تضعیف جایگاه زنان در ایالات متحده ؛ پنج واقعیت تکان دهنده درباره مسائل جنسیتی درآمریکا

بر اساس این گزارش "پیمایش های پیشین انجام شده در آمریکا نشان می دهند، 22 درصد زنان خشونت جسمانی را تجربه کرده و 8 درصد آنان در طول زندگی خود هدف خشونت جنسی قرار گرفته اند". با وجود جنگ هایی که تفکر حزب جمهوری خواه علیه زنان، کارگران طبقه متوسط و خانواده های فقیر به راه انداخته و به شدت به حال تضعیف جایگاه زنان در ایالات متحده است، روشن است تا رسیدن به برابری در تمام ابعاد خود،راه درازی در پیش داریم. انتشار یک گزارش جدید که تعداد حیرت انگیزی از این نابرابری ها را روشن می سازد، نشان دهنده این نبود توازن است. یک زن بدون داشتن توانایی جلوگیری و پیگرد قضایی تجاوز به خود یا توانایی حمایت از خانواده اش، نمی تواند انسانی کامل و شهروندی برخوردار از همه حقوق خود باشد. در وجود این نابرابری ها جای تردید نیست. آیا می دانید که بسیاری از آمریکاییان - 16 در صد - هنوز فکر می کنند اگر مردی، همسرش را کتک بزند، اشکالی ندارد؟ آیا می دانید که شکاف درآمد بین زنان سیاه پوست و لاتین تبار با مردان سفیدپوست چه اندازه است؟ نظرتان در مورد این واقعیت چیست تا همین اواخر، برای یک زن آمریکایی بومی تقریباً ناممکن بود که وقتی در اراضی مخصوص سرخ پوستان به او تجاوز می شد، بتواند فرد متجاوز را تحت پی گرد قضایی قرار دهد؟ یا نظرتان در این مورد چیست که ما در زمینه مرخصی زایمان، در میان کشورهای "توسعه یافته"، بدترین جایگاه را داریم؟ به لطف یک گزارش جهانی که به تازگی با عنوان "پیشرفت زنان جهان" منتشر شده و بر دسترسی زنان به عدالت در سطح جهان تمرکز کرده است، این فهرست همچنان ادامه دارد. این گزارش را گروه جدید و فعال "زنان سازمان ملل" منتشر کرده است. این گروه که ریاست آن را میشله باچلت، رئیس جمهور پیشین شیلی برعهده دارد، امیدوار است بتواند حرکت جدیدی برای مقابله باتبعیض جنسیتی در سطح جهان به راه اندازد. گروه زنان سازمان ملل، مدارک مجزایی را درباره تمام مناطق جهان منتشر می کند که بخش مربوط به آمریکای شمالی آن، برخی از حیرت انگیزترین و آزاردهنده ترین آمارها را ارائه داده است. مهم تر از همه اینکه وقتی آمارهای مربوط به کشورهای دیگر جهان کنار هم قرار داده می شوند، نشان می دهند ما در مقایسه با دیگر کشورها و مناطق، نه نتها یکی از ارکان فرصت برای زنان به شمار نمی رویم، بلکه با مشکلات بزرگ خودمان نیز دست به گریبان هستیم. همان طور که فلاویا زودان برای "تایگر بیت داون" نوشته است: "به نظر من، این گزارش در نشان دادن این واقعیت که نابرابری ها و بی عدالتی ها، مشکلی جهانی به شمار می روند، کار برجسته ای انجام داده است و هر منطقه بامجموعه ای از مشکلات منحصر به فرد خود روبه رو است که واقعیت های اجتماعی/سیاسی و فرهنگی موجود در هر منطقه، معرف آنهاست... هیچ منطقه ای در جهان فارغ از مشکلات جدی نیست." زودان همچنین اشاره می کند که مسائل جنسیتی خاص در این گزارش به چشم می خورد که با توجه به ارتباط نزدیک آنها با مسئله جنسیت، نژاد و نابرابری طبقاتی، نکته تأسف انگیزی است. سقط