کجران؛ سنگر مقاومت، سنگر خون و شهادت

حمله سنگین طالبان بالای سنگرهای دفاعی ولسوالی کجران ولایت دایکندی در ساعت یک بامداد، مورخ 1398/9/3؛ هشت شهید و 5 نفر زخمی درپی داشتند.

این حمله سنگین و با استفاده از پیشرفته ترین تجهیزات و سلاح های سقیله نظامی که توسط والی های دایکندی، ارزگان، هلمند و ریس قطعات سرخ طالبان رهبری و فرماندهی می شدند؛ بالای ولسوالی کجران صورت گرفت. نیروهای قهرمان امنیتی و مردمی باردیگر با مقاومت بی بدیل و شجاعانه شان حمله سنگین و نابرابر دشمنان ملت افغانستان را شکست دادند و فعلا وضعیت سخت جنگی در آن منطقه حاکم می باشد.

اما این حمله طالبان؛ یک حمله غافلگیرانه بالای ولسوالی کجران نبود، بلکه از یک هفته قبل طالبان 3 تانک جنگی و تجهیزات نظامی سنگینی را در مناطق مناره، سیدآباد و .... در یک کیلومتری سنگرهای دفاعی کجران مستقر کرده بود و مصروف آرایش جنگی شان توسط طالبان 3 ولایت (ارزگان، هلمند و غور) و قطعات شان سرخ بودند.

این در حالی بود که در طول یک هفته گذشته، وکیل با افتخار شورای ولایتی کجران آقای رحمانی بلوچ، مکررا در جلسات اداری و امنیتی مرکز ولایت؛ حمله قریب الوقوع سنگین طلبان را مطرح کردند و خواهان کمک نظامی و تدابیر دفاعی شدند، اما متاسفانه با حضور نیروهای آماده باش دفاعی اردوی ملی و امنیت ملی مستقر در مرکز ولایت؛ هیچ تدابیری دفاعی و اعزام نیروی کمی و تجهیزات نظامی برای دفاع از ولسوالی کجران از سوی مقامات صورت نگرفت و سرانجام باردیگر چنین فاجعه انسانی خلق گردید.

درست است که ملت قهرمان ولایت دایکندی و اخصا ولسوالی کجران، یک ملت آزاده و ظلم ستیز بوده و هستند و همیشه بجای سنگر؛ سر داده و مقاومت کرده اند.
اما بزرگان، مقامات ملکی و نظامی ولایت به این نکته توجه داشته باشند که تبر تاریخ، تبر تیز است؛ تاریخ تبر تیز می کند و واقعیت ها را بررسی و بیان می کند.
بزرگان و مسئولین بدانند که در خصوص این بی توجهی و بی مسئولیتی شان در خصوص کجران از تبر تیز تاریخ فرار نخواهد توانست و تاریخ در خصوص این بی تفاوتی تاریخی شان قضاوت خواهد کرد.

در پایان شهادت قهرمانان و طن را برای مدافعین کشور و اخصا ملت شریف ولایت دایکندی تبریک و تسلیت میگویم و برای زخمی ها از خداوند متعال شفای عاجل استدعا دارم.