حامد کرزی رییس جمهور کشورمان در هفته جاری بار دیگر از نیروهای خارجی خواست کنترل امنیت کشور را به ارتش و پلیس این کشور واگذار کنند، درخواستی که وی پیشتر درکنفرانس بین المللی کابل که ماه گذشته در این کشور برگزار شد، آن را مطرح کرده بود. هر چند در آن زمان کرزی تأکید کرد که نیروهای افغان از سال 2014 میلادی، کنترل امنیت افغانستان را در دست خواهند گرفت، اما همزمان "آندرس فوگ راسموسن"، دبیرکل ناتو در مواضعی آشکار اعلام کرد که واگذاری اداره امنیت کشور به نیروهای افغان به شرایط بستگی دارد و نمی توان زمان دقیقی را برای آن تعیین کرد و این امر به تدریج اتفاق خواهد افتاد. وی افزود: حتی پس از واگذاری کامل اختیارات نیز، نیروهای ناتو برای «حمایت» از نیروهای افغان، در افغانستان باقی خواهند ماند. پیشتر "باراک اوباما" رییس جمهوری آمریکا هم تعهد کرده بود که نیروهای نظامی ایالات متحده از ماه ژوئیه سال 2011به تدریج از افغانستان خارج خواهند شد و این در حالی است که در حال حاضر 140 هزار نیروی آمریکایی و ناتو در افغانستان حضور دارند و انتظار می رود این تعداد به 150 هزار نفر برسد. هیلاری کلینتون، وزیر امور خارجه آمریکا هم ضمن تأکید بر آغاز واگذاری تدریجی امور به نیروهای افغان از ژوئیه سال 2011 گفت: این تاریخ، به منزله پایان حضور ما در افغانستان نیست، بلکه آغازگر یک مرحله تازه است. اکنون بیش از 9 سال از حضور نیروهای آمریکایی و ناتو در افغانستان می گذرد. کارشناسان می گویند: نیروهای خارجی در مدت حضور در افغانستان نتوانستند آرامش نسبی در این کشور حاکم کنند، چنانچه هر روز ساکنان این کشور بدست نیروهای طالبان کشته و یا زخمی می شوند. ناامنی در افغانستان در ماه های اخیر به حدی افزایش یافته است که حتی نیروهای مسلح خارجی نیز از گزند حملات بی امان طالبان مصونیت ندارد. براساس آمار موجود، تاکنون بیش از دو هزار نفر از نیروهای آمریکایی و ناتو در حملات طالبان در افغانستان کشته شدند که به ترتیب 60 و 20 درصد این تلفات متعلق به نیروهای آمریکایی و انگلیسی و بقیه تلفات نیز متعلق به نیروهای ناتو است. آمار نظامیان کشته شده در جنگ افغانستان در مقایسه با تلفات غیرنظامیان افغان در طول اشغال 9 ساله این کشور بسیار ناچیز است. بر اساس جدیدترین گزارش سازمان ملل، نیمه اول سال 2010 آمار تلفات افغان ها در درگیری های این کشور 31 درصد افزایش یافته است. بر اساس گزارش جدید سازمان ملل که مقطع زمانی شش ماه اخیر را مورد توجه قرار داده است، تنها در شش ماه اول سال 2010 میلادی، بیش از هزار و 250 غیرنظامی کشته شدند. با این حال هر چند مقام های افغانی، به نیروهای خارجی اطمینان می دهند که قادر خواهند بود پس از خروج نیروهای خارجی از این کشور، امنیت افغانستان را حفظ کنند ، اما مقام های آمریکایی همچنان با شک و تردید به برقراری امنیت این کشور پس از خروجشان می نگرند. کرزی رییس جمهور افغانستان تضمین داد که نیروهای نظامی کشورش تا سال 2014 به آن سطح استعداد رزمی و ظرفیت برسند که افغانستان خودش بتواند مسوولیت حفظ امنیت را برعهده گیرد. با اینکه مقام های دولتی نسبت به امنیت کشور تضمین می دهند، اما "آندرس فوگ راسموسن"، دبیرکل ناتو می گوید: نیروهای بین المللی بعد از مرحله انتقال مسوولیت ها به نیروهای افغان نیز در کشور باقی خواهند ماند، تا " نقش حمایت کننده " از این نیروها را به عهده گیرند. هیلاری کلینتون هم می گوید: واشنگتن "هیچ گونه " تمایلی برای ترک ماموریت دراز مدت خود در افغانستان مبنی بر ایجاد یک افغانستان با ثبات مطمئن و صلح آمیز ندارد". با این حال مقام های دولتی از هم اکنون خود را برای بدست گرفتن قدرت نظامی کشور آماده می کنند، بطوریکه کرزی می گوید تا اکتبر سال 2011 میلادی باید نیروهای ارتش افغانستان تا 170 هزار و نیروهای پلیس کشور تا 134 هزار تن افزایش یابد. درهمین راستا دولت به شرکت های خصوصی امنیتی فعال در کشور چهار