صهیونیست‌ها تلاش می‌کنند به اشکال مختلف خود را از انزوای منطقه‌ای خارج کنند چرا که رژیم صهیونیستی یک رژیم غریبه و مطرود در منطقه به شمار می‌رود.

رژیم صهیونیستی در کشورهای اسلامی چند هدف عمده را پی گیری می کند.

1. نقش آفرینی رژیم صهیونیستی در منطقه در راستای اهداف آمریکا
پیوند و ارتباط دو سویه رژیم صهیونیستی با آمریکا و اشتراک و همسوی منافع آنها موجب شده که رژیم صهیونیستی به عنوان کانون ایجاد تنش دایمی و ثبات زدا در منطقه وپلیس وحافظ منافع این کشور در منطقه عمل کرده و توجیه کننده حضور و نفوذ آمریکا در منطقه باشد و از این جهت موجودیت اسرائیل برای آمریکا دارای اهمیت راهبردی است و حمایت همه جانبه این کشور از این رژیم با وجود همه هزینه های آن در این راستا قابل ارزیابی است. از این رو رژیم صهیونیستی در منطقه و در کشورهای اسلامی اهداف آمریکا را دنبال می کند و موجودیت آن در راستایب منافع راهبردی آمریکا در این منطقه است.

2. استراتژی اتحاد پیرامونی و کاهش فشارها علیه این رژیم
یکی از اصلی‌ترین مسائل رژیم صهیونیستی پس از تشکیل، دیدن خود در محاصره‌ کشورهای اسلامی و عربیِ مخالف خود بود. بن گوریون در این شرایط استراتژی پیرامونی را مطرح کرد. اصلی‌ترین هدف ایجاد یک استراتژی پیرامونی برای رفع تهدید رژیم صهیونیستی در منطقه، به باور بن گوریون، به دست آوردن دوست در کشورهای آسیا و آفریقاست که ضمن تأمین این استراتژی، کینه‌ اعراب را نسبت به رژیم صهیونیستی کاهش دهد. این راهبرد باعث کاهش فشارها علیه رژیم صهیونیستی، خارج کردن خود از بحران مشروعیت سیاسی، جلوگیری از تشکیل جبهه ضدرژیم صهیونیستی به رهبری ایران، تلاش برای مقابله با اسلام گرایی، جلوگیری از نفوذ ایران در منطقه و گسترش تماس با برخی کشورهای اسلامی به منظور ایجاد تفرقه میان آنها می شود.

«افرایم سنیه»، از نویسندگان معروف صهیونیست طرح استراتژی پیرامونی را در کتاب «اسرائیل پس از 2000»  توضیح داده و تکمیل نموده است. وی در این کتاب به‌خوبی نشان می‌دهد استراتژی پیرامونی دارای مراحلی است. مرحله نخست که سخنان بن گوریون در دهه 50 میلادی است، برای نجات از محاصره‌ کشورهای عرب همسایه است. رژیم صهیونیستی برای فرار از این محاصره باید با کشورهای پیرامونِ همسایگان رژیم صهیونیستی ارتباط برقرار و آنها را محاصره نماید. این کشورهای پیرامونی یک حلقه پیوسته از ترکیه، اقلیم کردستان، ایران شاهنشاهی، کشورهای حاشیه خلیج فارس و کشورهای شمال آفریقا چون اتیوپی است. این حلقه، کشورهای سوریه، عراق، عربستان، اردن، مصر و سودان را که در دهه‌های اولیه تشکیل رژیم صهیونیستی از مخالفان تل‌آویو بودند، محاصره می‌نماید. هدف نهایی این سناریو را به‌صورت مرحله‌ای می‌توان اینگونه خلاصه کرد:

 الف. محاصره‌ دشمنان رژیم صهیونیستی توسط متحدان پیرامونی آن کشورها (در بالا توضیح داده شد.)
ب. درک اعراب مبنی بر شکست‌ناپذیری رژیم صهیونیستی از طریق جنگ: این درک به این منظور است که روش و راهبرد مقاومت را کاملا دچار اختلال خواهد نمود که متاسفانه این درک تا حدودی میان اعراب ایجاد شده است؛ هر چند جنگ 33 روزه یک نقطه عطف در آغاز تغییر این درک بویژه میان افکار عمومی بود.

ج. ایجاد درگیری و ناامنی پیرامون رژیم صهیونیستی: درگیری از اعراب و رژیم صهیونیستی به درون حوزه‌ پیرامونی رژیم صهیونیستی منتقل شود تا پس از تضعیف بازیگران منطقه‌ای، توازن قوا برقرار گردد. به نظر می‌رسد این سناریو به‌طور عام پس از 2001 و به‌طور خاص از 2013 آغاز شده است.

د. عادی‌سازی روابط و رسیدن به صلح با کشورهای پیرامونی و همسایه: در این مرحله که ناشی از درگیری در جهان عرب و اسلام است، نیاز به ایجاد روابط سیاسی و اقتصادی و حل موضوع فلسطین از سوی کشورهای اسلامی حس خواهد شد. با آغاز عادی‌سازی روابط با کشورهای عربی و تسری این همکاری‌ها از مسائل اقتصادی به سیاسی، در پایان، باید یک صلح با دنیای عرب و اسلام رخ دهد؛ زیرا تشکیل «اسرائیل بزرگ» را تنها در صلح و نابودی گروه‌های مقاومت با کمک کشورهای مخالف آن در منطقه امکان‌پذیر می‌دانند.

