واقعاً داستانش دردآور است! اگر بخوانی گریه می کنی!

در حملات انتحاری اخیر غرب کابل "دشت برچی" کودکی نیز یکی از زخمیان این رویداد وحشتناک بود ، وقتیکه او را به شفاخانه انتقال دادند نیروهای امنیتی و مسوولین شفاخانه خواستند که فامیل ایشان را اطلاع بدهد وقتی از کودک در باره فامیل اش پرسیدند ، وی گفت فامیلم را خبر نکنید، چون پدرم را در یک حمله انتحاری قبلاً از دست دادم و من یگانه نان آور خانواده هستم، اگر مادرم از جراحت برداشتن ام خبر شود سکته خواهد کرد ، شما فقط خلته "رنگ بوت و بُرس" ام را بیاورید، در ساحه از پیش ام مانده که گُم نشود ، از پول رنگ کردن بوت مردم من نان شب را به فامیل ام میبردم اما امشب آنها گشنه خواب خواهد کرد.

این است وضعیت طفل افغانستانی، حتماً وضعیت همه اطفال قربانیان جنگ تحمیلی جاری همانند این کودک و یا از این بدتر خواهد بود، دیگر ادامه این جنگ تحمیلی و کشتار افراد بیگناه قابل تحمل نیست، بیاید همه افغانها بدون در نظر داشت مسایل کوچک اختلافی دست به دست هم بدهیم و در مهار این جنگ تحمیلی و آوردن صلح و امنیت سرتاسری در کشور تلاش های صادقانه نمایم تا همه با هم در فضای اخوت و همدلی از زندگی لذت ببریم.