بیماری فاشیزم را درمان کنید، نشانه هایش خود به خود نابود می شود!
تهاجم فرهنگی ای که فاشیزم عنوان می کند، بهانه ای است برای برچیدن زبان پارسی. دری خواندن زبان پارسی و چون قاطران لجوجانه روی این نکته نادرست پافشاری کردن بخشی از کار آنهایی است که فکر می کنند هویت بزرگ پارسی مانع تحکیم و جاافتادن قومی بر سراسر کشور است. از اینرو است که می خواهند با دری نامیدن زبان پارسی حضور پارسی را در این منطقه انکار و نابود کنند و هر از چند روز یکبار به بهانه خرده گرفتن بر این واژه و آن واژه مردم را مصروف می سازند. اصل دشمنی شان با پارسی و هویت پارسی در این سرزمین است.
فاشیست های رنگارنگ که در غولگری شان هیچ شکی نیست، تصور می کنند که می توانند پشتو را در این کشور به جای فارسی بنشانند و حاکمیت تک قومی خود را در این کشور قایم کنند بی خبر از اینکه فارسی زبان قومی نیست اما پشتو زبان یک قوم است. پشتو هرگز نمی تواند زبان بین الاقوامی شود. زبان پارسی به مثابه عنصر آماده و مناسب و موثر می تواند عنصر وحدت دهند باشد چنانچه تاکنون بوده است.
تعویض فارسی با پشتو ممکن نیست. پشتو هرگز نمی تواند جای فارسی را بگیرد. پشتو بد نیست. پشتو زبان مکمل است. پشتو هیچ چیزی از کدام زبان دیگر کم ندارد اما پشتو زبان قومی است. زبان بی الاقوامی نیست. لااقل در افغانستان که چنین است اما تلاش هایی جاهلانه فاشیزم افغانی برای زدودن فارسی و تعمیم پشتو از همان آغاز حکومت کرزی، یگانه مانع در برابر وفاق ملی و مایه همه تلخی های قومی در این کشور است. سدوزایی ها و بارکزایی های درانی برای 250 سال توانستند در این کشور حکمرانی کنند. زبان رسمی شان فارسی بود. کسی هرگز حرفی بر زبان نیاورد که اینجا درانی حکومت می کند یا ترک یا تاجیک. پس فارسی زبان کشورداری است.
تلاش برای پارسی زدایی درهم شکستن است. سبب تفرقه در این مملکت است. زبان فارسی زبان ملی است. زبان پشتو زبان قومی است. برای ثبوت این ادعا کافی است به تلویزیون های کشور ببینید. ده ها پشتون، ازبک و هزاره به زبان فارسی صحبت می کنند و نطاق و گردانده اند اما شمار تاجیکان، هزاره ها و یا ازبک هایی نطاق و گرداننده پشتو باشند، به اندازه انگشتان یک دست هم نیست. این است فرق میان زبان قومی و زبان ملی!
اینکه فاشیزم جنایت می کند و فاشیزم افغانی در خدمت مقاصد و اهداف خارجی ها برای تفرقه سرگرم است، شکی نیست اما باید آزادگان و نخبگان سالم اندیش به جای رفتن پشت این واژه یا آن واژه ای که فلان غول فاشیست آن را بیگانه می خواند، به دنبال شناخت و رویارویی با بنیادهای اصلی اهداف فاشیزم بروند.
مشکل فاشیزم با این یا آن واژه نیست. مشکل فاشیزم با کلیت فرهنگ، تاریخ و هویت فارسی این منطقه و مردم اش است. فاشیزم به کمتر از نابودی هویت فارسی تان راضی نمی شود. اصل ماجرا این است و این فاشیزم است که زیر نام مبارزه با تهاجم فرهنگی، به تهاجم فرهنگی علیه مردم و سرزمین مان ادامه می دهند.
 کشور ما مادر و منبع زبان فارسی دری است. آنچه در ایران صبحت می شود هزاران کتاب در این زبان نوشته اند نیز فارسی دری است. تمامی بزرگان ادب و فرهنگ پارسی در ایران این زبان را گاه به گاه فارسی دری خوانده اند. فارسی دری زبان دفتر و دیوان و ادبیات. لهجه های فارسی از قریه تا قریه دیگر تفاوت می کند چه رسد به جغرافیای بزرگی که از ترکیه تا بنگال و از قزاقستان بحر هند گسترده است.
 با فاشیزم هویت ستیز باید مقابله کرد و متوجه عملیات و حملات راهبردی شان بود. فاشیزم اصل بیماری و مرض است. مخالفت فاشیزم با راهبرد، پزشک، دانشگاه و شهروند... اعراض و نشانه های این بیماری است، تب است، هذیان است، عرق و لرزش است. اصل میکروب فاشیزم است. دوایی برای درمان و وقایه میکروب باید جستجو کرد. درمان تب و عرق و هذیان مرض را از بین نمی برد! قلب فاشیزم را باید نشانه گرفت!
 
هموطن