اینک من سهمیه بندی را بسیار به صورت فشرده و مختصر برای امرالله صالح بیان می کنم ، گاه گاهی آدم حیران می ماند که سیاست بازان افغانستان خود را احمق فکر می کنند و یا مردم افغانستان را ، مگر میشود باور کرد که امرالله صالح تا هنوز نفهمیده باشد که سهمیه بندی چه است و منکر سهمیه بندی شود و یا اینکه سهمیه بندی را تقسیم بستر های شفاخانه چهار صد بستر فکر کند ، اگر صالح سهمیه بندی را رد می کند پس چرا یک هزاره ، اوزبیک و یا یکی از اقوام دیگر وزیر دفاع ، داخله ، خارجه و ریس امنیت ملی مقرر نمی شوند ، اگر سهمیه بندی نیست وزارت اقوام و قبایل برای چه است ؟ اگر سهمیه بندی نیست پس چرا برای کوچی ها ده وکیل در پارلمان سهمیه بندی شده است ؟ اگر سهمیه بندی نیست امتحان کانکور برای چه سهمیه بندی شده است ؟ اگر سهمیه بندی نیست طب نظامی چرا سهمیه بندی شده است ؟ اگر سهمیه بندی نیست چرا انتخابات پارلمانی غزنی را سهمیه بندی کرده اند؟
ارگ که خودش اقرار می کند که قوانین سهمیه بندی را به اجرا در آورده اند این صالح که باشد که منکر آن باشد و ادعا کند که این رسم و رواج وجود ندارد و تیم دولت ساز به اساس سهمیه ایجاد نشده است .
آیا کسی از دوستان باشد که چند سوال واضح فوق را با امرالله صالح طرح کنند تا ایشان حد اقل بدانند که آنگونه که ایشان فکر می کند مردم افغانستان احمق نیستند و می دانند که در دم و دستگاه ارگ چه می گذرد .
گذشته از همه صالح چند روز قبل گفت که داوری های خیابانی را بس کنید و به کمیسیون های انتخاباتی اجازه دهید که نتیجه انتخابات را اعلام کنند حالا چه شده است که خود خود را برنده انتخابات می داند و در جمع از همفکران خود لاف حکومت خیالی آینده و از نقش خود در آن یادآوری می کند و لاف میزند که در تاریخ افغانستان یک اداره بینظیر را به تجربه میگذارد ، واقعاً انسان حیران می ماند که افغانستان در رقم رقم لابراتوار تجربه شده بود و فعلأ نوبت به امرالله صالح رسیده است که آن را تجربه کند ، و خود را قهرمان صد ساله افغانستان قلم داد میکند و در افغانستان فرهنگ جدید ایجاد میکند.