبت بد

<div style="margin-bottom: 10px; text-align: justify;" class="subtitle">از سوء عاقبت و بد فرجامی بترس که مبادا تغییر و تبدیلی در ایمان و عقایدت روی دهد...</div> <p style="text-align: justify;"><span style="font-weight: bold;">امام حسن عسکرى</span> علیه السلام: <span style="font-weight: bold;">حضرت علی علیه السلام </span>مردی را دید که آثار خوف در چهره‏اش نمایان بود، به او فرمود: تو را چه می‏‌شود؟ <br /> گفت: از خدا می‏ترسم. حضرت فرمود: ای بنده خدا، از گناهت بترس و از عدل خدا در مورد ستم یه بندگانش بیمناک باش و از آنچه بر تو واجب کرده اطاعت کن و از آنچه تو را به صلاح آورد، سر مپیچ. از آن پس از خدا بیم مدار که او به هیچ کس ستم نمی‌‏کند و هیچ کس را بیش از آنچه سزای اوست کیفر نمی‏دهد.<br /> البته از سوء عاقبت و بد فرجامی بترس که مبادا تغییر و تبدیلی در ایمان و عقایدت روی دهد. پس اگر می‏خواهی که خداوند تو را از خطر سوء و عاقبت بد، ایمن گرداند، پس<span style="font-weight: bold;"> بدان که هر خیری به تو می‏رسد؛ به سبب فضل و توفیق خداوند است.</span><br /> و هر بدی که به تو می‏رسد، ناشی از مهلت دادن خداوند به تو است. پس چنان کن که حلم و عفو خداوند شامل حال تو گردد. </p> <p style="text-align: justify;"><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 205);">متن حدیث:</span></p> <p style="text-align: justify;"><span style="color: rgb(255, 0, 0);">نَظَرَ اَمیرُ المُؤمِنینَ عَلىٌّ علیه السلام اِلى رَجُلٍ فَرَأى اَ ثَرَ الْخَوفِ عَلَیْهِ، فَقالَ: ما بالُکَ؟ قالَ : اِنّى اَخافُ اللّه، قالَ: یا عَبْدَ اللّه ِ، خَفْ ذُنوبَکَ، وَ خَفْ عَدْلَ اللّه ِعَلَیْکَ فى مَظالِمِ عِبادِهِ، وَ اَطِعْهُ فیما کَلَّـفَکَ وَ لا تَعْصِهِ فیما یُصْلِحُکَ ثُمَّ لا تَخَفِ اللّه َ بَعْدَذلِکَ فَاِنَّهُ لا یَظْلِمُ اَحَدا، وَ لا یُعَذِّبُهُ فَوقَ استِحقاقِهِ اَبَدا، اِلاّ اَنْ تَخافَ سوءَ الْعاقِبَةِ بِاَنْتَغَیَّرَ اَو تَبَدَّلَ، فَاِنْ اَرَدْتَ اَنْ یُؤمِنَکَ اللّه ُ سوءَ الْعاقِبَةِ فَاعْلَم اَنَّ ما تَأتیهِ مِنْ خَیْرٍفَبِفَضْلِ اللّه ِ وَ تَوفیقِه ، وَ ما تَأتیهِ مِنْ شَرٍّ فَبِاِمهالِ اللّه ِ وَ اِنْظارِهِ اِیّاکَ وَ حِلْمِهِ عَنْکَ؛</span></p> <p style="text-align: left;">«تفسیر امام حسن عسکرى علیه‌السلام،ص265، ح133»</p>