این از کجا بر می خیزد؟
در یک جامعه سیاسی قانونمند و دمکراتیک، رفتارهایی از این دست زیر هیچ عنوانی قابل توجیه بوده نمی تواند اما چرا همه ساله اینگونه شاهد سرازیر شدن خیل عظیم و سنگین جوانان به روی جاده های کابل در تجلیل از سالروز شهادت قهرمان ملی کشور هستیم؟
آنچه عده ای از رهبر نماهای ریاکار جامعه ما نسبت به این نوع تجلیل بیان می کنند و در برابر آن به نوعی واکنش منفی نشان می دهند، نشان دهنده حقیقت مساله نیست، زیرا این جمع و جماعت جوان همه ساله از روی بد مستی و بی مبالاتی دست به چنین اقدام خطرناک و غیر قابل کنترل نمی زنند.
عامل اصلی و بنیادین مساله به نظرم، نهفته زیر سر نوع نگاه و نگرش رژیم حاکم به ارزش ها است و همین گونه برخواسته از رفتار ناعادلانه و تبعیض آلود رهبرانی که خود بصورت غیر دمکراتیک به شانه های مردم تحمیل شده اند و از نبود مشروعیت سخت رنج می برند، در برابر طیف های قومی، روشن فکری، سیاسی و ارزشی خاص.
وقتی خیل عظیم جوان تحصیل کرده و واجد شرایط حضور در فرآیند های سیاسی، قربانی نگرش های تبعیض آلود مشت مجهول الهویه و بیگانه با مردم می شوند و زیر عناوین گوناگون مورد بی مهری سیاسی قرار می گیرند، از هر فرصتی برای نشان دادن انزجار و نفرت شان نسبت به وضع حاکم، واکنش نشان می دهند. این واکنش، واکنش منطقی نیز است .
وقتی حلقه خاص و معلوم الحال آمده و به صورت سازمان یافته و هماهنگ درصدد یک دست کردن اداره ملکی به نفع انجوسالاری و مجاهد گریزی است، راهی غیر از این وجود ندارد که کسی پدر و پدر کلان اش برای عدالت و برابری مبارزه کرده باشد، خاموش بنشیند و نظارگر به حاشیه رفتن خود و جایگزین شدن اشخاص وابسته به کشورها و سازمان های خارجی در ساختار حکومت باشد .
وقتی دیده می شود که از صدر تا ذیل ارزش ها در سیستم حاکم به یک چشم دیده نمی شوند و رابطه ها با همه یکسان نیست و همه امکانات دست داشته دولت در جهت برجسته کردن بعضی و کمرنگ کردن تعداد دیگر به مصرف می رسد و راه های انتقاد سازنده و سالم به آن نیز به انواع گوناگون سدسازی می شود، اندک ترین فرصت به دست آمده می تواند باعث افروخته شدن آتش خشم و نفرت مردم شود.
از هر زاویه ای که بیاییم مقصر اصلی نظم ناعادل موجود و رهبران غیر مشروع و متعصب حاکم است که روز تا روز در ذهن مردم تجرید شده می رود وگرنه هیچ کسی خوش ندارد در جامعه و کشور اش خود خواسته بیاید و اخلال نظم و امنیت کند.
آنهایی که از روی دلسوزی ریاکارانه می آیند و یک جانبه این موج اعتراض را محکوم می کنند، خود شریک جرم اند زیرا نتوانستند به درستی از جریان های بومی و جهادی نمایندگی کنند و از طرف دیگر در طول هفده سال پسین در حکم مزدوران و کاسه لیسان دربار عمل کرده اند. ایشان در بدل منصب و جیره که خود و خویش و تبارشان از رژیم تبعیض به دست آورده اند، با خیراندیشی های فریبکارانه خود شکران نعمت ادا می کنند.
در نتیجه باید گفت که به هر شکل ممکن در برابر تمامیت خواهی و تبعیض واکنش نشان باید داد تا جلو رفتن کشور به سمت آپارتاید و استبداد گرفته شود و دندان استبداد با سنگ خشم عدالت خواهان باید بشکند و اجازه رجزخوانی های بی موجب به دایه های مهربانتر از مادر داده نشود.
مطمین ام که با روی کار آمدن یک رژیم مردمی و زعمای عادل و معتقد به باورهای دینی و ارزش های ملی در کشور جلو همه این نابسامانی ها به شکل اتوماتیک گرفته خواهد شد.