پس از قضیه ایشچى، جنرال دوستم تبعید میشود. در غیاب موصوف، نظام الدین قیصارى از وابستگان رسول پهلوان که اکثریت ترکتباران جنرال دوستم رادر قتل وى متهم میدانند، بسرعت نقش ناجی و رهبر ترکتباران را بخود میگیرد و نقش جنرال دوستم و فرزندش (باتور دوستم) هم با اخذ تذکره با درج واژه (افغان) و شانه بشانه قرار گرفتنش در کنار غنى احمدزى، به شدت در برابر نظام الدین قیصارى کمرنگ می گردد.

جالب اینکه دولت کابل بطور غیرمترقبه و غیرقابل پیشبینى، جاهلانه قیصارى را اختطاف و در سرنوشت نامعلومى قرار میدهد. ترکتباران همزمان با دو شعار "قیصارى را آزاد کنید، دوستم را به وطن باز گردانید" دست به اعتراضات خیابانى میزنند.

درهمین حال رییس جمهور توافقى معاون دوم اش را که در دولت احمدزى نقش سمبولیک دارد، گویا جهت مذاکره به جنرال دوستم به کشور ترکیه می فرستد. ظاهراً معاون دوم غنى سرور دانش بادست پُر به کشور باز میگردد و جنرال دوستم در میان شور و هلهله هوادارانش به قصر ظاهراً دشمن (ارگ شاهى) ملحق می شود. اما؛ قیصارى که عامل بازگشت جنرال دوستم گردیده است، هنوز از مرگ و زندگى و حتی یک تصویرش اطلاعى در دست نیست.
جنرال دوستم هم بطور قاطع از بود و نبود قیصارى صحبت نمی کند و آنقدر هم روى این مهم مکث نمی دارد.

در نتیجه: گمان می رود که قیصارى در یک توافق بین ارگ و جنرال دوستم، قربانى شده باشد و دو طرف ارگ و جنرال از نبود قیصارى کام دل گرفته باشند.
جنرال دوستم هم در برابر چشم پوشى دولت از دوسیه ایشچى در انتخابات پیش رو از تیم غنى حمایت خواهد کرد؟
البته این برداشت در حد یک گمان است. حل این معما را زمان پاسخ خواهد داد.

عبدالشکور