اجساد اهل هنود براى سوزاندن به خارج از افغانستان منتقل میگردد

اهل هنود در کابل، با مشکل شمشان (مُرده سوزان) مواجه بوده و میگویند که مخالفت مردم محل، باعث شده که آنها برخى اجساد شانرا بخاطر سوزاندن به خارج از افغانستان انتقال بدهند. اما شاروالى کابل میگوید که درآیندۀ نزدیک، جای مشخصۍ را در ناحیه 21 شهر کابل، براى اجراى مراسم "شمشان" اهل هنود، فراهم مى سازد. درحال حاضر، اهل هنود و سکهـ ها، اجساد شان را در محلی به نام «هندوسوزان» درمنطقه اى موسوم به قلعه چۀ کابل می سوزانند؛ اما میگویند مردمی که طۍ سال های اخیر در نزدیکی محل خانه ساخته اند، مراسم سوزاندن اجساد آنها را برهم می زنند. یک مساحت زمین دولتى در قلعه چه، در زمان امیر حبیب الله خان براى شمشان (هندوسوزان) اختصاص یافته بود و اهل هنود، مراسم شمشان را به راحتى انجام میدادند؛ اما اهل هنود میگویند که آنان در یک دهۀ اخیر، با مشکل جاى روبه رو هستند. هرچند در قانون اساسی افغانستان، حقوق تمامی شهروندان بدون در نظرداشت قوم و مذهب تأمین شده؛ اما شماری ازاین اقلیت مذهبی به دلیل عدم تساوی حقوق شان، در بسا موارد مجبورشده اند که اجساد شان را به هندوستان و پاکستان برای اجرای مراسم سوزاندن انتقال بدهند. راوندرسنگ، که خود را نمایندۀ اهل هنود درناحیۀ چهارم شهرکابل معرفی میکند، گفت: "درهمین نزدیکی ها ما دوسه جسد خود را برای سوزاندن به هندوستان انتقال دادیم و چند جسد را هم به پاکستان بردیم؛ بخاطری که مردم محل برای ما میگن که دیگه اینطرف دورنخورید." به گفتۀ وی، اهل هنود درزمان حاکمیت طالبان، در اجرای مراسم مذهبی شان با چنین مشکلی روبه رونشده بودند، و از9 سال بدینسو نهادهای مسوول، موفق نشده اند تا با تعیین جای مشخصی، به این مشکل راه حل فوری جستجو نمایند. راوندرسنگ، از دولت خواست که مطابق قانون اساسی، در رعایت حقوق تمامی اتباع کشور یکسان عمل نماید. اوتارسنگهـ رئیس شورای سراسری اهل هنود در کابل نیز گفت که محل هندوسوزان در منطقۀ قلعه چه، ملکیت شخصی هندوها است؛ اما آنان در موقع سوختاندن جسد، با عکس العمل شدید مردم محل مواجه میشوند. وی که رییس درمسال هاى شهر کابل نیز است، گفت: "هرگاه کسی از ما فوت کند، ما مجبوراستیم، به نیروهای امنیتی اطلاع بدهیم تا آنان با ما به محل هندوسوزان بروند و امنیت سوختاندن جسد را تأمین کنند." یک منبع حوزۀ هشتم امنیتی پولیس نیز گفت که یکتعداد پولیس، یک ونیم ماه پیش بخاطر اجراى مراسم شمشان، به قلعه چه اعزام گردیده بودند؛ اما با واکنش شدید مردم محل مواجه شدند. منبع که نخواست ازوی نام برده شود، افزود که ساعت ها طول کشید تا پس ازفروکشی خشم باشنده گان محل، دو جسد سوزانده شود. اما باشنده گان محل، دلیل مخالفت خود در برابر سوختاندن اجساد اهل هنود را، ایجاد دود و تعفن، ترس و اضطراب دربین کودکان خود عنوان میکنند. عبدالرحیم یکتن از مردم محل، گفت که قبلاً در منطقۀ آنها منازل مسکونى وجود نداشت؛ اما حالا شهر توسعه پیدا کرده و منازل زیادى اعمار