امشب آسمان کوفه گرفته است و چشم بر صحنه‏ای می‏گشاید که شقی‏ترین انسان، باشمشیر عداوت و کینه، فَرق مبارک عدالت مجسم را می‏شکافد و عدالت‏پیشگان را عزادار شهادتش می‏کند. هواپرستان، روشنایی چراغ عدالت امیر والایی‏ها را تاب نیاوردند و ایشان را درعبادتگاه خویش به شهادت رساندند، واکنون مسجد کوفه نالان و گریان است. غم از دست دادن یاور مظلومان و حامی محرومان،بسیارسخت و سنگین است. یتمیان گرد خانه‏اش جمع شده‏اند و بر یتیمی همیشگی خود می‏گریند که: «ای پدر خوبی‏ها و ای رهبر بی‏همتا، چگونه ما را در این دنیای ظلم پیشه تنها رها کردی؟ پیش از تو،درِ کدامین خانه‏را بکوبیم و یاری بخواهیم.خدایا، در این شب جان‏گداز، به فریاد دلمان رس».