جنین و بهداشت باروری نیز از جمله مسائلی هستند که جای آنها در بخش مربوط به ایالات متحده، خالی است. با این حال، در این گزارش، نکات آموختنی بسیاری وجود دارد . در اینجا به پنج مورد از تکان دهنده ترین واقعیت های مربوط به آمریکا که در گزارش "پیشرفت زنان" به آنها اشاره شده و شیوه اثرگذاری آنها بر فضای فعلی که می توان آن را وضعیتی یأس آور توصیف کرد، اشاره می کنیم. اسیر خشونت: این نابرابری فراگیر از مسئله شکاف درآمدها فراتر می رود و امنیت جسمانی و قانونی زنان رنگین پوست و تمامی زنان را تهدید می کند. قضیه دومینیک اشتراوس کان، سوگیری های اقتصادی، نژادی و جنسی را که در مطالبه عدالت در پرونده های تجاوز و خشونت خانگی نقش دارند، به میان می آورد. آمارهایی که گروه زنان سازمان ملل به دست می آورند، مؤید عملکرد مطبوعات نسبت به این پرونده است که چهره ای برجسته در آن نقش داشته است. "شواهد نشان می دهند بسیار محتمل است اعضای هیئت منصفه در آمریکا، اعتبار شهادت زنان آمریکایی - آفریقایی و زنان لاتین تبار را در پرونده های مربوط به تجاوز زیر سئوال ببرند". یکی از تکان دهنده ترین آمارهای این گزارش آن است که خشونت جنسیتی در خانواده، گاهی اوقات مسئله ای قابل قبول است. در این گزارش آمده است: "16در صد زنان و مردان در ایالات متحده قبول دارند که اگر برخی اوقات، مردی همسرش را کتک بزند، قابل توجیه است". قبول است که 16 درصد، یک رقم استاندارد ضعیف برای نشان دادن یک گرایش جنبی نامطلوب در فرهنگ آمریکایی است، ولی این واقعیت که این پاسخ گویان رضایتمندانه تأیید می کنند ازنظر آنها این کار اشکالی ندارد، می تواند توضیح دهنده این نکته آزاردهنده باشد که چرا خشونت علیه زنان در چنین سطحی باقی مانده است. بر اساس این گزارش "پیمایش های پیشین انجام شده در آمریکا نشان می دهند، 22 درصد زنان خشونت جسمانی را تجربه کرده و 8 درصد آنان در طول زندگی خود هدف خشونت جنسی قرار گرفته اند". یکی دیگر از عناصر موجود در این آمارها که ممکن است کمتر شناخته شده باشد، این است که پدیده تجاوز علیه زنان آمریکایی بومی به شکل بهت انگیزی بالاست. احتمال اینکه به زنان آمریکایی بومی تجاوز شود، به نسبت زنان دیگر، دو برابر است. یکی از مسائلی که بر عمق این مشکل می افزاید، وجود نوعی سردرگمی در ارتباط با پیمودن رویه قضایی در این مورد است. بنابه این گزارش "جرایم ارتکابی آمریکاییان غیربومی در اراضی مخصوص سرخ پوستان، معمولا بدون مجازات باقی می ماند. دلیل اصلی این اتفاق، نبودن قطعیت موجود در زمینه اجرای رویه قضایی مرتبط با این گونه جرایم است. بسیاری از کارشناسان معتقدند این امر در افزایش شدید سطح تجاوز به زنان آمریکایی بومی نقش دارد." به عبارت دیگر، نوعی مصونیت در این مورد وجود دارد. گزارش گروه زنان سازمان ملل اشاره می کند که با تصویب "قانون نظم و قانون بومی" در سال گذشته، امید می رود هماهنگی ها بیشتر شود و این قانون بتواند به زنانی که در پی امنیت وعدالت هستند، کمک کند. شکاف درآمدهای موجود: ما قانون "لیلی لدبتر" را تصویب کرده ایم، درست است؟ پس چرا این پدیده هنوز یک معضل است؟ براساس گزارش جدید گروه زنان سازمان ملل، شکاف درآمد جنسیتی همچنان در آمریکا 23 درصد است. اگر به نظرتان، این رقم به اندازه کافی هراس انگیز نیست، بدنیست بدانید که برای زنان آمریکایی آفریقایی و زنان لاتین تبار، این شکاف بسیار بیشتر است. "به طور متوسط، به ترتیب، 39 و 48 دصد کمتر از مردان سفیدپوست". آنچه را همین حالا در حال رخ دادن است - از دست دادن مزایا و حق چانه زنی جمعی تعلیق از کار و افزایش بی کاری کارکنان بخش دولتی - به این رقم اضافه کنید تا دریابید این لایه بندی نژادی و جنسیتی در حال تشدید است. نبود نمایندگی در سیستم قضایی: یکی از موانع موجود بر سر راه زنانی که در پی اجرای عادلانه سیستم حقوقی قضایی هستند، نبود نمایندگی زنان در سلسله مراتب این سیستم است. در حالی که وجود سه قاضی دیوان عالی زن، گامی مثبت در این راستا به شمار می رود، هنوز باید گام های بلندی برای رسیدن زنان به حتی سهم نمایندگی کوچک و بی تناسب خود برداشته شود. در سراسر آمریکای شمالی، زنان به عنوان پیگردکننده، قاضی و افسر پلیس، کمتر از سهم خود در این سمت ها اشتغال دارند. آمار ارائه شده از سوی گروه زنان سازمان ملل نشان می دهد براساس "اطلاعات چهل کشوری که زنان آنها در نیروی پلیس حضور دارند، تجاوز جنسی در این کشورها در حال افزایش است". زندان های انباشته از زندانی: در حالی که مجموعه های زندانی - صنعتی ما شدیدا در حال انباشته شدن هستند و سیاست های مبارزه با موادمخدر که خوراک این زندان ها را تغذیه می کند، تشدید می شوند و بر مسئله این زنان ها تمرکز بیشتری صورت می گیرد، باید زنانی را به خاطر آورد که در لابه لای چرخ دنده های این ماشین گرفتارند. به گزارش گروه زنان سازمان ملل، یکی از مسائل مهم مربوط به زندان های آمریکا که کمتر از آن سخن گفته شده، این است که ما دارای یکی از بالاترین میزان زنان زندانی در جهان هستیم. این زنان که در معرض مسائل مختلف، از توهین گرفته تا آسیب های گوناگون قرار دارند، اغلب جوان هستند، سطح تحصیلات پایینی دارند و دارای کودکانی هستند که به آنها وابسته اند. در سوابق بسیاری از آنان نیز موارد تجاوز و خشونت شدید به چشم می خورد. این زنان معمولا مستحق کمک هستند، نه زندانی شدن. مرخصی زنان درمانده ای که به تازگی بچه دار شده اند: ایالات متحده تنها - بله، تنها - کشور توسعه یافته در سراسر جهان است که به زنانی که در مرخصی زایمان هستند، پولی پرداخت نمی کند. بله، براساس قوانین اشتغال فدرال، این مرخصی وجود دارد، ولی در این مرخصی، لازم نیست دستمزدی به آنها پرداخت شود. این گزارش اشاره می کند که "ایالات متحده یکی از معدود کشورهای توسعه یافته است که کارفرمایان را ملزم به پرداخت دستمزد به زنانی نمی کند که از مرخصی زایمان استفاده می کنند، در حالی که ثابت شده است پرداخت این پول، به تشویق بر عهده گرفتن سهمی برابرتر در مسئولیت های مراقبت از کودک کمک می کند. د ر این گزارش به موضوع مهدکودک رایگان نیز اشاره ای نشده است، هر چند با توجه به اشتغال ذهنی فعلی ما به "ریاضت" اقتصادی و برنامه های انقباضی دولت، اندیشیدن به این فکر، خنده دار است. * نویسنده: سارا اسلتزر