بخشی از بی‌عدالتی‌ها در توزیع منابع و فرصت‌ها به «کوچی» مربوط می‌شود. این واقعاً جای پرسش دارد که چرا تا این اندازه به کوچی از سوی دولت بها داده می‌شود؟
کوچی چه سودی و منفعتی برای این کشور دارد؟

آنچه ما از سود و ضرر کوچی در افغانستان برآورد می کنیم، سودی برای کشور دیده نمی شود. کوچی بسان یک نیروی مهاجم و غارتگر از پاکستان در یک فصلی از سال وارد کشور میشود و با مواشی خود تمام ذخایر علوفه و منابع حیاتی و زراعتی این کشور را غارت کرده و دوباره به پاکستان باز میگردند.

در این سیر عبور و مرور کوچی در کشور، هیچ سودی برای جامعه قابل تصور نیست، شاید برخی بگویند کوچی از مالداری خود پشم، شیر و گوشت برای کشور تولید میکند و از این روی یک ظرفیت است. اما منصفانه بیاییم شیر، پشم و گوشتی که کوچی برای کشور میدهد را در مقایسه با آسیب های که به اکوسیستم های منطقه می زنند، به زراعت و مالداری منطقه وارد می آورند، مورد بررسی قرار بدهیم کدام به نفع کشور سنگینی میکند؟ کوچی ها در مناطقی که هجوم می برند، همه مردم بومی آن مناطق خود دارای مالداری هستند، یعنی همان شیر، پشم و گوشت را برای همیشه در کشور به عنوان یک منبع قابل اطمنان دارند و تولید میکنند. حال وقتی کوچی می آید اول به تولیدات بومی آسیب میزند زیرا علوفه و چراگاههای مواشی منطقه را نابود میکنند. پس از این حیث نه تنها یک نیروی مولد نیستند، بلکه به تولیدات داخلی آسیب می زنند و مخرب هستند. تازه کوچی ها در مدتی که در منطقه هستند، آنها هیچ داد و ستدی با مردم ندارند زیرا آنچه را آنها تولید میکنند، مردم خود تولید میکنند و مال کوچی خریدار ندارد. هیچ کارخانه پروسیس پشم و شیر و گوشت نیز در منطقه نیست که آنها را از کوچی ها بگیرد و در داخل کشور تبدیل به سرمایه و ثروت ملی نماید. لذا کوچی تمام تولیدات شیر، پشم و گوشت خود را برای پاکستان می برد. از چراگاههای افغانستان تغذیه میکنند ولی سودش به جیب پاکستان می رود.

بنابراین، کوچی ها هیچ سودی برای کشور ما ندارد فقط تنها یک نیروی غارتگر و مهاجم تلقی می شود که به کشور به لحاظ اقتصادی آسیب می زند.

اما اینکه چرا در افغانستان به یک چنین نیروی غارتگر و مهاجم و مضر تا این اندازه بها داده می شود، واقعاً سوال برانگیز است که دوستان وارد شوند و ابعاد این ناعدالتی را برای مردم کشور و تاریخ باز نمایند تا نسل های آینده براین کاستی ها و ستم ها فایق آیند.