آخرین وصایای حضرت علی(ع) به علمدار کربلا:

<div style="direction: rtl; text-align: justify;"><strong> مولای متقیان علی(ع) در آخرین لحظات عمر شریف خود خواستند، همه به جز فرزندان فاطمه(س) از اتاق خارج شوند، در این هنگام حضرت عباس(ع) نیز برخاستند تا خارج شوند که حضرت علی(ع) خطاب به ایشان فرمودند: عباس! تو بمان. در کنار حسین بمان.</strong></div> <div style="direction: rtl; text-align: justify;">در شب بیست و یکم ماه مبارک رمضان وقتى مولاى متقیان حضرت امیرمومنان(ع) در بستر شهادت افتاده و لحظات آخر عمر شریفشان را سپری می‌کردند، حضرت به افراد داخل اتاق نگاه کردند و از همه خواستند تا جز فرزندان فاطمه کسی در اتاق نماند.</div> <div style="direction: rtl; text-align: justify;">همه در حال خارج شدن بودن که امام دیدند حضرت عباس(ع) هم در حال رفتن است. امام خطاب به ایشان فرمودند: تو بمان و عباس گفت: اما خودتان گفتید فقط فرزندان فاطمه بمانند من مادرم ام البنین است.</div> <div style="direction: rtl; text-align: justify;">در این حال هر دو بزرگوار به سختی گریه کردند، علی علیه السلام خواستند تا عباس قدری نزدیکتر بیاید. دست کوچک فرزند برومندشان را در دست گرفتند و در حالی که هر دوی آنها گریه می‌کردند دستشان را در دست امام حسین گذاشتند و از برادر کوچکتر خواستند تا در کنار برادر بزرگتر بماند.</div> <div style="direction: rtl; text-align: justify;">امام علی علیه السلام فرمودند: یا حسین! من در خانه‌ام می‌میرم ولی تو در صحرا کشته می‌شوی. من پوشیده از این دنیا می‌روم ولی تو را در صحرا عریان رها می‌کنند، برای من مراسم تدفین می‌گیرند اما به تابوت تو در کوچه سنگ می‌زنند.</div> <div style="direction: rtl; text-align: justify;">آن حضرت سپس  فرزند برومندشان حضرت ابوالفضل العباس(ع) را در بر گرفته، به سینه چسبانیدند و فرمودند: «فرزندم، زود باشد که چشمم به تو در قیامت روشن گردد؛ فرزندم، چون روز عاشورا فرا رسید و داخل آب فرات شدى مبادا از آن آب بنوشى در حالی که برادرت حسین(ع) تشنه باشد».</div> <div style="direction: rtl; text-align: justify;">سپس تاکید فرمودند: «ای عباس! در کنار برادرت حسین بمان که مظلوم تر از برادرت نیست.»</div>