آنچه نماینده سازمان ملل از دستاورد در امور زیربنایی، مبارزه با فساد و رشوه خواری و اصلاح ساختار نیروهای امنیتی به کنفرانس جینوا گزارش داد، دروغ بوده و واقعیت های عینی جامعه امروزی ما دقیقا عکس این قضیه را حکایت می کند.

کنفرانس جینوا با حضورنمایندگانی از 62 کشور به سطح وزیران خارجه و نمایندگان 35 اداره‌ی کمک کننده به افغانستان به شمول اداره‌های بین‌المللی آغاز بکار کرد.
هیات یکصد نفری از افغانستان در کنفرانس سویس شرکت کرده اند که معلوم نیست این یکصد نفر به دنبال چه اهدافی هستند و چه دستاوردهایی از این کنفرانس برای آنان حاصل خواهد شد؟
آنچه مسلم است، در این کنفرانس وعده پولی دیگری به افغانستان داده نمی شود و صرفا مبالغ وعده داده شده تا سال 2020 میلادی به برسی گرفته می شود و نتایج کمک 15 میلیارد دالری تعهد شده به افغانستان در کنفرانس بروکسل در سال 2016 ارزیابی می گردد.

در روز اول این کنفرانس، سازمان ملل چهره مظلومانه ای از افغانستان را به نمایش گذاشت و دشواری های افغانستان را یکی پس از دیگری برشمرد اما از بسیاری از واقعیت های امروزی جامعه را پوشیده نگهداشت. توبی لانسر، معاون رییس مأموریت سازمان ملل متحد در افغانستان در مراسم گشایش این کنفرانس گفت: شهروندان افغانستان در یکی از دشوارترین موقعیت‌های تاریخ خود قرار دارند، با این همه در دو سال گذشته در بسیاری از حوزه‌ها پیشرفت‌های مهمی حاصل شده است.
این مقام سازمان ملل در عین حال اذعان می‌کند که خطر گرسنگی حدود سه میلیون و 600 هزار نفر از جمعیت 35 میلیون نفری افغانستان را تهدید می‌کند و بیش از نیم میلیون نفر به خاطر درگیرهای نظامی و خشکسالی آواره شده‌اند.
او افزود که دولت افغانستان از زمان کنفرانس بروکسل در سال 2016 دستاوردهای زیادی داشته، در امور زیربنایی سرمایه‌گذاری کرده، با فساد و رشوه‌خواری مبارزه کرده و اصلاح ساختار نیروهای امنیتی و نظامی را به پیش برده است. لانسر می‌گوید اصلاحات در افغانستان سریع‌تر و بهتر از پیش‌بینی‌ها انجام شده است.

سازمان ملل با این خوشبینی که نسبت به حکومت وحدت ملی از خود به نمایش گذاشت، یکبار دیگر افغانستان را برای سال ها به عقب برگرداند و تمامی واقعیت های جامعه امروزی افغانستان را نادیده گرفت. آنچه نماینده سازمان ملل از دستاورد در امور زیربنایی، مبارزه با فساد و رشوه خواری و اصلاح ساختار نیروهای امنیتی به کنفرانس جینوا گزارش داد، دروغ بوده و واقعیت های عینی جامعه امروزی ما دقیقا عکس این قضیه را حکایت می کند.

تدامیچی یاماماتو، نماینده خاص سرمنشی سازمان ملل متحد در افغانستان در بیست‏‎ و ‎یکمین نشست بورد مشترک نظارت و انسجام به سوی کنفرانس ژنو گفته بود که در این نشست ژنو روی شش اصل مهم کار خواهد شد. این شش اصل شامل: برگزاری انتخابات شفاف و فراگیر، رسیدن به اهداف از پیش تعیین‎شده، تأمین هماهنگی میان وزارت‎خانه‎ها، بایومتریک نیروهای پولیس، تدوین قانون برای رشد سکتور خصوصی و مبارزه با فساد اداری می باشد.

حالا این سوال پیش می آید که کدام یک از این شش مورد پیشرفت چشمگیری داشته است که در کنفرانس روی آنها بحث صورت گیرد؟ حتما جناب غنی و عبدالله و نماینده های سازمان ملل که از راه ماموریت در افغانستان برای خودشان پول و مقامی بهم زده اند، همه پسرفت ها را به عنوان پیشرفت به جامعه جهانی القا خواهند کرد و ما تا سال های دیگر در این کشور خراب شده با مشکلات و چور و چپاول مقامات و غارت خارجی ها درگیر خواهیم بود.