"انتفاضه"، کلید پیروزی فلسطینی ها

هدف سیاسی انتفاضه پایان دادن به حاکمیت رژیم صهیونیستی در سرزمین های اشغالی و تاکتیک مهم آن غیرقابل سکونت و غیرقابل حکومت شدن این مناطق برای نیروهای آنان است. این روزها یادآور آغاز انتفاضه دوم در سرزمین فلسطین است، شروع مجدد این دوره از انتفاضه ریشه در ناامیدی مردم این سرزمین از مذاکرات وگفتگوهای بی حاصل برای احقاق حقی است که توسط اشغالگران رژیم صهیونیستی پایمال شده بود و اینگونه شد که دستان خالی از سلاح آنان، کلید پیروزی و نماد مظلومیت و فریاد بلند حق طلبی و ظلم ستیزی در جهان شد. "انتفاضه" واژهای عربی است به معنای جنبش و حرکتی که همراه با نیرو و سرعت باشد. انتفاضه را مرحله قبل از انقلاب می دانند و به صورت اسم خاص از نظر سیاسی و اجتماعی، در باره رفتار معترضانه و مستمر مردم غیرمسلح فلسطین در قبال رژیم صهیونیستی بکار می رود. عامل تعیین کننده انتفاضه به عنوان یک قیام حضور آگاهانه مردم و برجسته بودن بعد اسلامی آن است و اگر نقش مردم و اعتقادات دینی مردم از آن حذف شود، قیام عملا مفهومی نداشته و هیچ گاه به منصه ظهور نخواهد رسید. روز هشتم دسامبر 1987میلادی (17 آذر 1366 ش) بدنبال شهادت چهار نفر از کارگران بی دفاع فلسطینی در شهر غزه توسط کامیون های نفربر رژیم صهیونیستی، مردم غزه در اعتراض دست به اعتصاب زدند و در برخی مناطق با نیروهای نظامی رزیم اشغالگر درگیرشدند، این آغاز انتفاضه اول بود. بدنبال این حادثه فلسطینی های کرانه باختری رود اردن و نوار غزه علیه صهیونیست ها قیام کردند، چون فلسطینی ها از سنگ برای حمله به اسرائیلی ها استفاده می کردند این انتفاضه را قیام یا انقلاب سنگ نامیدند. این قیام با پیمان به اصطلاح صلح اسلو در سال 1993 (1372 ش) به صورت غیر رسمی خاموش شد و همچون آتشی زیر خاکستر ماند. 11 سال پیش در چنین روزی با ورود 'آریل شارون' عامل فجایع صبرا و شتیلا به همراه 2000 سرباز ارتش رژیم صهیونیستی به مسجدالاقصی در 28 سپتامبر سال2000 (6مهرماه 1379) خشم فلسطینی ها برانگیخته شد و خیزش مردمی علیه او، منجر به آغاز انتفاضه دوم شد. این قیام که به 'انتفاضه‏الاقصی' معروف شد در اصل حرکت مردمی بود که می خواستند هویت و شخصیت از دست رفته خود را به دست آورند. تا قبل از انتفاضه، فقط مساله فلسطینی های خارج از سرزمین های اشغالی مطرح بود با شروع انتفاضه این مساله به داخل اراضی اشغالی منتقل شد و بار دیگر به فلسطینیان داخل سرزمین، اعتبار بخشید. به این ترتیب امنیت داخلی رژیم غاصب صهیونیستی به شدت به خطر افتاد و همین امر، ضرورت حل مساله فلسطین را برای صهیونیست ها مطرح ساخت. انتفاضه مسجدالاقصی، که روز به روز گسترش بیشتری می یافت و گروه های مختلف سیاسی در آن حضور داشتند، باعث شد صهیونیستها در موضع دفاعی قرار گیرند. هر چند انتفاضه دوم، بیش از چهارهزار شهید، 10 هزار بازداشتی و 38 هزار مجروح بجا گذاشت، اما دستاوردهای بسیاری برای ملت فلسطین به ارمغان آورد که راه را بیش از گذشته برای تحقق آزمانهایشان هموار ساخت. انتفاضه به دلیل دارا بودن ویژگیهای خاص خود به عنوان یک قیام پراهمیت و مشهور در تاریخ معاصر منطقه ثبت شده است.علاوه بر مردمی و اسلامی بودن این قیام، استفاده مردم از سنگ به عنوان سلاح مبارزه و ایستادگی در برابر سخت افزارهای جنگی مدرن رژیم صهیونیستی یکی از این ویژگیهاست. همچنین استمرار، استقلال و عدم وابستگی این قیام به سیاست های غربی و شرقی و حتی سازمان های به اصطلاح آزادی بخش داخلی از دیگر ویژگیهای این قیام است که آن را متفاوت ساخته است. مردم فلسطین که از مذاکرات و گفتگوها نتیجه مطلوب نظر خود را دریافت نکردند با تکیه بر انتفاضه به عنوان یک حرکت اعتراضی که آگاهانه و حساب شده توسط جوانان مبارز و انقلابی این مرزو بوم صورت می پذیرد، چشم به آینده و پیروزی نهایی دارند.