ماه فرصت داده است تا عملا به کار خود در افغانستان پایان دهند. این شرکت ها که کارمندان آن به چندین هزار نفر می رسد، عمدتا مسوولیت تامین امنیت نهادهای خصوصی، بانک ها، شرکت های ساختمانی و مهمانخانه های خارجی را برعهده دارند. در مواردی هم این شرکت ها مسوول تامین امنیت کاروان های تدارکاتی ناتو هستند که رفت و آمد آنها در مناطق پرخطر افغانستان، همواره با تهدید حملات طالبان روبرو بوده است. اما چگونگی عملکرد این نیروها، در مواردی انتقادهای تندی را برانگیخته است. حامد کرزی، رییس جمهوری کشورمان می گوید که شماری از شرکت های خصوصی "خلاف منافع ملی" فعالیت کرده و "مردم از دست آنها به ستوه آمده اند." آمریکا و ناتو اکنون با اعتراض ها و فشارهای روزافزون برای خروج نیروهایشان از افغانستان روبرو هستند. با افزایش تلفات نیروهای خارجی در افغانستان، مقام های آمریکایی و ناتو بشدت تحت فشار افکار عمومی برای خروج نیروهایشان از افغانستان هستند. هر چند حضور نیروهای خارجی در افغانستان با اعتراض های فزاینده در درون این کشورها روبرو است، اما واشنگتن همچنان به حضور در این منطقه تاکید می کند. کاخ سفید چند هدف را در ادامه حضور در افغانستان دنبال می کند: 1- تسلط آمریکا بر منطقه آسیای مرکزی و قفقاز از اهداف اساسی کاخ سفید برای حضور در این منطقه است. موقعیت ژئوپلتیک ، ژئو اکونومیک و راهبردی منطقه سبب شده که کاخ سفید به جبران دوره غیبت خود در زمان شوروی سابق اقدام کند. در واقع با فروپاشی شوروی سابق و همچنین حادثه 11 سپتامبر یک فرصت تاریخی برای کاخ سفید برای حضور دراین منطقه مهیا شده است. آمریکا پس از فروپاشی شوروی سابق به گسترش حوزه نفوذ خود از طریق کمک های اقتصادی و ایجاد پایگاه های نظامی در آسیای مرکزی پرداخته است. این حضور پس از حادثه 11 سپتامبر و غائله طالبان، شتاب بیشتری بخود گرفته است. 2- واشنگتن با تسلط بر این منطقه، در حقیقت در صدد دست یابی به ثروت های این کشور است، نظیر سیاستی که اکنون در عراق اجرا می کند. به گفته حامد کرزی رییس جمهور افغانستان، کوهستان های این کشور اکنون یک تا سه تریلیون دلار منابع معدنی در خود دارند. این ثروت می تواند وسوسه حضور آمریکا در افغانستان را دائمی کند. بطوریکه دبیرکل ناتو بارها از رویکرد حضور دائمی نیروهای این سازمان در افغانستان خبر داده است. 3- حفظ منافع منطقه ای در واقع رویکردی است که واشنگتن همواره در حضور نظامی و غیرنظامی خود در نقاط مختلف جهان دنبال کرده است. آمریکا اکنون با گسترش پایگاه های نظامی در آسیای مرکزی، خود را در منطقه ای سرشار از ثروت و منابع زیر زمینی و رو زمینی از جمله منابع گاز مشاهده می کند. حضور در افغانستان و عراق در حقیقت تکمیل کننده حلقه های به هم پیوسته طرح تسلط آمریکا بر منطقه است. رویای تسلط آمریکا بر منطقه هزینه های گزافی برای واشنگتن داشته است که تلفات سنگین نظامیان آمریکا در افغانستان و عراق یکی از این نمونه ها است. هر چند با افزایش این تلفات، اعتراض هایی در درون این کشورها شکل گرفته است، اما مقام های کاخ سفید همچنان رویکرد تسلط بر منطقه را ادامه می دهند. واگذاری کامل کنترل امنیت افغانستان بدست افغان ها خلاف رویکرد تسلط آمریکا بر منطقه است، بنابراین همانطور که از مواضع و اظهارات مقام های کاخ سفید و ناتو آشکار است، امنیت این کشور همچنان زیر سایه حضور نیروهای خارجی کنترل خواهد شد رویکردی که قطعا مطامع کشور مستقل افغانستان را تامین نخواهد کرد. افغانستان هنوز با تهدیدهای روزافزون طالبان و گروه های تروریستی روبرو است. مادامی که این گروه های برهم زننده امنیت و آسایش افغان ها، بطور کامل ریشه کن نشوند، دستیابی افغانستان به امنیت کامل رویایی بیش نخواهد بود. افغانستان برای رسیدن به یک امنیت پایدار نیازمند ارتش و پلیس قوی و قدرتمند است.هر چند دولت این کشور گام هایی دراین زمینه برداشته، اما تا نقطه مطلوب، فاصله زیادی دارد.