یکی از مشکلات جامعه سیاسی و جامعه رسانهای افغانستان فقدان گزارشدهی و پاسخگویی است. البته مشکل اصلی در جامعه سیاسی است و جامعه رسانهای را به این دلیل شریک کردم که سهلانگار و نامتجسس است.
مقامهای بلندپایه سیاسی به بیرون از کشور سفر میکنند، مقامهای بلندپایه خارجی به کابل سفر میکنند. در مورد این رفت و آمدها همین قدر میدانیم که فلانی رفت و فلانی آمد. یا هم در مورد این رفت و آمدها همینقدر میدانیم که رفت و آمد کنندهها میخواهند در یک خبرنامه فشرده درج شود. خلیلزاد کابل آمد و با عبدالله و غنی در مورد صلح سخن گفت. بس تمام!
مردم نمیدانند که نتیجه گفتگو عبدالله و خلیلزاد و غنی و خلیلزاد چه شد. ما نمیدانیم که احمدولی مسعود و کریم خلیلی و حکمتیار پاکستان رفتند و میررحمان تاجیکستان رفت و اتمر روسیه رفت و... اینها چه گفتند و چه کردند.
تا جاییکه به سیاسیها بر میگردد آنان عادت دارند که پنهانکاری کنند، کلیگویی کنند، مبهمگویی کنند، دروغگویی کنند و فریبکاری کنند.
اما رسانهها چی؟ چرا رسانهها دنبال اطلاعات موثق نیستند و چیزی از گفتگوها بیرون نمیکشند؟ آیا رسانهها کمظرفیت و ضعیفاند؟ آیا رسانهها همدست سیاسیوناند؟ آیا رسانهها بیتفاوت و بیمسوولیتاند؟ به چه معنا ما یک جامعه دموکراتیک و برخوردار از رسانههای آزاد و منتقد هستیم؟
نورالله ولیزاده
رجوع
آیا رسانه ها همدست سیاسیون اند؟
یکی از مشکلات جامعه سیاسی و جامعه رسانه ای افغانستان فقدان گزارش دهی و پاسخگویی است. البته مشکل اصلی در جامعه سیاسی است و جامعه رسانه ای را به این دلیل شریک کردم که سهل انگار و نامتجسس است.
تاريخ النشر: 1399/12/12 18:57رمز الخبر: 83457
