قرار گرفتن طولانی مدت در شرایط فشار روحی و ناملایمتی های زندگی برای جسم و روان خطرناک است و به مرور افراد را از پای در می آورد.
اما آیا ادعای وزارت صحت افغانستان را در اعلام چنین آماری آن هم طبق چه منبع و تحقیقی باید پذیرفت؟
حقیقتش از نگاه جامعه ی روان شناسان %99 افراد یک جامعه یکی از تشخیص های درج شده در DSM به آن ها تعلق می گیرد، مثل: اضطراب، ترس، استرس، وسواس مختصر، افسردگی موقت، دلهره، زودرنجی و....که یک امر طبیعی است.
اما هیچوقت داشتن یک علامت، دلیل دارا بودن و برچسب زدن «بیماری روانی» نمی باشد.
 فقط « هذیانDelusion » یگانه علامتی ست که خودش به تنهایی مشخصه ی بیماری روانی است.
پس با این حساب، افراد یا بیماری روانی به مفهوم اختلال را ندارند یا اگر "بیمار روانی "محسوب شدند دو یا سه مشکل روحی روانی را با هم دارا هستند و این علائم و نشانه ها از شدت و مدت کافی(6ماه) هم باید برخوردار باشد و فرد از لحاظ روحی دچار رنج شخصی گردیده و این مشکل روی روابط اجتماعی ، تحصیلی یا شغلی اش، تعاملات زناشویی و...تاثیر منفی داشته باشد و یا دیگران متوجه تغییرات فاحش در عملکرد و رفتار فرد شده باشند که خود شخص واقف نباشد.
برای داشتن یک اختلال روانی ؛ شش علامت باید وجود داشته باشد حتی اگر پنج علامت باشد حق تشخیص نداریم چه برسد مانند وزارت صحت بدون سند موثق برچسب هم بزنیم.
بهتر بود وزارت صحت این %67 را شفاف سازی می کرد که کدام دسته هستند و %33 باقی مانده چه نیک بختانی هستند؟!

بتول سید حیدری، روان شناس بالینی