ارابۀ کشتار، قتل عام و نسل کشی هزاره و شیعه در افغانستان

ارابه‌ای که کشتار، قتل‌عام و نسل‌کشی هزاره و شیعه را به پیش می‌برد، بسیار خطرناک‌تر از عهد امیر عبدالرحمان‌خان، نادرخان، طالبان و روزگار کویته است.
این‌بار با ابزار نو، رویکرد جدید، سنجیده‌شده و مدیریت شده وارد صحنۀ کشتار شده است. دیگر شکی است که ارگ و نهادهای بین‌المللی توان حمایت از ما را ندارند و یا نمی‌خواهند، پس خودمان باید حرکت کنیم و ارابۀ مرگ انسان هزاره و شیعه را متوقف کنیم و جلو قربانی شدن خودمان را بگیریم. برای این کار چند امر ضروری‌اند:
1. در کابل و شهرهای بزرگ امکان حرکت‌های اعتراضی کم است، این‌ مکان‌ها قربان‌گاه هزاره و شیعه‌اند. انسان‌هایی که توان دیدن مرگ مان را ندارند، در سراسر جهان دست به اعتراض جهانی بزنند. مانند آن‌چه برای کویته انجام دادیم و جلو کشتار را گرفتیم.
2. در سراسر هزارستان حرکت‌های اعتراضی شروع شوند.
3. انسان‌هایی که از مرگ‌مان دل‌خونند و به ویژه هزاره‌ها در سراسر جهان دست به اعتراض جهانی بزنند.
4. ما در وضعیت کویته قرار گرفته‌ایم، باید همان شیوه‌های اعتراضی را پی‌بگیریم.
5. بزرگان هزاره و شیعه چه دولتی و چه غیردولتی باید در نشست مشورتی برای جلوگیری از کشتار مردم چاره‌ای بیندیشند.
6. مردم باید خود شیوه‌های دفاع شخصی و دفاع خودی را اجرایی کنند و به کار ببندند.
7. مردم هزاره در سراسر افغانستان به صورت خیزیش‌های مردمی مسلح شوند و آمادۀ دفاع گردند. دوباره بر ارتش صدهزار نفری تأکید می‌کنم.
8. از تمام ابزارهای دولتی، مردمی و جهانی استفاده شوند تا جلو کشتار هزاره و شیعه گرفته شود.
9. اندوه‌های کشتار هزاره و شیعه را جهانی کنیم و این درد را همگانی بسازیم.
10. از پشتون‌های آزاده، تاجیکان و ازبکان بخواهیم که در این مقطع تلخ تاریخی حس هم‌وطنی و انسانی‌شان را از ما دریغ نکنند که فردا بتوانیم با هم باشیم.
به یاد داشته باشیم که قربانی بعدی ما خواهیم بود.
باهم باشیم.

دکترحفیظ شرعتی