نشست دو روزه وزیران خارجه و روسای جمهور کشورهای عضو ناتو در مقر پیمان بروکسل برگزار شد و موضوع افغانستان از اصلی ترین موارد بحث میان شرکت کنندگان بود. انتقال مسوولیت امنیتی از نیروهای خارجی به داخلی، کمک های جامعه جهانی و نقش آن پس از 2014 در افغانستان موارد این بحث است. وزیرخارجه افغانستان، وزیرخارجه و رییس ستاد ارتش پاکستان نیز در بروکسل حضور یافته اند. امید آن می رفت که جهت گیری های سیاسی منافع ملی افغانستان را تحت الشعاع قرار ندهد. تعداد کثیر نشست های جهانی برای افغانستان موجب کاهش کیفیت آن گردیده است، توقع از نشست بروکسل چگونه می تواند باشد؟ موضوع مذاکرات امنیتی با امریکا در دیدار با فعالان دفتر طالبان چه جایگاهی داشت؟ وحید مژده تحلیلگر مسایل سیاسی در بازگشت از قطر ، اظهار داشت: در زمان آغاز مذاکرات کابل واشنگتن در گفتگو با اکلیل حکیمی سفیر افغانستان در امریکا، مصونیت قضایی سربازان امریکایی در افغانستان و منافع ملی بعنوان خطوط قرمز مطرح شد. وحید مژده، در همین راستا افزود: سران طالبان در قطر، در حین گفتگو از عدم شناخت صحیح فعالان سیاسی افغانستان نسبت به حامد کرزی متعجب شده اند؛ طبق اظهارات رییس جمهور که امریکا برای مبارزه با تروریزم به افغانستان نیامده؛ بنابراین امضای معاهده امنیتی برای 2014 تا 2024 با شعار مبارزه علیه تروریزم زیر سوال می رود. وی ادامه داد: اجبار حکومت برای اعمال خواست های امریکا بعنوان یک متحد امنیتی قدرتمند، بسیار بالا است و اعمال خشونت از سوی مخالفین توافقنامه امنیتی را بدنبال خواهد داشت. طبعا مشکلاتی که ملت و دولت در آینده سیاسی، اقتصادی و امنیتی با آن مواجه خواهند شد به این اجبار کنونی برمی گردد. داشتن روابط سیاسی با همپیمانان برای جلب حمایت آنان، از نظر یک افغانستانی محتاج به نان شب چگونه می باشد؟ آیا حمایت 100میلیارد دالری جامعه جهانی از منافع ملت نیازمند افغانستان است؟ تحلیلگر مسایل سیاسی، تعریف حمایت را با توجه به موقعیت اشخاص دانست. بدین معنا که امنیت برای حفظ قدرت و ثروت طبقه اشرافی یا بدتر نشدن اوضاع کنونی برای طبقه متوسط و فقیر افغانستان! وقتی رییس جمهور پس از یازده سال تعامل با ناتو به صراحت از اهداف غیر حقوق بشری آنان در افغانستان خبر می دهد، طبعا افراد عادی و عامی افغانستان بر این نکته تلخ واقف اند که کشور چیزی بیش از میدان بازی برای اهداف بلند مدت سیاسی سران غرب نبوده؛ عدم حمایت ناتو از مردم بی دفاع در برابر مداخلات و تجاوزات آشکار کشور همسایه شاهدی بر این مدعا است. وحید مژده تأکید ورزید: سربازان 150هزار نفری ناتو پس از یازده سال مبارزه با شورشگری، موفقیت کامل و جامعی کسب نکرده اند و حال در توافق نامه جدید با 10 الی 12 هزار سرباز برای مبارزه با تروریزم (نه شورشگری طالبان) و با شعار حضور استخباراتی، کاری برای امنیت از پیش نخواهند برد. هواپیماهای بدون سرنشین امریکایی با رصد مناطق مورد نظر و در نتیجه تهدید همسایگان از خاک افغانستان و حتی حملاتی که به نقاط مورد نظر همانند وزیرستان انجام خواهند داد، کشورهای منطقه را مجاب به مداخله در افغانستان یا حتی پاسخ نظامی به خاک کشورمان خواهند نمود. وی، با استناد بر عدم برقراری صلح از راه جنگ در طی یازده سال، تنها راه برون رفت از بحران ناامنی و بی ثباتی را مذاکره و مباحثه خواند و افزود: هم جنگ در دست امریکا است و هم صلح! در افغانستان جنگ به بن بست رسیده و ناتو نیز در دستیابی اهداف خود ناکامی نسبی داشته ؛ چرا که کشور ما به الگوی درخشان دموکراسی در منطقه بدل نشد. آیا سنت مردم سالاری در افغانستان باقی مانده است؟ یا مردم بعنوان گروگان سارقان دموکراسی هستند؟ تحلیلگر مسایل سیاسی خاطر نشان کرد: بسیاری هنوز بر این باورند که تحت لوای دولت اختلاس ها و بی عدالتی های غیرقابل چشم پوشی صورت گرفته و دیکتاتوری با برخورد خشونت بار تنها مفر نجات افغانستان خواهد بود!؛ شاهدی بر این مدعاست که تا روشن بینی اصولی و نگرش صحیح سیاسی ملت فاصله بسیار است. افغانستان برای تحرک حقیقی مذاکرات مصالحه با طالبان و ایجاد جایگاه برتر چه باید بکند؟ وحید مژده مدعی شد: طالبان نیازمند حضور امریکا در افغانستان هستند و خواهان بازگشت به یازده سال قبل نمی باشند ولی سوال اساسی برای آنان ضرورت ایجاد و گسترش پایگاه های نظامی ناتو در افغانستان در صورت پیوستن طالبان به روند صلح است. پیام های ملاعمر حاکی از عدم تمایل به بازگشت به دوران سیاه حکومت طالبان است، به اعتقاد این گروهک تروریستی، یک گروه به تنهایی توانایی اداره افغانستان را ندارد؛ دفتر سیاسی طالبان تنها مرجع آنان برای مذاکره است یعنی دیگر آدرس ها جعلی است. اپوزیسیون و سران طالبان در صورت بازشدن دفتر سیاسی خواستار مذاکرات دوجانبه اند. وی در خاتمه، یاد آور شد: تغییرات زیاد سیاسی در آینده نزدیک لازمه در نظر گرفتن شروط برای طالبان و امریکا برای حکومت افغانستان می باشد. تغییر وزرای دفاع و خارجه در دور دوم ریاست جمهوری اوباما در امریکا و تغییر رییس سازمان استخباراتی پاکستان شاهدی بر این مدعاست.