شده است؛ از همین جهت، اگر اهل هنود مُردۀ خود را بسوزانند، باعث آلودگى و تعفن و ترس در بین اطفال آنها میگردد. این موسفید افزود که در گذشته، از اینکه در این ساحه مردم زیست نداشتند، سوالى براى مخالفت با سوزاندن اجساد اهل هنود پیدا نمى شد؛ اما حالا که به منطقۀ مسکونى تبدیل شده، مردم نمى خواهند که اجساد هندوها دراینجا سوزانده شود. اما رئیس شورای سراسری اهل هنود در کابل گفت: "درموقع سوزاندن یک جسد، شاروال کابل خود با ما درساحۀ قلعه چه، شاهد بود که نیم ساعت مراسم طول نکشید وهیچ بوی وتعفن هم ایجاد نکرد." طبق رسوم، اهل هنود و سکهـ ها، بعد از اینکه میت رابه آتش میکشند، فرداى همان روز خاکستر جسد ر جمع کرده و درکوزۀ گلى و یا مسى مى اندازند و آنرا به دریاى گنگا (دریاى مقدس اهل هنود که در هندوستان موقعیت دارد) انتقال میدهند و در همان دریا مى اندازند. اهل هنود بعد از سوزاندن جسد، در درمسال تا سه روز فاتحه گیرى و دعاخوانى دارند و به اشتراک کننده گان مراسم در درمسال، غذایى چون (برنج، دال و لوبیا) داده میشود. پیروان این اقلیت مذهبی می گویند که ملکیتهای شان، غصب شده و در برخی مناطق، مردم به آنها به عنوان شهروندان افغانستان نگاه نمی کنند. به گفتۀ آنها، هنوزهم دیده میشود که مشکل شمشان اهل هنود، پابرجاست وهیچ نهاد حکومتی قادر به حل این معضل نشده است. اما شاروالى کابل میگوید که این مشکل را، عنقریب با واگذاری جای مشخصى در ناحیه 21 شهرکابل حل خواهند کرد. محمد یونس نواندیش شاروال کابل، گفت: ((ما این محل را بعد از تطبیق پلان ساحۀ مذکور، درآیندۀ نزدیک برای اجرای رسم مذهبی هندوسوزان، دراختیار نماینده های آنان قرارخواهیم داد.)) هرچند شاروال کابل، از دادن جزئیات بیشتردر مورد این ساحه خود داری کرد؛ اما محمداسحاق صمدی مسوول نشرات شاروالى میگوید که ساحۀ مذکور، درسه کیلومتری پروژه احمدشاه بابا مینه درمنطقۀ موسوم به (گزک) قراردارد. اما شماری ازاین اقلیت مذهبی که دهۀ 1370 هجری شمسى را آغاز خشونت ها در برابر هندوها و سکهـ هاى افغانستان می خوانند، میگویند که اکنون هم چندان امیدوار نیستند که ادارات مسوول، بتوانند به زودی و در کوتاه مدت، برای این مشکل راه حلی پیدا کنند. راوندر سنگهـ ، وکیل اهل هنود درناحیۀ چهارم شهر کابل میگوید که فعلاً حدود 35 خانوادۀ پیرو این مذهب، در کابل زیست دارند. این درحالى است که تعداد اهل هنود وسکهـ ، در سال 1384 به حدود سه هزار فامیل در پایتخت و ولایات مختلف میرسید؛ اما بنا برمشکلات گوناگون، یکهزار آنها دو باره به هند برگشته اند. آنها قبلاً در ولایات مختلف مخصوصاً کابل، غزنى، کندهار، کندز، خوست و... بودوباش داشتند؛ اما بعد از جنگها، طبقۀ ثروتمند شان، افغانستان را ترک کردند؛ اما طبقۀ غریب آنها، هنوزهم در کشور به سر میبرند. پیشۀ اکثریت پیروان اهل هنود؛ تجارت، رخت فروشى، طبابت یونانى و د کاندارى مى باشد. اهل هنود، در شورا ى ولایتى و ولسى جرگه نماینده نداشته؛ اما در مشرانوجرگه، یک سناتور انتصابى دارند.