روزنامه‌ی «دان» پاکستان در سر مقاله‌ی به چه‌گونگی تعامل جهان با طالبان پرداخته و نگاشته که طالبان به مقبولیت بین‌المللی نزدیک‌تر می‌شوند. اما موضوع به‌رسمیت شناختن رژیم تندرو آنان مبهم باقی مانده است.

دان افزوده که در تازه‌ترین مورد 14 عضو از جمله 15 عضو شورای امنیت سازمان ملل هفته گذشته به ایجاد روابط رسمی با طالبان در افغانستان – بدون تمدید به‌رسمیت شناختن بین‌المللی – رأی مثبت دادند. روس‌ها رأی ممتنع دادند، که این یک گام نزدیک‌تر برای به‌رسمیت شناخته‌شدن است و به این معنی است که جامعه‌ی جهانی آماده تعامل با رژیم طالبان، باز کردن نمایندگی‌های دیپلماتیک خود در کابل و تجارت است.

سرمقاله نویس افزوده که نزدیکی جهان با طالبان تندرو با خواسته‌هایی از جمله احترام به حقوق بشر به‌شمول زنان، تأمین حقوق و تضمین ایجاد یک دولت فراگیر، در حالی‌که 38 میلیون افغان با فقر شدید و خشک‌سالی مواجه‌اند، امیدبخش است.

دان نگاشته که تصمیم شورای امنیت سازمان ملل از این جهت حائز اهمیت است که جامعه‌ی جهانی سرانجام با وضعیت ناامیدکننده افغانستان از خواب بیدار شده و راه عملی را برای برخورد با رژیم طالبان، بدون اعطای به‌رسمیت شناختن دیپلماتیک، یافته است.

این روزنامه پاکستانی افزوده که قرار است نشست دیگری در ماه آینده با حضور هم‌سایگان نزدیک افغانستان از جمله ایران، پاکستان، تاجیکستان، ترکمنستان و ازبیکستان در چین نیز برگزار شود.

سرمقاله نویس در ادامه تصریح کرده که طالبان افغانستان باید از به‌رسمیت شناختن عملی دولت خود خوش‌حال شوند، اگرچه آنان می‌دانند که باید مواضع سفت و سخت خود را در مورد برخی مسائل اساسی برای دست‌یابی برای به‌رسمیت شناخته‌شدن کامل دیپلماتیک، نرم کنند.

دان علاوه کرده است که طالبان توانسته‌اند پس از خروج نیروهای خارجی، نظم عمومی را در افغانستان بازگردانده و علیرغم همه تردیدها و نگرانی‌ها در مورد توانایی برای حفظ کنترول کشوری که در اثر چندین دهه جنگ از هم پاشیده، وضعیت را اداره کنند.

سر مقاله نویس پاکستانی نگاشته که طالبان هم‌چنین دانش‌گاه‌ها را بازگشایی کرده و به مردان و زنان اجازه داده‌اند تا تحصیلات خود را از سر بگیرند و حداقل در برخی موارد به زنان اجازه داده‌اند که به سر کار بازگردند. اما کارهای بیش‌تری باقی مانده است.

روزنامه دان در پایان نگاشته که طالبان به جهان وعده‌هایی داده‌اند، اما برای رفع نگرانی‌های کلیدی کم کاری کرده‌اند. آن‌ها به ندرت تمایلی برای تشکیل یک دولت فراگیر در افغانستان – یکی از خواسته‌های کلیدی جامعه بین‌المللی – نشان داده‌اند و در عوض، استدلال‌های متقابلی برای رد هرگونه پیشنهاد در این زمینه ارائه کرده‌اند. مقاله نویس اضافه کرده که طالبان برای به‌رسمیت شناخته‌شدن دیپلماتیک باید مذاکرات را ادامه دهند و لفاظی به تنهایی ره به‌جایی نمی‌برد.