سرور دانش با جیب خالی، دست خالی و بدون دست آورد به دایکندی می رود!

دایکندی بخش از تاریخ غم زده و ماتم زده هزاره ها در روند تاریخ است، قصه دایکندی همان متن غم انگیز سراج التواریخ است که در آن از قتل عام 62 فیصد هزاره ها و تبدیل شدن هزاره ها به بردگی یادآوری شده است، هر آنگاهی که یادی از دایکندی شود ناگزیر در ذهن هزاره ها ، یاد از سرزمین حاصلخیز هزاره های ارزگان می شود که فعلا در اشغال ناقلین است و هنوز هم بقایای از قبرستان هزاره ها در آنجا نمایان است.

در شرایط کنونی در حالی که کمک های بین المللی در افغانستان سرازیر گردید متاسفانه دایکندی در وضعیت بسیار بدی قرار دارد باوجود اینکه امنیت نسبی در آن برقرار است اما مکاتب بدون تعمیر است، بندهای آبگردان ملغی شد، میدان هوایی به ویرانه شباهت دارد، از کارهای زیر بنای در ولایت خبری نیست حتی در تمویل بودجه کمپین انتخاباتی در مورد دایکندی تبعیض روا داشتند، برای مصارف انتخاباتی دایکندی چهار صد هزار افغانی داده بودند در حال که برای پکتیا هشتاد میلیون افغانی داده اند، در بسیاری ولایات روزانه چهار صد هزار افغانی مصرف می کنند، در پروژه های انکشافی و مصرفی برای انسان دایکندی سالانه پنجاه دالر در نظر گرفته شده است در حالی که برای ولایات شرقی برای هر انسان 250 دالر در نظر گرفته اند.

تبعیض سیستماتیک در دوره اشرف غنی احمدزی یاد آوری دوره سیاهی امیر عبدالرحمن در تاریخ نوین هزاره ها در عصر نوین است که نمی تواند توجیه داشته باشد؛ لذا سفر دانش در دایکندی نماد از ناکامی یک سیاست مدار است که در خدمت سیاست قرار دارد و بدون دست آورد بازهم از مردم می طلبد که برای ادامه تبعیض سیستماتیک و محرومیت دایکندی تجدید بیعت کنند در حالی که مردم شریف دایکندی با هوشیاری و بیداری درک آن را دارند که چگونه از رأی خود استفاده نمایند.