با این حال، زنان و دخترانی که در این زمینلرزه آسیب دیدهاند، به دلیل محدودیتهای طالبان، به خدمات درمانی مناسب دسترسی ندارند.
سازمان جهانی صحت تأیید کرده است که محدودیتهای طالبان باعث کاهش دسترسی زنان آسیب دیده به خدمات صحی و درمانی شده است.
ریاست عدلیه طالبان نیز دیروز رسماً به نهادهای امداد رسان در مورد رسیدگی به زنان هشدار داد و از جمله آنان از عکس گرفتن از زنان آسیب دیده منع کرد.
نهادهای امدادرسان میگویند که ممنوعیت عکس گرفتن از زنان آسیبدیده، مستندسازی روند امدادرسانی را با چالش مواجه میکند و احتمال محرومیت زنان از کمکها را نیز افزایش میدهند.
طالبان در اولین روز پس از وقوع زمینلرزه شش ریشتری، مانع سفر رضاکارانه پزشکان زن به مناطق آسیب دیده برای درمان شدند.
این امر باعث شد که شمار تلفات زنان افزایش چشمگیر یابد و به بسیاری از زنان زخمی، به موقع رسیدگی نشود.
از مرگ در شفاخانه تا زایمان در فضای باز
محدودیتهای طالبان باعث شده است که دستکم هفت زن در مناطق زلزلهزده بر اثر عدم دسترسی به موقع به خدمات درمانی جان بدهند.
در اولین روز پس از وقوع زمینلرزه، کمبود پزشکان زن در شفاخانههای ولایت کنر باعث شد که شماری از زخمیهای زن برای درمان به سمت شهر جلالآباد انتقاد داده شوند.
اما بر اساس گزارش منابع مطلع، دستکم شش زن در مسیر راه بین جلالآباد و کنر، جان باختند.
آنان همچنین گفتند که به دلیل کمبود کادر پزشکی زن، شماری از زنان که براثر شوک ناشی از زمینلرزه زایمان زودرس کرده بودند، نوزادان خود را از دست دادند.
روز جمعه نیز منابع محلی گزارش دادند که یک زن پس از آنکه درخواست کرده است که توسط پزشکان زن معاینه و درمان شود، به دلیل آنکه پزشک متخصص زن وجود نداشته، در شفاخانه اسعدآباد در مرکز کنر، جان باخته است.
سازمان نجات کودکان نیز روز گزارش داد یک زن به دلیل عدم دسترسی به مراکز درمانی، مجبور شده است که نوزادش را در فضای باز و زیر یک درخت به دنیا بیاورد.
این سازمان به نقل از قابلهای که به مادر کمک کرده است، گفته است که او تحت فشار شدید بود و نگران جان مادر و نوزادش بود، اما در نهایت شانس با این مادر یار بود و نوزادش به سلامت به دنیا آمد و خودش نیز سالم است.
اینها بخشی از پیامدهای محدودیتهای طالبان علیه زنان افغانستان است که هر روز یا جان آنان را میگیرد و یا آنان را در معرض خطر مرگ قرار میدهد.
کمبود زنان امدادگر
محدودیتهای طالبان علیه زنان، نه تنها باعث کمبود پزشکان زن در مناطق زلزلهزده افغانستان شده است، بلکه باعث کمبود زنان امدادگر نیز شده است.
طالبان به زنان رضاکار برای حضور در مناطق آسیبدیده از زمینلرزه و امدادرسانی به زنان اجازه ندادهاند.
نهادهای بینالمللی نیز تنها توانستهاند تعداد محدودی امدادگر زن به مناطق زلزلهزده اعزام کنند و از جمله بسیاری از امدادگران داخلی را به دلیل محدودیتهای طالبان، نتوانستهاند به این مناطق اعزام کنند.
نبود امدادگران زن باعث شده است که به بسیاری از زخمیها و بیماران زن در مناطق آسیب دیده، رسیدگی نشود.
از سوی دیگر، جوامع روستایی و فرهنگ قبیلهای حاکم در شرق افغانستان باعث شده است که زنان در نبود امدادگران زن با چالش مواجه شوند
گزارش شده است که بسیاری از مردان در روستای زلزله زده، به امدادگران مرد اجازه انتقال زخمیهای زن را نداده و در نتیجه یا این زنان پیر به درمانگاه منتقل شدهاند و یا اینکه در محل جان دادهاند.
اینها پیامدهای سیاستهای زن ستیزانه طالبان است که حتا مانع درمان و رسیدگی به زنان زخمی در مواقع بحرانی چون زمینلرزه میشود؛ پیامدهای که هرروز ابعاد آن گسترده میشود و با چنین فجایعی، بیشتر روشن و آشکار میگردد.