شمشیر برنده هزاره فقط خودی ها را می برد

قلم و حرکت‌های مدنی هزاره‌ها، شمشیر بسیار برنده‌ای است که خودی‌ها را خوب از پای در می‌آورد:
1. سیمین حسن‌زاده، معاون وزارت اطلاعات و فرهنگ را قلم‌زنان و فعالین مدنی هزاره به خاطر یک کامنت فیسبوکی در جریان «آتش‌زدن فرخنده» قربانی کردند، در حالیکه زلمی زابلی، ملا نیازی و... با اینکه رسما از آتش‌زدن فرخنده حمایت کردند، هرگز از وظیفه شان سبک‌دوش نشدند.
2. جنبش میلیونی تبسم، به عنوان بزرگترین جنبش و تظاهرات مدنی در تاریخ کشور، در حالیکه در آستانه به ثمر نشستن بود تا حکومت را وادار به برآورده ساختن خواسته‌های مردم سازد، از سوی خودی‌ها، ضربه خورد و عقیم ماند، نه تنها این تظاهرات، بلکه صلابت تظاهرات‌های بعدی را هم شکست.
3. جنبش روشنایی به عنوان مردمی‌ترین و مدنی‌ترین جنبش که مطالبه عدالت‌خواهانه داشت، از سوی خودی‌ها چنان سرکوب گردید که حکومت به راحتی حاضر نشد و حاضر نیست که خواسته برحق جنبش روشنایی را برآورده و یا با آن مذاکره کند. حمله خودی‌ها بر جنبش روشنایی چنان ناجوانمردانه بود که به جای محکوم کردن تروریست‌ها به خاطر انتحار و محکومیت حکومت به خاطر کوتاهی در انجام وظیفه، لبه تیز شمشیر را به سوی قربانیان چرخاندند، شهدای نخبه هزاره را فریب‌خوردگان و سران جنبش را مسوول کشتار معرفی کردند، حتی جعفر عطایی از لندن در نقش یک سارنوال، مدرک جمع‌آوری می‌کرد تا ثابت کند که سران جنبش، قاتلین شهدای دوم اسد هستند. اگر تخریب این به اصطلاح خوردی‌ها نبود، جنبش‌روشنایی وقت به مطالبه برحق خود نایل می‌شد.
4. قلم نویسندگان هزاره علیه محمد محقق، به خاطر صحبت‌های ضد داعشی ایشان در تهران، چنان مؤثر بود که حتی شمشیر حامیان داعش و تروریست‌ها، مانند مسلمیار، آرین یون و...، را نیز علیه محقق تیز کرد تا او را به خیانت ملی متهم و خواستار محاکمه ایشان شوند. این در حالیست که هیچ کسی تا کنون جرئت نکرده است که حامیان داعش، حامیان طالب و مزدوران رسمی سازمان استخبارات پاکستان، همچون ملا عمر، حقانی، ملا هیبت الله، ستانکزی، اتمر، خپلواک، مسلمیار، حکمتیار و... را که چندین دهه است، کشور را به دستور پاکستان تخریب و مردم را قتل‌عام می‌کنند، به خیانت ملی متهم کرده باشد، بلکه برای آن‌ها به عنوان برادر ناراضی یا مخالفین سیاسی، بالاترین امتیاز را تسلیم شان می‌سازند.
نوت: با توجه به گسترش فعالیت دشمنان، وقتی آن فرا نرسیده است که در استراتژی خود تغییر ایجاد و قلم‌‌های مان را که در واقع شمشیر و اسلحه مان است، از گلوی همدیگر برداشته و به سوی دشمن بچرخانیم؟

محمد نسیم جعفری