پس از ملاقات عمران خان نخست وزیر پاکستان با دونالد ترامپ رئیس جمهور نیمه دیوانه امریکا، وى اظهار داشت که اگر بخواهم در ظرف ده روز افغانستان را از صفحه جغرافیا محو مى کنم ولى در این کارزار ده ملیون افغان کشته مى شوند و از همین جهت این کار را نمى کنم. چون ترامپ این سخنان را در حضور عمران خان بیان کرده است، موجب خشم و غیرت برخى از هموطنان ما گردیده است و علیه امریکا خط و نشان مى کشند که اگر دولت مردان امریکا جرئت دارند با دیده چپ به کشور ما نگاه کنند تا چشمان شان را از حدقه بیرون بیاوریم. زیرا ملت ما در طول تاریخ، دشمن شکن بوده و همواره افغانستان را گورستان امپراتورى هاى اسغالگر نموده است. در حالى که همین حالا امریکا در افغانستان فرمانروایى مى کند و همین حکومت وحدت ملى دست نشانده امریکا است. این مطلب را بیش از این باز نمى کنیم که "این رشته سر دراز دارد".

و نیز برخى از هموطنان ما افغانستان را داراى تاریخ 5000 ساله معرفى مى کنند که روزى و روزگارى اورنگ بخش پادشاهان بوده است. هرچند این ادعاى درست است و این جغرافیا تاریخ پر افتخار دارد ولى نه به نام افغانستان بلکه به نام آریانا، ایریانه، ایران و امثال آنها و خراسان بوده است. نام افغانستان براى نخستین بار در سال 1838 میلادى (1217 هـ ش) در توافقنامه انگلیس ها با شاه شجاع در قندهار براى برخى از این جغرافیا اطلاق گردید و آنهم روى کاغذ باقى ماند و حتى تا دوران عبدالرحمن خان و فرزندش حبیب الله خان، تمام این سرزمین به نام افغانستان یاد نمى گردید چنانچه از ابتداى جلد اول سراج التواریخ ملا فیض محمد کاتب هزاره معلوم است. در زمان شاه امان الله کم کم این نام فراگیر شد و به تمام این جغرافیا اطلاق گردید. پس تاریخ مکتوب ما به نام افغانستان کمى بیش از دو سده است. نه 5000 ساله.

پاکستان هم به عنوان جزئى از سرزمین شبه قاره هند، شاید داراى تاریخ پنجهزار ساله یا حتى بیشتر باشد. اما تاریخ این کشور به نام جدید پاکستان از سال 1947 میلادى (1326 هـ ش) أغاز مى گردد. پس نه افغانستان به این نام داراى تاریخ 5000 ساله است و نه پاکستان با نام جدید خود. واقعیت هرچه باشد، اینک پاکستان از ما بسیار پیش افتاده است و حتى آزمندانه به خاک ما طمع مى ورزد و آن را عمق استراتیژیک خویش حساب مى کند.