بازگشت زندانیان آزادشده طالبان به جنگ؛ مقصر کیست؟

اظهارات اخیر معاونان ریاست جمهوری به صراحت بر این واقعیت دلالت دارد که ارتش 6 هزار نفری زندانیان آزادشده از زندان های دولتی، بخشی قابل توجه از قدرت مانور طالبان در میدان نبرد محسوب می شود و اکنون قسمت عظیمی از این نیرو بار دیگر به جبهه جنگ بازگشته است. بنابراین میان آزادی هزاران زندانی طالبان و تشدید بی سابقه خشونت ها یک ارتباط معنادار وجود دارد. اما به باور کارشناسان مسایل امنیتی، این رویداد هرگز غیر قابل پیش بینی نبود. پیش از آنکه دولت آقای غنی تحت فشارهای شدید امریکا تصمیم به آزادی هزاران زندانی طالبان بگیرد، بارها آگاهان درباره پیامدهای خطرناک این تصمیم برای امنیت ملی کشور، هشدار داده بودند.

سرور دانش؛ معاون دوم ریاست جمهوری با انتقاد از افزایش خشونت‌ ها و عدم همکاری طالبان در روند صلح گفت که اکثریت طالبان رها شده از زندان‌های دولت برخلاف تعهدات شان به جنگ برگشته‌اند.

آقای دانش توضیح داد که با توجه به این وضعیت به مردم باید حق بدهیم اگر به روند صلح بی‌باور شده‌اند.

او گفت که مردم نیز به دلیل امتیازهای زیادی که به طالبان در مورد رهاسازی زندانیان این گروه داده شد، حکومت را مقصر می‌دانند.

براساس موافقت نامه میان آمریکا و طالبان که زمستان سال گذشته امضا شد، دولت افغانستان باید پنج هزار زندانی گروه طالبان را می کرد.

این در حالی است که امرالله صالح؛ معاون اول ریاست جمهوری نیز گفته است که عوامل حمله مرگبار بر دانشگاه کابل، پیش از این به عنوان مجرم، ثبت بیومتریک شده بودند. او نگفته که آنها چرا آزاد شده اند.

اظهارات اخیر معاونان ریاست جمهوری به صراحت بر این واقعیت دلالت دارد که ارتش 6 هزار نفری زندانیان آزادشده از زندان های دولتی، بخشی قابل توجه از قدرت مانور طالبان در میدان نبرد محسوب می شود و اکنون قسمت عظیمی از این نیرو بار دیگر به جبهه جنگ بازگشته است. بنابراین میان آزادی هزاران زندانی طالبان و تشدید بی سابقه خشونت ها یک ارتباط معنادار وجود دارد.

اما به باور کارشناسان مسایل امنیتی، این رویداد هرگز غیر قابل پیش بینی نبود. پیش از آنکه دولت آقای غنی تحت فشارهای شدید امریکا تصمیم به آزادی هزاران زندانی طالبان بگیرد، بارها آگاهان درباره پیامدهای خطرناک این تصمیم برای امنیت ملی کشور، هشدار داده بودند.

پاسخ مقام های دولتی در آن زمان چه بود؟
آنها تأکید می کردند که از زندانیان آزادشده «تعهد کتبی» و تضمین های قطعی گرفته می شود که دوباره به جنگ بازنگردند؛ اما امروزه خود مقام های دولتی، اذعان می کنند که اکثر زندانیان آزادشده دوباره به جنگ بازگشته اند و حتی شماری از خونبارترین حمله های تروریستی نیز کار همین عناصر بوده که به احتمال قوی، یکی از آنها حمله مرگبار اخیر بر دانشگاه کابل بود که جان 35 دانشجوی بی گناه را گرفت.

 با این حساب، سؤال این است که چرا مجرمان سابقه دار، تروریست های خطرناک و جنایتکاران بیومتریک شده، آزاد شدند؟ مسئولیت این تصمیم با چه کسی است؟ و مقصر واقعی خشونت های بی سابقه جاری که یکی از عوامل مهم آن، ارتش 6 هزار نفری زندانیان آزادشده طالبان هستند، کی خواهد بود؟

 اشرف غنی؛ رییس جمهوری که با اکراه و تأخیر به اجرای توافقنامه امریکا و طالبان تن داد و بیش از 6 هزار زندانی طالبان را آزاد کرد، چندی پیش در اظهارات تندی در برابر اعضای پارلمان که او را متهم به «بی ‌کفایتی» کردند، گفت که همه یکسان در رابطه به وضعیت موجود، مسئول هستیم. او با عصبانیت گروه طالبان را «جلادان» خطاب کرد.

 اما این اظهارات و موضع گیری ها از نظر مردم و منتقدان، فرافکنی و فرار از مسئولیت است. همانطور که سرور دانش هم گفته است، مردم حکومت را مقصر آزادی هزاران زندانی طالبان و تشدید خشونت های خونین با پیوستن آنها به سایر جنگجویان می دانند.

 این کاملا طبیعی است و کسانی که اقدام به این کار کرده اند، روزی باید در برابر قانون و عدالت، محاکمه شوند.

 موضوع مهم تر این است که بیش از 400 زندانی خطرناک طالبان که متشکل از قاتلان حرفه ای، مغزهای متفکر کشتار و ترور، رهبران باندهای مخوف جنایت، قاچاقبران عمده مواد مخدر و... بودند هم در چارچوب 5 هزار زندانی طالبان با فرمان مستقیم اشرف غنی آزاد شدند. آنها دست شان به خون هزاران نفر از مردم بی گناه و نیروهای امنیتی کشور آغشته بود، و هم از منظر قانون و هم بر اساس احکام شریعت، هیچکس حق عفو و آزادی آنان را نداشت.

 اکنون نه تنها حق عادلانه قربانیان تروریزم، زیر پا شده؛ بلکه با پیوستن دوباره همان عناصر به جبهه جنگ، مردم بیشتری نیز بر خیل قربانیان قبلی، افزوده می شوند. به این ترتیب، گناه کسانی که آنان را آزاد کردند، با وقوع هر رویداد تروریستی توسط زندانیان آزادشده، تشدید می شود و افزایش پیدا می کند.

بنابراین با موضع گیری های تند در برابر انتقادات و ژست های حق به جانب نمی توان، خود را در برابر مسئولیت سنگین آزادی بی قید و شرط تروریست های خون آشام، تبرئه کرد. مردم، تاریخ، خدا، قانون و عدالت، بدون شک روزی در این باره، آنگونه که شایسته است، داوری خواهند کرد.