<p style="text-align: justify;">اشرف غنی؛ رییس جمهور سرانجام پس از سه بار دعوت رسمی از سوی مقام های جمهوری اسلامی، اوایل هفته جاری طی سفری دو روزه، راهی تهران شد.<br /> دیدار با رهبر و رییس جمهوری ایران، امضای تفاهمنامه های همکاری میان دو کشور، شرکت و سخنرانی در جمع تاجران و سرمایه گذاران بخش خصوصی ایران و افغانستان، دیدار با نمایندگان مهاجرین و دانشجویان افغان مقیم ایران و... از برنامه های مهم آقای غنی در این سفر بود.<br /> دوطرف، بر سر مسایلی مانند تحکیم روابط سیاسی، اقتصادی و فرهنگی، مساله مهاجرت، مبارزه باتروریزم، افراط گرایی و موادمخدر، امنیت مرزها، توسعه داد وستدهای بازرگانی، حمل ونقل، گمرکات، واردات و صادرات کالا و... بحث های جدی و ظاهراً سازنده ای داشته اند.<br /> تفاهمنامه هایی نیز در حوزه های تحصیلات عالی و تجارت و ترانزیت، تبادل اطلاعات و همکاری های مشترک امنیتی و مرزی و مبارزه با تروریزم و موادمخدر میان دوطرف امضا شده است.<br /> افزون بر این، برخی دیگر از حواشی و جنبه های سفر آقای غنی به تهران نیز برای رسانه های ایران جذاب و جالب توجه بوده است. از جمله، تسبیح بلند او که با لباس رسمی به سبک غربی همراه با نیکتایی، بیشتر از پیش، خودنمایی می کرد و سبب شد؛ تا روزنامه «اعتماد» نزدیک به جریان اصلاح طلبان ایران، تیتر پربازتاب «همسایه با تسبیح و کراوات آمد» را در صفحه نخست یکی از شماره های خود، درج کند؛ تیتری که در فضای مجازی و شبکه های اجتماعی به ویژه در میان کاربران افغان این شبکه ها، بازتاب پر سر و صدایی ایجاد کرد و نقد و نظرهای مختلفی را برانگیخت.<br /> صرف نظر از واکنش های ابراز شده نسبت به این شاکله دیپلماتیک به ظاهر نامربوط و غیرقابل جمع آقای غنی، شماری از صاحبنظران می گویند که اگر با اندکی مسامحه، بتوان نام این رفتار و کنش سیاسی و دیپلماتیک را «دیپلماسی تسبیح و کراوات» گذاشت این تعبیر برای بیان وضعیت سیاست خارجی افغانستان در قبال غرب و برخی کشورهای جهان اسلام از جمله ایران، شاید در نوع خود، مناسب ترین و گویاترین تعبیر باشد.<br /> با اینهمه، تظاهر به این ظاهر نامرتبط و پارادوکسیکال لزوماً نمی تواند چیره دستی و تبحر و مهارت آقای غنی در استفاده از این ابزار دوگانه دیپلماتیک را آنگونه که انتظار می رود نشان دهد.<br /> واقعیت این است که هرچند شاید آقای غنی در استفاده از ترفندهای ریاکارانه و مزوّرانه سیاسی و دیپلماتیک که از لوازم لاینفک و ناگزیر دیپلماسی به معنای مدرن کلمه محسوب می شود، سعی می کند گوی سبقت را از سلف خویش حامد کرزی هم برباید؛ اما انکار نمی توان کرد که در عمل و نتیجه، این کرزی بود که برای به جریان انداختن و عملیاتی کردن دیپلماسی دو وجهی تسبیح و کراوات، موفق تر عمل می کرد.<br /> او شاید برای ظاهرنمایی این کنش سیاسی، نسبت به اشرف غنی، یک درجه پایین تر قرار داشت و رسما از تسبیح و کراوات استفاده همزمان نمی کرد؛ اما نتیجه ای که از رفتارها و تعاملات سیاسی او با قدرت های رقیب و چه بسا متخاصم به ویژه در حوزه روابط سیاسی- ایدئولوژیک غرب و جهان اسلام، به دست می آمد، ملموس تر و عینی تر از اشرف غنی بود.<br /> به بیان روشن تر، کاری را که کرزی در عمل انجام می داد، اشرف غنی فقط به آن تظاهر می کند.<br /> برای کسی که تظاهر می کند، بسیار بعید است که «ظاهر» رفتار سیاسی، هیچ اهمیتی نداشته باشد؛ بنابراین، نباید انتظار داشته باشیم اشرف غنی، نسبت به ماهیت متناقض نما، دوگانه، پارادوکسیکال و غیرقابل جمع «تسبیح و کراوات» اشراف نداشته است؛ مگر آنکه او را به تمامی فارغ از ریزبینی ها و ظرافت هایی بدانیم که جزو استلزامات جدانشدنی سیاست مدرن است.<br /> ساده ترین بیانی که می توان برای «تسبیح و کراوات» آقای غنی در سفر او به تهران، مطرح کرد، آشتی سنت و مدرنیته در حوزه فرهنگ و تفکر، همسویی شرق و غرب در بعد قطب بندی های سیاسی- ایدئولوژیک تاریخی جهان و به صورت خاص اجتماع ایران و امریکا در منظومه سیاست خارجی دولت اشرف غنی است.<br /> هدف او از این «جمع ضدین» هرچه باشد، واقعیت این است که در عمل، او توفیق چندانی در تحقق این هدف نداشته است و کرزی نسبت به او به مراتب، بهتر عمل می کرد.<br /> آقای غنی، شاید اولین دعوت رسمی برای سفر خارجی اش را از معاون رییس جمهوری ایران در حضور وی به تاریخ 8 میزان سال گذشته در مراسم تحلیف او در کابل دریافت کرد... اما این دعوت ها، پس از 7 ماه تأخیر اجابت شد؛ در حالی که دورتر از ایران، آقای غنی در همین مدت، سه بار به عربستان سعودی رفت و چندین سفر دور و نزدیک دیگر نیز انجام داد.<br /> با این حساب، صرف نظر از معنا و مراد کنش متظاهرانه رییس جمهور در سفر به ایران، می توان گفت سیاست خارجی او در جمع میان شرق و غرب، تاکنون خوب عمل نکرده است و کرزی، در این خصوص، موفق تر و هوشمندانه تر رفتار می کرد.</p>