امروز به منظور تثبیت هویت یکی از بستگان، به سفارت افغانستان واقع در خیابان پاکستانِ تهران مراجعه کردم. آنچه مشاهده شد، تصویری دردناک از بی سامانی، کمبود زیرساختهای اولیه و بی احترامی به کرامت انسانی بود. ازدحام و آشفتگی به حدی است که هموطنان ما، حتی سالمندان، کودکان، بیماران و افراد دارای معلولیت، ساعتها در گرمای روز و سردی شب، بی پناه و سرگردان میمانند.
حرمتشکنی و بیتفاوتی مسئولان؛
متأسفانه، این بی نظمی تنها به کمبود امکانات محدود نمیشود. رفتارهای تحقیرآمیز از سوی برخی کارمندان سفارت و نیروهای انتظامی حاضر در محل، عمق فاجعه را دوچندان کرده است. به چشم خود دیدم که یکی از مأموران به رانندۀ خودروی پراید دستور میداد: «از روی اینها (افغانها) رد شو!». این جمله، نه تنها بیانگر بیتفاوتی، که نشاندهندۀ نگرشی غیرانسانی است.
عوامل اصلی بحران؛
1 - سفارت افغانستان: کمبود نیروی کارمند، نبود فضای مناسب و مدیریت ناکارآمد، هستۀ اصلی این آشفتگی است.
2 - دولت ایران: سیاستهای مقطعی و ناکارآمد در مدیریت مهاجران، هموطنان را به بازیچه ای در دست بوروکراسی تبدیل کرده است. اگر خدمات موردنیاز در دفاتر استانها ارائه شود، از این حجم معضلات کاسته خواهد شد.
3 - برخی هموطنان: رعایت نکردن نظم و تلاش برای پیشبرد کارها با «زور و هجوم»، بر آشفتگی می افزاید.
در این شرایط، تنها امید ما به لطف خداست که روزی امنیت به معنی واقعی - اقتصادی، فرهنگی و اعتقادی - در افغانستان برقرار شود تا از این مهاجرت اجباری، تحقیرها و سرگردانیها رهایی یابیم.
تاریخ: 1404/1/31