اگر داخل افغانستان زندگی می‌کنید، اسم گوشت «لاندی»، «لندی» «کتره»، «قدید» یا «قاقی» را شنیده‌اید. بسیاری از مردم افغانستان به خصوص مردم مناطق روستایی، در فضل پاییز و خزان و با فرارسیدن فصل زمستان، گوسفندی را که برای لاندی پرورش داده‌اند، ذبح می‌کنند. جگر و سایر احشای داخلی قابل استفاده‌ی گوسفند را طبخ کرده و میهمانان را با آن پذیرایی می‌کنند. سپس گوشت‌های گوسفند را تکه‌تکه کرده و نمک‌سود می‌کنند. اسم کتره که به معنای پاره‌پاره و قطعه‌قطعه شدن است، از همین فرایند گرفته شده است. از نمک برای خشک کردن آبِ گوشت خام و جلوگیری از فاسد شدن گوشت توسط حشرات، استفاده می‌شود. سپس گوشت‌ها را در مقابل آفتاب یا در محل سردی قرار می‌دهند تا روزهای سرد فرابرسد. اکنون گوشت برای طبخ آماده است اما به شرط آن که پزشکان و داکتران متوجه نشوند چون گفته می‌شود که گوشتِ مانده و خشک شده، عامل و سبب برخی بیماری‌ها است. اندکی مردم از گوشت گوساله و بُز هم لاندی درست می‌کنند اما به طعم و خوش‌مزگی لاندی گوسفند نمی‌رسد. با این که در بعضی از بازارهای افغانستان، گوشت لاندی به فروش می‌رسد اما بیشتر خانواده‌ها دوست دارند خودشان لاندی درست کنند. گوشتِ خشک شده، طعم خاصی دارد که باید تجربه کرد. بسیاری از مردم، دنبه گوسفند را هم با گوشت آن خشک می‌کنند. راستی! تاکنون گوشت لاندی خورده‌اید؟

یادآوری: تصاویر را از صفحه «قندهار تایمز» گرفتم اما متن مطلب از خودم (محمد مرادی) است.