در توافق‌نامه بن سیاست را سهمیه‌بندی کردیم تا عدالت اجتماعی و مشارکت همه اقوام در قدرت سیاسی تأمین گردد، اما هنوز این سهمیه‌بندی در زیر سایه سنگین انحصارگرایی سیاسی گیر مانده و حضور اقوام در قدرت به تناسب سهمیه شان عملی نگردیده است.

جنگ را سهمیه‌بندی کردیم و با سیاست‌های غلط جغرافیایی جنگ را به مناطق امن اقوام مختلف کشور گسترش دادیم. نا امنی را سهمیه‌بندی کردیم و مناطق امن کشور را در کام آتش جنگ نا امن ساختیم.

اینک در یک تصمیم شرم‌آور و غیر اصولی در پی سهمیه‌بندی علم و دانش هستیم تا از تبارز و شکوفایی استعداد های سرشار جوانان جلوگیری کنیم.

حکومتی که توازن علمی اقوام برایش دغدغه اصلی است و عدم توازن علمی را تحمل نمی‌کند و نبود توازن سیاسی اقوام در قدرت را نه تنها تحمل که تعمیق می بخشد، هیچ‌گونه تعهدی برای شهروندان، وطن و عدالت ندارد و شایسته‌ای نفرین است.