به گفته آنان، شماری از دکانداران، کلینرهای وسایل نقلیه، کراچیوانها، رانندگان و برخی جوانان، دختران دستفروش را مورد آزار قرار داده و با رفتارهای نامناسب، امنیت و کرامت آنان را نقض میکنند. شهروندان همچنین میگویند بسیاری از خانوادهها به دلیل فقر و مشکلات اقتصادی، ناچارند دختران خود را برای دستفروشی یا گدایی به خیابانها بفرستند، بیآنکه از خطرهایی که آنان را تهدید میکند، آگاهی کافی داشته باشند.
برخی شاهدان عینی در گفتوگو با رسانهها از موارد متعدد آزار دختران و حتی کودکان پسر در خیابانهای کابل خبر دادهاند. آنان میگویند بسیاری از این کودکان به دلیل ناتوانی در دفاع از خود یا نبود امکان شکایت، ناچار به تحمل این رفتارها هستند.
شهزاد اکبر، رئیس پیشین کمیسیون مستقل حقوق بشر افغانستان، ریشه اصلی این وضعیت را گسترش فقر و بحران اقتصادی میداند. به گفته او، بسیاری از خانوادهها به دلیل شرایط دشوار معیشتی، کودکان خود را به جای حضور در مکتب، برای کار یا گدایی راهی خیابانها میکنند.
او همچنین نبود حمایتهای قانونی و سازوکارهای مؤثر برای رسیدگی به شکایتهای کودکان را از عوامل تداوم این وضعیت عنوان کرده و گفته است که در نبود پاسخگویی، عاملان آزار و اذیت بدون نگرانی به رفتارهای خود ادامه میدهند.
کارشناسان حوزه روانشناسی نیز هشدار میدهند که آزار و اذیت خیابانی میتواند پیامدهای جدی روانی برای کودکان داشته باشد. به گفته آنان، تجربه مکرر ترس، تحقیر و ناامنی، زمینه بروز اضطراب، کاهش اعتماد به نفس، انزوا و سایر آسیبهای روانی را در این کودکان فراهم میکند.
این در حالی است که پیش از این نیز شماری از رانندگان در کابل از افزایش حضور کودکان گدا در چهارراهها و جادههای پرتردد شهر خبر داده و مدعی شده بودند که بخشی از این کودکان به صورت سازمانیافته برای گدایی به خیابانها فرستاده میشوند.