پشتون‌های ولایت غزنی که نزدیک به 40 درصد جمعیت این ولایت را تشکیل می‌دهند، در مرکز این ولایت خیمه تحصن برپا کرده و می‌گویند: به دلیل ناامنی و عدم امکان برگزاری انتخابات در مناطق پشتون‌نشین، سهم نمایندگی ما در پارلمان باید خشکه داده شود.

تقریباً همه مناطق پشتون‌نشین ولایت غزنی در کنترل طالبان است، پشتون‌های غزنی با استفاده از ناامنی، بدون کانکور در دانشگاه‌ها، راه یافته‌اند، بدون امتحان وارد دانشگاه افسری شده‌اند، به بهانه ناامنی دارای سرک پخته و شفاخانه پخته شده‌اند، بدون پرداخت مالیات، تمام بودجه غزنی را جذب نموده‌اند، با اینکه یاغی هستند و سربازان حکومت را می‌کشند، بیشترین امتیازات را هم از حکومت می‌گیرند، پس چرا یاغی‌گری نکنند؟

سیاست غلط حکومت و حامیان خارجی حکومت، مبنی بر اینکه به مناطق ناامن امتیاز بدهند تا آن‌ها به حکومت دلگرم و از یاغی‌گری دست بردارند، نه تنها باعث کاهش ناامنی نگردیده است، بلکه حتی مناطق امن پشتون‌نشین، عمدا دست به ناامنی و یاغی‌گری می‌زنند تا از حکومت بیشتر امتیاز بگیرند.

اما مناطق امنِ هزاره‌نشین غزنی، با اینکه از حکومت حمایت کرده و هزینه‌های سنگینی را برای حمایت از حکومت پرداخته و بهترین جوانان شان به خاطر دفاع از حکومت قربانی شده‌اند، ولی نه سرک پخته دارند، نه مکتب پخته‌کاری و نه شفاخانه پخته‌کاری، این حکومت به یاغی‌ها و آدم‌کشان، بیشتر از حامیان حکومت، امتیاز داده است و این امر، ظلم آشکار و عین بی‌عدالتی است.