آقای غنی با فهرست‌کردن نام تمام سران و فرماندهان جهادی و غیر جهادی در چارچوب شورای مصالحه و در دامنه‌ی زعامت آقای عبدالله می‌خواهد چند پیام روشن به آنان داشته باشد.

می‌خواهد دهان طماعان و چنه‌بازان قدرت بر سر کرسی‌های عالی‌رتبه از جمله کرسی‌های کابینه را با این عنایت‌اش ببندد.
می‌خواهد به آنان نامستقیم بگوید و خط و نشان بکشد که مقدار و اندازه‌ی تان همین است و بزرگ و فربه‌تر شما، که آقای عبدالله باشد، نیز در رأس شما قرار دارد و فراتر از این حد و دایره نمی‌تواند عمل کند و پا برون گذارد.
می‌خواهد به آنان بگوید که معاش‌، موتر و امتیازات خویش را بگیرید و در خلوت‌کده‌ی این شورا آرام بمانید و در کارهای بزرگ و مهم کشوری کاری نداشته باشید.
آقای غنی تلویحا آنان را در محصوره‌ی شورای مصالحه قرار داده است. تداعی غنی از شورا همان زباله‌دان سیاسی است.
اِشراف خود بر آنان را نشان داده است که جای من اینجا و جای شما آنجا است.

گذشته از این کلیدی‌ترین و درشت‌ترین مهره‌های مورد اعتماد خویش را در این فهرست جابه‌جا کرده است تا در آن‌جا تصمیم‌های بنیادی بگیرند و بتوانند برای هم‌سویان و یاران آقای عبدالله ایجاد مزاحمت کنند تا این شورا درگیر منازعه‌های داخلی و تقابل و تضارب افکار شود و نتواند با اقتدار و با صلابت در پیوند به روند صلح تصمیم بگیرد یا در صحنه‌ی سیاسی ظاهر شود.

در این میان آقایان کرزی و ربانی رندی کرده اند و کرزی با ابراز نظری حضور خود در این ترکیب و جایگاه را رد کرده است و آقای ربانی فقط گفته است که با من در این باره مشورت نشده است.
شمار دیگری از دکان‌داران سیاسی، که نام شان در این فهرست نیست هی هیاهو می‌کنند و در نقش منتقد خود را جا زده اند.
عجب معجونی شده است ترکیب شورای مصالحه! انگار در این کشور جوانان و بانوان، کاردان، کارآزموده و آزاده یافت نمی‌شده است جز همین قراردادیان قرن.

باور بامیک