ورود کابل به اتحاد شوم واشنگتن و ریاض جز ریشه دواندن وهابیت و تداوم جنگ چه خواهد داشت؟

 افغانستان درگیر با جنگ و تروریسم برای صلح و ثبات در کنار رشد اقتصادی باید به سوی عربستان گام بردارد یا در پی منافع مشترک با ایران باشد؟ سوالی که هرچند پاسخ آن سخت نمی باشد اما بازی قدری بزرگ در پس پرده در حال جریان است تا باردیگر افغانستان قربانی سیاست سلطه گرانه امریکا در خاورمیانه شود.

اینکه عربستان دشمن ایران می باشد و امریکا با تمامی توان در پی مقابله با دامنه نفوذ این کشور بخصوص در منطقه بر کسی پوشیده نیست اما چرا افغانستان باید وارد بازی امریکا و عربستان شده و باردیگر مردم و کشور را با خطرات جدی روبه رو کند در حالی که ریاض در کنار پاکستان جز اولین های به رسمیت شناختن حاکمیت طالبان بود و در دروان پسا طالبان در کنار حمایت های همه جانبه از تروریستان، جز سرمایه گذاری در مکاتب و دانشگاه های دینی با هدف ترویج افراط گری و وهابیت همکاری دیگری با حکومت نداشته است.

امریکا در تازه ترین نشست خود پیرامون ایران با حضور عربستان و امارات در کنار حضور اتمر روی موضوعات راهبردی مهم برای سه کشور از جمله "تلاش مشترک برای مقابله با نفوذ بدخواهانه و رویکرد فعالانه رژیم ایران در منطقه" به گفتگو و تبادل نظر پرداخت تا دامنه نفوذ تهران در افغانستان را کاهش دهد.

این در حالی است که وضعیت صلح و جنگ در کشور به دلیل دخالت های خارجی از امریکا گرفته تا ریاض، پاکستان تا چین و روسیه تا ایران به کلافی سردرگم بدل شده به طوری که هریک از کشورها برای رسیدن به منافع خود بر دامنه ناامنی ها می افزایند و حال در گسترش تنش ها میان امریکا و عربستان با ایران، بار دیگر افغانستان بدل به بازیچه سیاست های شوم می شود.

در این میان، افغانستانِ درگیر با جنگ و اقتصادی از میان رفته نیازمند همکاری و روابط پایدار با همسایه خود، ایران است تا وارد شدن به نبرد سیاسی در اتحاد واشنگتن و ریاض زیرا اگر زبان، فرهنگ، تمدن و تاریخ مشترک را نیز کنار بگذاریم بازهم حضور بیش از سه میلیون مهاجر، مرز گسترده و وابستگی های اقتصادی را نمی توان نادیده گرفت.

عربستانی که طی دهه های اخیر بیشترین صدمات را از حمایت تا تمویل تروریستان بخصوص طالبان بر کشور وارد کرد و به دنبال ایجاد جنگ مذهبی با وهابیت است اهداف شومی برای کشور دارد، نظامی که در مقابل چشم جهان جنایت های تکان دهنده ای در یمن صورت می دهد چه چیزی برای کشور خواهد داشت جز جنگ و تروریسم بیشتر.

هرچند ایران بنا به منافع خود در افغانستان ورود پیدا می کند اما تروریسم تهدید جدی برای این کشور می باشد آنهم با مرزهای گسترده در یک قدمی ناآرام ترین ولایت ها در حالی که داعش و طالب با پول های ناتمام عربستان به دور از فشار مالی نیروهای خود را از مراکز دینی تحت حمایت این کشور تغذیه می کنند.

از جانب دیگر، وابستگی شدید ارگ به عربستان، ریشه در قبیله گرایی دارد زیرا همچنان که قومیت پشتون به عنوان گزینه امریکا برای حکومت داری است بهترین همراه ریاض در کشور نیز می باشد، قومیتی با رهبرانی که به جای منافع ملی همواره دم از تبار می زنند و طالب را ذخیره قومی می دانند و باقی اقوام را دشمنانی برای نابودی.

در حکومت کرزی و اکنون غنی، وارد شدن به اتحاد امریکا و عربستان برای مقابله با ایران به نفغ کشور نبوده و نیست زیرا نفوذ گسترده ریاض مساوی با ریشه دواندن وهابیت و افراط گری است که به جنگ مذهبی می انجامد و بماند که خصومت میان کشورهای همسایه حتی قدرتمندترین دولت ها را دچار زیان کرده چه برسد به حکومت وحدت ملی.

و همچنان که ثبات در افغانستان بیش از هر کشوری در منطقه برای ایران تضمین کننده امنیت داخلی و مرزهای آن می باشد گسترش روابط از اقتصاد گرفته تا سیاست برای هر دو کشور منافع بیشمار دارد که بیش از هر زمانی اراده تهران را می طلبد و حمایت کابل.

و از جانب دیگر، دولت می تواند روابط با ریاض را خلاصه در اقتصاد کرده و با تمامی توان از هرگونه ورود به تنش در منطقه بخصوص کشورهای همسایه دوری کند، هرچند برای حکومت غنی با وجود یک ارگ وابسته به ریاض چالش بزرگی خواهد بود.