بیانات رهبر حزب الله افغانستان در رابطه با آخرین تحولات سیاسی کشور

ملت مسلمان افغانستان بعد از سقوط حکومت طالبان توسط آمریکا با متحدین آن و تشکیل جمهوری اسلامی افغانستان  در آغاز فصل جدیدی از تاریخ کشور خویش قرار گرفتند که همزمان با آغاز فصل جدید جنگ های که تا هم اکنون تجربه نکرده بودند دیدند.

در آغاز که پایان ان قابل تحلیل و نقد نبود آمریکا براین باور بود که دیگر با حضور 120 هزار نیروی ناتو نیروی مقاومت دراین سرزمین شکل نخواهد گرفت و برای همیشه سرکوب شده است برخلاف انتظارات و تحلیل سیاسی ، نظامی آمریکا نیروی مقاوت از آدرس طالبان مجددا شکل گرفت طالبان موفق شدند مجددا نیروی  نظامی خویش را جمع آوری نموده و در تمام ولایت های افغانستان فعالیت های عملیاتی خود را  با تاکتیک های بسیار پیشرفته سازماندهی نمایند که عملیات های مهم ایشان در محروم ترین مناطق دولتی داشتند.

اخیرا تمام تحلیل گران سیاسی و نظامی آمریکا براین باور رسیده اند که این جنگ با این وضعیت پایان ندارد و از طرف دیگر طالبان صراحتا اعلان نمودند که ما با دولت افغانستان پیرامون صلح مذاکرات نخواهیم داشت و مستیقیما با آمریکا مذاکره خواهیم نمود آمریکا با تمام مواضع سیاسی و بین المللی که داشت در مقابل طالبان تمکین نمود حاضر شد تا مذاکره خویش را رسما با ایشان(طالبان)  آغاز نماید که بعد از یک سال و شش ماه گفتگو  به تاریخ 10/12/98 مذاکرات ایشان نهایی شده و رسما توافق نامه صلح بین آمریکا و طالبان به امضا رسید.

مطلب که قابل تحلیل است:
 آیا امریکا اهداف که در افغانستان داشته است از طریق جنگ  نرسیده می خواهد از طریق صلح برسد؟
و دیگر اینکه تلاش نمودند تا با متحدین خویش درافغانستان دولت با ثبات بدور از فساد سر پا ایستاده نمایند؛ که موفق نشدند.
و یا کوشش نمودند تا از طرق مختلف دولت فراگیر  بدور از انحصار های قومی، نژادی و مذهبی تشکیل نماید که آخرین دستاورد ایشان با هر ترفند که بود دولت وحدت ملی بود که این دولت آیا باهمان طوریکه از نامش پیدا بود وحدت ملی را حفظ کرد و یا عملا فاصله ایجاد نمود و آخرین انتخابات که هم اکنون نتایج آن از موضوع گیری زعمای این کشور  مبرهن است که هر دو جناح ( تیم ثبات و همگرایی و دولت ساز) ادعا پیروزی دارند و هردو می خواهند مراسم تحلیف بجا بیاوند بیانگر حقایق گذشته و نتایج چندین دور انتخابات می باشد.
(که بعد از تقریبا نوزده سال جنگ، کشتار و سرمایه گذاری 750 میلیارد دالری و نتیجه اش اعلان تشکیل حکومت موازی و بیش از 50 درصد خاک افغانستان براساس محاسبه تحلیل گران در حیطه مخالفین)
با این شرائط فعلی افغانستان توافق نامه صلح بین طالبان و آمریکا امضا می شود که دراین توافق نامه پیرامون دولت آینده ، موجوده و نتایج انتخابات اشاره نشده است و تمام مطالب را به بحث های بین الافغانی محول نموده اند که هیچ گونه ضمانت اجرایی ندارد امریکا در حال حاضر برای  خروج نیروهای خویش از افغانستان طرح زمان بندی معین نموده است
 و این کشور ( افغانستان) در ساختار آینده دولت خویش در حاله از ابهام قرار گرفته است.

واقعیت این جاست که آینده افغانستان برمی گردد به ابتکارات محورهای سیاسی کشور که از گذشت زمان و شرایط  فعلی و حضور نیروی های خارجی چه تجارب آموخته اند و از آموخته های خویش برای ساختند کشور چه گونه استفاده خواهند کرد؛ زیرا اگر سرمایه های جهان با ارتش جهان در یک کشور پا بگذارند که ملت آن کشور نخواسته باشند چیزی برایشان تحمیل نخواهند کرد که ما مردم افغانستان عملا در طول چهل سال گذشته این واقعیت را تجربه کردیم و اخیرا دیدیم که از چهل و سه کشور نیروی نظامی با صدها ملیارد دالر و آخرین دستاورد های علمی، تخنیکی و اطلاعاتی دراین سرزمین پا گذاشتند و نیروی که توسط خود ایشان مضمحل و از قدرت خلع شدند مجددا از بین آتش باروت وکشتار قد برافراشتن و توانستن توانمندی خویش را در مقابل آمریکا به نمایش بگذارند و گفتند که طرف مقابل ما آمریکا است با آمریکا مذاکره خواهیم کرد (و این خواست خویش را بر آمریکا قبولاندند که از توافق نامه شان مشخص است).

این واقعیت ثابت می شود که اگر کشورهای بیگانه خواسته باشند  اراده خویش را بر ملت های دیگری تحمیل کند ؛تحمیل نخواهد شد که این تجربه تاریخی را ما مردم افغانستان از انگلیستان و روسیه بلاخره آمریکا و متحدین وی از آزادی خواهان کشورخویش آموخته ایم و اگر دراین برهه از زمان رهبران سیاسی و زعمای ملی این کشور نتوانند به توافق بین الافغانی برسند یقینا اینده روشن در این کشور نخواهیم داشت و ملت مستضعف این سرزمین مانند چهل سال گذشته سرگردان در سراسر جهان خواهند بود.

جا دارد در این شرایط حساس و سرنوشت ساز زعمای دینی، سیاسی و ملی براساس رسالت دینی و ملی خویش عمل نمایند تا یک بار دیگر به جهان نشان دهند ملت افغانستان همان طور که در میدان جنگ توانمندی دارد برای ساختن حکومت دینی و ملی با حضور آحاد این مردم توانمندی دارند.

گرچه به یک واقعیت تلخ تاریخی باید اعتراف نمائیم  که تا هم اکنون ما مردم افغانستان جنگ آوران نام آوری بوده ایم اما در میدان سیاست نقایص در تصمیم گیری های سیاسی ما بوده است که نتوانستیم از دستاورد های جهادی خویش در ساختن حکومت برای دفاع از ارزش های دینی و ملی استفاده نمائیم.

در آخر توقع و انتظار که از همه شخصیت های تاثیرگذار در امور افغانستان داریم این می باشد که دیگر نگذارند تا رقبای منطقه وی وبین المللی به ما مردم افغانستان طعنه زنند که شما مردم افغانستان توانمندی اداره کشور خویش را ندارید و همواره در تقابل هم قرار گرفته اید.

یقین دارم که انشاالله با توجه به آموخته های که شخصیت های تاثیرگذار از گذشت زمان دارند ساختار دولت آینده افغانستان ساختار مطلوب و امیدوار کننده برای مردم این کشور باشد.
من الله توفیق