نقش سمبلیک خلیلی در شورای صلح؛ خلیلی در شورای صلح هیچ کاره است

خلیلی در شورای صلح هیچ کاره است و تمامی تصامیم و برنامه ریزی ها و حتی سفرهای درون و بیرون کشوری را اخپلواک انجام می دهد و حتی در بیشتر مواقع خلیلی از عملکرد و سیاست گذاری های شورا بی اطلاع است.

هشت سال از تشکیل شورای صلح می گذرد. زمانیکه حامد کرزی، رییس جمهوری وقت، در نشستی با حضور شماری از رهبران جهادی و سیاسی کشور فهرست اعضای شورای عالی صلح را تهیه و اعلام کرد، مورد استقبال قرار گرفت. همه گمان می کردند که کرزی واقعا بدنبال آوردن صلح در کشور می باشد.
تشکیل این شورا یکی از پیشنهادهای عمده جرگه مشورتی صلح بود که در نیمه جوزای سال 89 برگزار شده بود.
برهان الدین ربانی رهبر حزب جمعیت و رییس جرگه مشورتی صلح، محمد کریم خلیلی معاون دوم رییس جمهوری و رهبر حزب وحدت اسلامی، محمد محقق رهبر حزب وحدت اسلامی مردم، رنگین دادفر اسپنتا رییس شورای امنیت ملی و صبغت الله مجددی، رییس مجلس سنا از شرکت کنندگانی بودند که در این نشست حضور داشتند.

کرزی با زیرکی تمام، کلیات مبهم ایجاد شورای صلح را به تایید اکثر رهبران و قدرتمندان رسانید اما آنان توجه نکردند که در پشت این شورای مبهم و کلی، چه نقشه هایی برای خرید زمان جهت رشد و گسترش طالبان و هدایت افکار عمومی بسوی اهداف از پیش تعیین شده، وجود دارد.

همه تلاش داشتند تا در ایجاد این شورا نقش فعالی داشته و به هر طریقی که هست در سیستم اداری این شورا سهیم گردند.
بالاخره در نهم میزان سال 89 لیست 68 نفری شورای صلح اعلام شد. این لیست که با هدایت سازمان سیای آمریکا و بازی فاروق وردک تهیه شده بود، اکثر رهبران جهادی و هشت زن را شامل می شد.
ظاهرا تشکیل این شورا گامی برای تحقق طرح مصالحه جرگه مشورتی صلح دانسته می شد، هر چند گروه طالبان و دیگر گروه های شورشی به هر نوع دعوتی برای مصالحه پاسخ رد داده بودند.

کرزی به این بهانه و به پیشواز تشکیل شورای صلح، صدها زندانی طالبان را رها کرد و از سازمان ملل هم درخواست کرد که اسامی رهبران طالبان را از فهرست سیاه خود حذف کند.

صبغت الله مجددی، برهان الدین ربانی، محمد محقق، عبدالرب رسول سیاف، آیت الله آصف محسنی، سید احمد گیلانی، نورالله سادات، محمد اسماعیل خان، محمد اکبری، عبدالهادی ارغندیوال، از رهبران مطرح جهادی عضو این شورا بودند که کرزی به دستور آمریکایی ها و اجرای فاروق وردک، آنان را در یک مقطع زمانی حساس و تاثیرگذار مشغول کرد و اذهان و افکارشان را از موضوع های اصلی سیاست کشورداری در آینده و پیاده شدن هرچه بیشتر اهداف آمریکایی دور ساخت.

واضح بود که شماری از این رهبران سابقه جنگ با طالبان را دارند و به همین دلیل اگر صلحی هم در کار می بود، محال بود که طالبان به آن تن بدهند.
شماری از اعضای سابق گروه طالبان هم در شمار اعضای شورای عالی صلح بودند: مولوی ارسلا رحمانی، وزیر عدلیه و رییس دادگاه عالی طالبان، مولوی شیر محمد آخندزاده، محمد نعیم کوچی، محمد موسی هوتک و عبدالحکیم مجاهد، نماینده طالبان در سازمان ملل.

بگذریم از اینکه بعدا چه اتفاقات و تحولاتی در این شورا افتاد و چگونه همه مسحور و رام نقشه های آمریکایی بانام شورای صلح در کشور شدند!
این شورا تداوم یافت و تقریبا موفق شده بود که اکثر سران جهادی و مهره هایی که برای آینده نقشه های خارجی ها خطرآفرین بودند را سرگرم کند و آنان را از سیاستگذاری های اصلی کشور باز دارد که این خود یک موفقیت برای خارجی ها محسوب می شد.

این سیاست ادامه یافت ولی در زمان زمامداری اشرف غنی هویت اصلی خود را که همانا پیاده کردن نقشه های از پیش تعیین شده خارجی ها بود، از دست داد و به یک تشکیل تقریبا بی هویت تبدیل گردید. این وضعیت برای توقف قسمتی از طرح های خارجی خوب بود اما سریعا خارجی ها دست بکار شدند و به اشرف غنی تفهیم کردند که این شورا برای آوردن صلح نیست و صرفا برای سرگرم نگهداشتن تعدادی نیروهای خطرآفرین است و وی باید مجددا عملکرد این شورا را در راستای منافع خارجی ها هدایت کند. این موضوع زمانی اتفاق افتاد که اشرف غنی، محمد کریم خلیلی را به عنوان رییس این شورا برگزیده بود و صلاح نبود وی را به این زودی برکنار کرده و یک فرد تفهیم شده پشتون را بر کرسی ریاست شورای صلح منصوب کند.

اینجا بود که آمریکایی ها مامور درجه یک خود فاروق وردک را مجددا وارد عرصه کردند و وی را به عنوان مشاور ارشد اشرف غنی به کاخ ریاست جمهوری بردند تا وی در رابطه تدبیری بیندیشد.
فاروق وردک یکی از دست پروده های خود در سازمان سیای آمریکا بنام اکرم اخپلواک را وارد شورای صلح کرد و به خلیلی نیز فهماند که او پیر شده و مریض است و کارایی برای شورای صلح ندارد، پس باید اکرم اخپلواک به عنوان معاون وی همه کاره این شورا باشد.

با ورود اخپلواک به شورای صلح، بار دیگر اوضاع این شورا بر وفق مراد خارجی ها گردید و سیاست های شورای صلح همگام با سیاست های آمریکایی به پیش رفت.
اینک محمد کریم خلیلی در شورای صلح هیچ کاره است و تمامی تصامیم و برنامه ریزی ها و حتی سفرهای درون و بیرون کشوری را اخپلواک (که مشاور اشرف غنی در امور سیاسی نیز هست) انجام می دهد و حتی در بیشتر مواقع خلیلی از عملکرد و سیاست گذاری های شورا بی اطلاع است.

در حال حاضر شورای صلح دارای 24 بخش در کابل و 25 دفتر ولایتی در ولایات است که در هر دفتر ولایتی حدود 30 کارمند رسمی و تعدادی هم غری رسمی مشغول وقت گذرانی هستند.
که در مجموع دفتر مرکزی و دفاتر ولایتی حدود دوهزار نفر کارمند شورای صلح هستند و حقوق های دالری دریافت می کنند بدون اینکه برای کشور و مردم ما مفید باشند.
بودجه این شورا و ضررهایی که به آینده این مملکنت می زند از خون مردم فقیر و بیچاره ما تامین می شود اما استفاده کامل آن به غربی ها می رسد و اقای خلیلی فکر می کند که با ریاست این شورا در حال خدمت است.

شما بگویید کریم خلیلی بر این پست بماند یا استعفا بدهد؟