بسم الله الرحمن الرحیم
تو کز محنت دیگران بی غمی
نشاید که نامت نهند آدمی(سعدی)

صحبت های ویدیویی که اخیرا از آقای حلیم تنویر ، منتشر شده ، تاسف بار است. هم از نوع نگاه برتری طلبانه یی که هم وطنان ما را تقسیم و گروهی با افتخار از اقوام ما را توهین و تحقیر می کند هم از لحاظ تصوری که بعضی نخبگان در قبال حکومت داری دارند و خیال می کنند رسیدن به حکومت به معنای تشبث در زندگی افراد و حتی برده تصور کردن مردم است، این که حکومت باید زنان یک قوم را به قوم دیگر بدهد. صحبت هایی که به طور جد، مغایر با کرامت انسانی و اصولی حقوق بشر و حق انتخاب شخصی افرادست. صحبت های او درباره کوچی های عزیز ما، که حافظ مرزها و سنت های مهمان نوازی و مهر تاریخی سرزمین ماست، توهین به آن هاست ، چرا که کوچی های ما بیش از هر چیز به توجه، امکانات مدرن و زندگی مرفه نیاز دارند نه وسیله ارضای خود خواهی های یک عده تاجر انسان، طرح ترور افراد هم به طور واضح شرم آورست و بالاخره دفاعیه بعدی ش در باره این که غیر کابلی ها، جای کابلی ها را در مناسب دولتی گرفته اند، سخنانی بی معنی و احمقانه است.

اینحانب همیشه گفته ام، که در افغانستان، تنها یک دسته بندی وجود دارد، اقلیت خاین و اکثریت وطن دوست. اکثریت وطن دوست، قشری است که با سختی های فراوان این وطن، تحصیل می کنند، در آبادی و دفاع از جان و مال و ناموس وطن، می رزمند و در عرصه های مختلف دانش، فرهنگ، ورزش ، اقتصاد و غیره برای وطن، سربلندی و عزت کمایی می کنند. باید اذعان کنیم که هم وطنان هزاره ما درین عرصه ها همیشه، نقشی پر رنگ داشته اند و چه بسا اگر فرصت داده شود نه تنها هزاره جات که در آبادی همه افغانستان ، سهمی ارزشمند خواهند گرفت.

دوره استبداد و تفکر غلط شوونیزم قومی ، مدت هاست در همه جهان به سر آمده است، دوره یی که یک گروه ، خود را صاحب مال و ناموس مردم بدانند، یا فرزندان مردم را ببخشند با الغای بردگی ، به فراموشی تاریخ سپرده شده است. کابل، پایتخت کشور عزیز ما و خانه همه افغانستان است، باعث افتخار باید باشد که یک جوان از دورترین قریه های خوگیانی و دایکندی و فاریاب و فراه و بدخشان و خوست و نیمروز و غیره ، با سند بهترین آکادمی های دنیا، به وطنش خدمت می کند. به جای محدود کردن فرصت ها، چرا فرصت ها را زیاد نکنیم، به جای اینکه محصلان بامیان را از درس محروم کنیم، چرا امکانات تحصیلی را ده ها برابر افزایش ندهیم؟ خرج محافل نفرت پراکنی را چرا برای ساختن لیلیله و اماکن تحصیلی مصرف نمی کنیم؟ مساله اساسی این است که نوع نگاه همه ما باید تغییر کند، با شستن چشم ها به جای تخریب ، به هم دیگر کمک کنیم و این اصل اساسی را به خاطر داشته باشیم که همه هموطنان ما اعم از شهری و ده نشین و کوچی از هر منطقه و قومی، اعضای یک فامیل به نام افغانستان هستیم . همه اعضای این فامیل رنگارنگ با تفاوت فکر و فرهنگ و زبان و مذهب ، مثل جان برای همه ما باید عزیز باشد. زنان با شرف افغانستان، قهرمانان افغانستان جدیدند ، زن ها، آماج فحاشی و تخیلات قدرت طلبانه هیچ کسی نیستند که رهبران فکر و فضیلت و برنامه ریزی روزگار نواند.  

جای تاسف است که هنوز محافلی ازین شکل، با پیام رییس جمهور که باید سمبول وحدت ملی باشد و حضور نماینده های رسمی دولت، که آینه های همه ملتند، در قلب کشوری که  زخم دیده و نماد مبارزه با راسیسم و نژاد پرستی است، برپا می شود. نژاد پرستی ، طاعون سیاهیست که همه جامعه را نابود می کند. چگونه، دوستان ما در حکومت، چشم های خود را به شکاف های قومی که تبدیل به دیوارهای نفرت و کینه شده می روند ، بسته اند؟! این طاعون ، فقط در بین مردم نمی ماند نسل به نسل ما را نابود می کند. برای مبارزه با این طاعون ، همه اکثریت وطن دوست افغانستان باید بسیج شوند، باید برای مبارزه بانژاد پرستی و راسیسم ، شناخت اشکال نژادپرستی، شیوه های مبارزه با آن، برنامه های وسیع تهیه ببینند، نژاد پرستی باید در قانون به شکل جدی جرم پنداشته شود و بعد برای مقابله با فراگیری این طاعون برنامه ریزی شود پیش از آن که ریشه همه فضایل و درخت متحد ملت ما را بخشکاند.

والسلام علی من التبع الهدی
رحمت الله نبیل