حمله های نظامیان امریکایی در کشور با افزایش دوبرابری، سبب کشتار هرچه بیشتر غیرنظامیان شده است

سیاست امریکا مبتنی بر اعزام نیرو برای حفاظت از منافع واشنگتن است نه مقابله با طالبان و حمایت از مردمی که همواره در هراس از جنگ و عملیات نظامیان بسر می برند.
اعلام راهبرد جدید امریکا برای افغانستان پس از ماه ها انتظار، گزینه ای جدید به همراه نداشت و با توجه به پیش بینی ها از اعزام نیروهای بیشتر برخوردار بود و هرچند تهدید پاکستان از سوی ترامپ سبب سرخوشی ارگ شد اما کمترین تاثیری در وضعیت امنیتی کشور نخواهد داشت.
اعزام نیروهای بیشتر از سوی فرمانده نظامیان ناتو که سبب واکنش های بسیاری شد در راهبرد جدید تحقق می یابد و در همین راستا، نیروهای مستقر در کشور حدود 11 هزار نظامی، بیش از تعدادی است که تصور می شد.
این نظامیان که پیش تر حدود هشت هزار و 400 تن برآورد شده بود شامل نیروهای معمولی، ویژه، مخفی و موقت ارتش امریکاست و اگر در گذشته خروج نیروهای ایتلاف بر اساس جدول زمان بندی بود اکنون مبتنی بر شرایط است و به عبارتی سندی برای ماندگاری امریکا در افغانستان.
ترامپ در راهبرد جدید که برخلاف سیاست پیشین خود سعی در ماندن در افغانستان با گزینه نظامی دارد، راه حل سیاسی را نیز عنوان می کند بدون در نظر گرفتن روسیه و ایران که نشان دهنده ناقص بودن استراتژی به مانند گذشته است.
روسیه و ایران به عنوان قدرت های منطقه و نقش تعیین کننده سیاسی می توانند تاثیرگزار بر جنگ و صلح کشور باشند و نمی توان از جنوب آسیا نام برد و تنها از پاکستان و هند سخن گفت.
از سوی دیگر، حمله های نظامیان امریکایی در کشور با افزایش دوبرابری، سبب کشتار هرچه بیشتر غیرنظامیان شده است که در کنار حمله و انتحاری های تروریستان، مردم همواره در هراس جنگنده و عملیات های نظامیان این کشور به سر می برند.
سیاست امریکا مبتنی بر اعزام نیرو برای حفاظت از منافع واشنگتن می باشد نه کمک به برقراری ثبات نیم بند و مقابله با تهدید طالبان که اکنون شمال را در جنگ فرو برده اند زیرا همچنان که در حکومت وحدت ملی اراده ای برای نبرد با تروریسم وجود ندارد برای امریکا نیز خلاصه در منافع می شود.
موفقیت استراتژی جدید رابطه مستقیم با تلاش های حکومت وحدت ملی در مبارزه با فساد دارد و تا زمانی که این سیاست سلیقه ای تنها معطوف به مجرمان کوچک شده و راه فرار را برای دانه درشتان فساد هموار کند نمی توان امیدی به پایان جنگ داشت.
این در حالی می باشد که این راهبرد تصریح می کند، امریکا به دولت سازی و توسعه دمکراسی در افغانستان کاری ندارد و نظام شکننده سیاسی را برای دولتمردان فاسد و قبیله گرا رها می کند تا به اهداف نظامی و منافع منطقه ای دست یابد.
و تا زمانی که فساد مبنای بقای حکومت اشرف غنی باشد، نیروهای امنیتی هیچ دستاوردی در میدان نبرد کسب نخواهند کرد و به مانند سه سال گذشته باید شکست های پی در پی با رهبران فاسد و معامله گر را تاب بیاورد.
امریکا با حمله به افغانستان در سال 2011 با نگاه یک مستعمره به کشور توانست به پایگاه های دایمی نظامی دست یابد و هیچ گاه منافع خود را برای قدرت های به مانند روسیه، ایران و چین رها نمی کند و حال تفاوت میان اوباما و ترامپ در رابطه با افغانستان تنها در جزیات است اما در کل، همان سلطه گری و بقای ترویستان برای سلاحی در جهت منافع منطقه ای می باشد.