در گفتگوی رییس‌جمهوری، غنی با طلوع‌ نکاتی‌ را که من دریافتم، بگونه‌ی فشرده بیان می‌کنم:
1- او در این گفتگو در نقش یک شهروند عادی و حقوقی در یک رسانه‌ی آزاد و در برابر یک شهروند پرسش‌گر حضور نداشت و ابن بزرگ‌ترین کاستی و عیب این گفتگو بود. او در نقش یک دیکتاتور تمام‌عیار حضور داشت که در هر لحظه‌ی این گفتگو یا باحرکات و لحن یا با جملات تأدیبی، تنبیهی و هشدارآمیز خبرنگار پرسس‌گر را تهدید و ارعاب می‌کرد و آقای نجفی‌زاده نیز بادریغ پیش‌فرض ذهنی این تهدید را داشت و در بسا موارد و پاسخ‌های انحرافی و ناموجه آقای رییس‌جمهوری سکوت و اغماض می‌کرد که این کار او به‌دور از رسالت، تعهد و صداقت یک خبرنگار بود. خبرنگار باید خطر کند و کنجکاو باشد. وظیفه‌ی نجفی‌زاده تنها پرسیدن نبود بل پاسخ گرفتن دقیق و حساب‌شده هم بود که این کار را با دریغ و با مصلحت‌اندیشی رسانه‌یی یا شخصی نکرد و فرصت مهیا شده و غنیمت را از دست داد. او در این برنامه سدای یک ملت بود که این سدا را تا حدودی کشید اما با مصلحت‌اندیشی و ملاحظه پاسخ نگرفت.

2- آقای غنی از پاسخ‌دادن به بسیاری از پرسش‌ها فرار کرد و دروازه‌ی برخی از پرسش‌های و دنباله‌ی پرسش‌ها را با تهدید و تنبیه تلویحی و ایجاد فضای ترس بست.

3- بخشی از پاسخ‌های غنی به شیوه‌ی معاندانه و به مصطلح مردمی شکل پرزه‌‌رفتن گونه را داشت که دوستان و رفیفان در محافل شب‌نشینی شان برای زیرگرفتن یکدیگر از این ترفند کار می‌گیرند.

4- آقای غنی با گفتن این جمله‌ها بگونه‌ی آشکارا آقای نجفی‌زاده را ترساند و ادای خودکامه‌گی و برتری درآورد.
- مشکل شما چیست؟
- چه می‌خواهی بگویی؟
- تو و رسانه‌ی تان به طالان شباهت دارید.
- اصول ما و شما ایطور نیست؛ شما باید اصولی را، که گفته بودیم، متوجه باشید.

5- تالار یا از سوی مسؤولان طلوع یا از سوی حواریون رییس‌جمهوری محتاطانه مدیریت شده بود و دعوت شده‌گان سُرت شده بودند. انتظار می‌ر‌رفت از طیف‌های گوناگون اجتماعی، سیاسی و مدنی در این گفتگو حضور می‌یافتند و پرسش‌های جدی‌تری مطرح می‌شد و برای پرسش‌گران تالار فرصت بیشتری داده می‌شد.

6- بی‌حوصلگی، حساس‌‌شدن و قهر‌شدن رییس‌جمهوری کاملا در این گفتگو مشهود بود و این خود نماد خودکامه‌گی، تکتازی و دورنمای ترس‌آور محدویت رسانه‌ها، روند پرسش‌گری و آزادی بیان بود.

7- رییس‌جمهوری در این گفتگو در برابر بسیاری از پرسش‌ها صادق نبود و پاسخ‌های صادقانه نمی‌داد و به حاشیه‌روی و توجیه نامعقول می‌پرداخت.

8- من مطمئنم اگر گرداننده‌ی این برنامه رزاق مأمون، مهدی، پرتو نادری، داوود ناجی یا آصف آشنا می‌بودند آقای غنی یا در این گفتگو حاضر نمی‌شد یا در میان برنامه این گفتگو را ترک می‌گفت و یا درگیری لفظی در سطح دشنام و احتمالا یک جنگ ـزرگری صورت می‌گرفت.

9- آقای غنی در برابر پرسش‌هایی، که مربوط به آمریکایی‌ها و پاکستانی‌ها می‌شد، محتاط بود و هوای طالبان را نیز داشت.

10- ناراحتی آقای غنی سبب می‌شد تا خبرنگار برخی از پرسش‌های جدی و دنباله‌ی آن‌ها را نپرسد، از صراحت ببانش بکاهد و بگذرد.

11- آقای غنی نگذاشت که پرسش اصلی در باره‌ی تصویرهایی‌، که برایش پیش‌کش شد، مطرح گردد.

12- تنها گپ خوب و پیام روشن آقای غنی در این گفتگو خط سرخ جمهوریت و انتخابات در برابر طالبان بود.