آیا آزادی پنج هزار طالب برای آوردن صلح است؟

 آیا آزادی پنج هزار طالب با دادن ده هزار افغانی به هر کدام و ده هزار دیگر خرج لباس و تشریفات آزادی شان، برای آوردن صلح است؟ آیا مسایل قومی و تقویت بدنه قبیله ای نقشی در آزادی زندانیان طالبان ندارد؟  

 شورای امنیت ملی افغانستان اعلام کرد که با آزادی 83 زندانی دیگر طی دو روز اخیر، شمار زندانیان آزاده شده از طالبان به 933 نفر رسیده است. دفتر شورای امنیت ملی افغانستان در بیانیه‌ای اضافه کرد که دولت افغانستان در دو روز گذشته 83 زندانی طالبان را از زندان «پلچرخی» در کابل آزاد کرده است. بر اساس این بیانیه، روزهای سه شنبه و چهارشنبه هفته جاری به ترتیب 52 و 31 زندانی طالبان آزاد شدند. گفته شده است که زندانیان طالبان با درنظرداشت وضعیت سلامتی، سن و مدت مجازات به ‌عنوان بخشی از تلاش‌های دولت افغانستان برای تامین صلح و مهار کرونا آزاد شده‌اند. بر اساس فرمان اشرف غنی در مرحله نخست 1500 زندانی آزاد می‌شوند و 3500 زندانی دیگر طالبان نیز به تدریج از سوی دولت افغانستان آزاد خواهند شد.

این افراد درحالی آزاد می شوند که اشرف‌غنی فرمان عفو مجازات و آزادی پنج هزار زندانی گروه طالبان را امضا کرده بود. براساس این فرمان، طالبان به شرطی آزاد می شوند که سطح خشونت‌ها در کشور به‌طور چشم‌گیر کاهش یابد. در صورتیکه سطح خشونت افزایش یافته ولی روند آزادی همچنان ادامه دارد.

در ابتدا رهایی پنج‌هزار زندانی گروه طالبان در ازای یک‌هزار زندانی دولت افغانستان در توافق‌نامه‌ی صلح میان امریکا و طالبان مطرح شد و اشرف غنی با آزادسازی زندانیان طالبان پیش از آغاز مذاکرات بین‌الافغانی مخالف بود. او باری گفته بود که هیچ تعهدی برای آزادی 5000 زندانی طالبان وجود ندارد. پس از آن، او در ننگرهار برای آزادی زندانیان طالبان شرط تعیین کرد و گفت اگر طالبان آزادی زندانیان‌شان را می‌خواهند، در نخست باید بگویند که چه وقت از پاکستان بیرون می‌شوند؟

جالب اینجا است که هیچکدام از شروط غنی تحقق نیافت اما روند آزادی طالبان به قوت خود باقی است.

رحمت الله نبیل رییس پیشین امنیت ملی کشور در توییتر خود نوشته است که طالبان پس از امضای توافقنامه صلح، روند شریک ساختن معلومات استخباراتی در مورد دیگر گروه های تروریستی را آغاز کرده اند و رهبران این گروه در بدل شریک ساختن معلومات از امریکایی ها پول میگیرند.

به گفته وی، افزایش حملات طالبان در این روزها یک پیغام مشخص دارد و پیغام این است که جنگ طالبان علیه امریکا نه بلکه علیه مردم افغانستان است و این گروه همچنان برای اهداف دیگر کشور ها کار می کند.

رحمت‌الله نبیل، چندی پیش در یک تویت تصویر یک زندانی رها شدهٔ‌ طالبان را نشر کرده و گفته بود او دوباره به پاکستان رفته و فعالیت‌هایش را از سر گرفته است.

در همین حال، شماری از زنان در هفت ولایت کشور (کابل، هرات، بلخ، بامیان، دایکندی، میدان وردک و سرپل)، به طور همزمان نسبت به آزادی بدون قید و شرط زندانیان گروه طالبان بر اساس توافقنامه این گروه با امریکا، تجمعهای اعتراضی بر پا کردند و خواستار توجه حکومت و نهادهای حقوق بشری به این موضوع شدند.

مرضیه نجفی در این تجمع اعتراضی از کمیسیون مستقل حقوق بشر خواست که در مقابل آزادی بدون قید و شرط 5 هزار زندانی طالبان بایستد و اجازه ندهد که این زندانیان طالبان بدون هیچ محاکمهای آزاد شوند.

فاطمه الیاسی یکی از معترضان نیز گفت که زندانیانی که دهها هزار جوان این سرزمین را به خون کشیدهاند و هزاران زن دیگر را بیوه کردهاند نباید بدون محاکمه آزاد شوند.
او افزود، برای دفاع از عزت مردم، حفظ ارزشهای ملی و اراضی کشور سالها قربانی دادهایم و فریاد و ضجه کودکان و زنان این سرزمین را شنیدهایم، اکنون خواستار این هستیم که صلح نباید ارزشها و خون شهدای ما را پایمال کند.

این شهروند کابلی گفت که کمیسیون حقوق بشر باید به قربانیهای مردم احترام قایل شود و از حقوق افراد بیگناهی که کشته شدهاند دفاع کنند تا تاریخ شاهد این شهامتشان باشد.

معترضان از حکومت نیز خواستند که زندانیان طالبان را بدون هیچ قید و شرطی آزاد نکنند تا نباشد دوباره به میدانهای جنگ برگردند.

پیش از این کمیسیون حقوق بشر نیز در نامهای خطاب به امریکا، حکومت افغانستان و طالبان، گفته است که خبرها درباره تبادله زندانیان میان دولت و طالبان سبب نگرانی مردم و پرسشبرانگیز شده است.

آیا آزادی پنج هزار طالب با دادن ده هزار افغانی به هر کدام و ده هزار دیگر خرج لباس و تشریفات آزادی شان، برای آوردن صلح است؟ آیا مسایل قومی و تقویت بدنه قبیله ای نقشی در آزادی زندانیان طالبان ندارد؟

قرار بود طالبان زندانی درصورت کاهش محسوس خشونت ها و حاضر شدن سران طالبان به گفتگوهای بین الافغانی آزاد شوند اما دیده می شود که همه آن شرایط برای فریب مردم بوده و از اول قصد آمریکا و اشرف غنی آزادی طالبان زندانی بوده است. طالبان در زندان تقویت شدند و آنچه از آموزش های نظامی و چریکی کم داشتند تکمیل کردند و اینکه دوباره به میدان های نبرد باز می گردند.

در این میان عبدالله نیز با آرام کردن بقیه اقوام تلاش کرد تا خواسته آمریکا را در این زمینه محقق کند و پیشتر از اشرف غنی خواهان آزادی زندانیان طالبان شد. اینجا است که نقشه تقویت قبیله و سرکوب دیگر اقوام در افغانستان بیشتر خودنمایی می کند.