ما زنان افغان بر آن شدیم تا اعلامیه ای در پیوند به تحولات اخیر کشور ترتیب دهیم.
ما در این اعلامیه بر حقوق حقه خود تاکید کرده و خواهان حفظ این حقوق هستیم.
ما زنان افغان در احقاق حقوق خود مسر، هماهنگ و استوار هستیم.
طی هفته­های اخیر تا کنون خبری از امکان حضور زنان در ادارات دولتی و خصوصی، دانشگاه ها و مکاتب عرصه های اجتماعی نیست. حضور زنان در متن جامعه با اما و اگر و اختلاف همراه­ است.
حق تحصیل و کار، آزادی، حضور در عرصه­ی عمومی، فعالیت­های اجتماعی و سیاسی و برخورداری از مصئونیت و آزادی و امنیت همواره خواست ما بوده و  هست.زنان باید در عرصه های سیاسی، اجتماعی و رهبریت حضور داشته باشند.
ما برای بدست آوردن و حفظ این مهم، سال­ها تلاش کرده­ایم و چشم پوشی از آن محال است.
ما، اکنون در افغانستان با جمعیتی از زنان رو به رو هستیم که تحصیل کرده، آگاه و با ظرفیت اشتراک در جامعه هستند. با این جمعیت چه معامله ای خواهد شد؟ آیا این زنان به حاشیه رفته و نادیده گرفته خواهند شد!؟  این برای ما غیر قابل قبول است.
حضور ما تنها در مکاتب، دانشگاه ها و مراکز صحی ضروری نیست. ما زنان نیمی از جامعه ی افغانستان هستیم و حضور مان در عرصه­ های عمومی از قبیل  اقتصادی،  فرهنگی، اجتماعی  وفعالیت­ در تمام این  حوزه­ها ضروری است، چیزی غیر از این برای ما پذیرفتنی نیست.
 محدودیت و ممانعت برای ما قابل پذیرش نیست.
چگونه ممکن است که با وضع قوانینی که در آن نه کرامت انسانی رعایت می­شود نه حقوق زنان بتوان به عدل و انصاف رسید!؟
تجربه نشان داده است که حذف زنان با هر داعیه و دلیلی تنها به سقوط جامعه انجامیده است. هرگونه محدودیت قدمی برای فروپاشی اجتماعی و سیاسی است. محرومیت آموزشی، اقتصادی و سیاسی زنان نماد استبداد، تبعیض و خشونت است. ما نظامی را که ما را حذف می­کند و حقوق ما را نادیده می­گیرد نمی­پذیریم.
حفظ حقوق زنان خواست ما است.
 ⁃ ما خواهان حمایت و نظارت جامعه جهانی هستیم.
-ما خواهان اشتراک در تصمیم گیرهای کلان حکومتی هستیم.
-ما خواهان ادامه فعالیت­های اقتصادی، اجتماعی و سیاسی خود  هستیم.
-ما خواهان بازگشایی مکاتب و دانشگاه­ها و برخورداری از تمام امکانات آموزشی هستیم.
-ما خواهان حق برخورداری از امنیت و آزادی هستیم.