واقعا چرا دولتمردان ما شرم نمی کنند؟!

مسئولان و مقامات کشور ما فقط به فکر زد و بندهای سیاسی، حزب و حزب بازی، چسبیدن به کرسی ریاست و به دست آوردن مال و اموال برای ورثه خود هستند، در حالیکه روز به روز کودکان هموطن ما در اوج فلاکت و بدبختی جان می دهند امراض روانی مثل افسردگی و اضطراب بخش پنهانی از مصیبت جنگ در کشور ماست به نحوی که تخمین زده می شود پنجاه درصد مردم افغانستان به امراض روانی مبتلا هستند. اما اسفناک تر از همه این امراضی روحی و روانی، مصایبی است که بر کودکان و اطفال و نوجوانان وارد می گردد و آنها را تبدیل به قربانیان اصلی خشونت ها در افغانستان کرده است. روزی درگیر و دار درگیری ها خانوادگی ، زمانی در چنگال اختطاف گران و دزدان ، شامگاهی در دام شکارچیان باند اعضای بدن ، گاهی زیر بار تجاوزات جنسی و همیشه در صف اول قربانیان جنگ . بنا بر گزارشات برخی سازمان های بین المللی سالانه قریب به هزار کودک بر اثر خشونت در افغانستان کشته می شوند، یعنی تقریبا روزی سه کودک. گفته میشود سی درصد از این کودکان در اثر حملات ناتو و دیگران در اثر حملات انتحاری، بمبهای کنار جاده ای و درگیریهای مسلحانه کشته می شوند. خشونت های خانوادگی، استخدام آنها در گروههای مسلح غیر قانونی، فقر و بیماری نیز در کنار خشونتهای ناشی از جنگ مشکلاتی است که کودکان افغانستان با آن دست و پنجه نرم می کنند. زنان و کودکان هموطن، بیش از هر چیز در هیاهوی جنگ قدرت در افغانستان و نبردی که معلوم نیست تا چه وقت ادامه داشته باشد، قربانی می شوند. از یک سو قربانی نگاه و ساختار فرهنگی جامعه و از یک سو قربانی مستقیم جنگ. سازمان های بین المللی و نهادهای حمایت از کودکان و حتی حقوق بشر هم تنها همه ساله گزارشهایی را در مورد میزان تلفات غیرنظامیان در افغانستان منتشر می کنند، اما هر ساله این تلفات افزایش می یابد. دولتمردان ما در این باره چه کار می کنند؟ شما خوانندگان عزیز انصاف دهید، آیا جزء به فکر خویش و خویشاوندان خود بودن، تاکنون اقدامی که به نفع این کودکان باشد از سوی مقامات مسئول دیده و یا شنیده اید؟ آیا این دولتمردان وجدان ندارند که تنها به فکر خود هستند و به رفع این مشکلات اقدامی انجام نمی دهند؟ مسئولان و مقامات کشور ما فقط به فکر زد و بندهای سیاسی، حزب و حزب بازی، چسبیدن به کرسی ریاست و به دست آوردن مال و اموال برای ورثه خود هستند، در حالیکه روز به روز کودکان هموطن ما در اوج فلاکت و بدبختی جان می دهند. واقعا جای شرم دارد برخی اخباری که نشانگر اوج فساد در ارگ ریاست جمهوری است. جای بسی خجالت است وقتی می بینیم که نمایندگان پارلمان در قبال چند دالر ناچیز تابعیت کشور خود را ترک و برای گرفتن تابعیت غربی تا مرز ترک دین خود و مسیحی شدن پیش می روند. جای تاسف دارد که مسئولان امنیتی کشور چشم به فرامین غرب دوخته اند و یک روز با طالبان پاکستانی در صلح و روز دیگر در جنگ اند. از مسئولان فرهنگی هم که نیازی به سخن گفتن نیست. شخص غلام فاروق وردک وزیر معارف خود نشانگر وضعیت معارف کشور می باشد. حال آینده این کودک سیه روز با این دولتمردان دنیاطلب چه می شود، فقط خدا می داند و بس.