امروز رژیم صهیونیستی در تلاش برای گذر از مرحله سوم استراتژی پیرامونی یعنی تضعیف کشورهای منطقه با استفاده از درگیری میان کشورهای پیرامونی و رسیدن به مرحله‌ چهارم یعنی عادی‌سازی روابط با همسایگان است. سیاستگذاران رژیم صهیونیستی بسیار مشاقاند این استنباط را که  آنها به طور ذاتی ضد مسلمان اند، از بین ببرد و برای توسعه با کشورهای اسلامی ارزش بسیاری قائلند. برقراری و حفظ روابط دیپلماتیک و سیاسی با چنین کشورهایی برای مذاکرات به اصطلاح صلح خاورمیانه رژیم صهیونیستی بااهمیت است؛ زیرا استنباط ضدمسلمان بودن، تل آویو را از میان برمی دارد. علاوه بر آن برقراری روابط حسنه با کشورهای اسلامی نشان می دهد که این رژیم از برقراری و توسعه روابط با سایر کشورهای مسلمان ناتوان نیست.

به مرور زمان، یکی از اهداف اصلی سیاست خارجی این کشور بر گسترش روابط با کشورهای مسلمان غیر عرب استوار شد تا با یافتن متحدانی از میان آنها، چهره ضد اسلامی خود را بهبود ببخشد و مشروعیت خود را در سطح بین المللی ارتقاء دهد از این رو یافتن متحدان خاصی فراتر از جهان عرب در میان کشورهای اسلامی از اهداف استراتژیک این رژیم جعلی  برای مدت زمان طولانی بوده است.

3. ایجاد اختلاف و تفرقه میان کشورهای اسلامی
اختلاف افکنی و ایجاد تفرقه میان کشورهای اسلامی و گسست میان آنها یکی از اهداف محوری نظام سلطه و رژیم صهیونیستی است تا ظرفیت کشورهای اسلامی در مسیر مقابله با خواست آنها قرار نگرفته و مشکلات جدّی را برای آنها به وجود نیاورد، ایجاد اختلاف میان کشورهای اسلامی موجب خواهد شد تا کشورهای اسلامی از مسأله فلسطین به عنوان یکی از مسائل اصلی جهان اسلام، غافل شده و رژیم صهیونیستی در سایه آن برای خود امنیت ایجاد نموده و به حیات ناپاک خود در منطقه ادامه دهد. امروز متأسفانه شاهدیم که کشورهای اسلامی به جای آنکه از ظرفیت های خود برای مقابله با رژیم صهیونیستی استفاده کنند، به تقابل و دشمنی با هم پرداخته و این در راستای اهداف این رژیم غاصب است. مقام معظم رهبری فرمودند: «اسرائیل تاکنون عامل اصلی تفرقه در امت اسلامی بوده است و از این پس هم همواره همین سیاست را پی خواهد گرفت.»[5]

4. به فراموشی سپردن آرمان فلسطین و مقاومت
پیروزی انقلاب اسلامی ایران و ابتکار حضرت امام در معرفی آخرین جمعه ماه مبارک رمضان به عنوان روز قدس موجب شد تا مسأله فلسطین در سطح جهانی مورد توجه قرار بگیرد و این تهدیدی بسیار جدی برای رژیم صهیونیستی محسوب می شد. از این رو رژیم صهیونیستی تلاش می کند تا با نزدیک شدن به کشورهای اسلامی، آرمان فلسطین و مقاومت را کمرنگ نموده و به فراموشی بسپرد. حضرت آیت الله خامنه ای رهبر انقلاب اسلامی فرمودند: «سیاست عمده‌ استکبار و صهیونیسم، کم‌رنگ کردن مسئله‌ فلسطین در ذهنیت جوامع مسلمان و به سمت فراموشی راندن آن است اما فوری‌ترین وظیفه، مبارزه با این خیانت است و قطعاً غیرت و اعتماد به نفس و هوشمندی روزافزون ملت های مسلمان اجازه‌ فراموش شدن آن را نخواهد داد.»

5. نفوذ و تسلط بر منطقه راهبردی خلیج فارس
با توجه به اهمیت منطقه خلیج فارس، این رژیم تلاش می کند تا از طریق ارتباط با کشورهای این منطقه، زمینه نفوذ و تسلط خود را در این منطقه راهبردی فراهم نماید.

6. کاهش تهدیدات علیه این رژیم
بزرگترین دشمن و رقیب رژیم صهیونیستی در منطقه خاورمیانه کشورهای عربی و اسلامی هستند از این جهت سران رژیم صهیونیستی از ارتباط گیری خود با کشورهای عربی و اسلامی منطقه به دنبال کاهش تهدیدات علیه خود است.

رژیم صهیونیستی به این موضوع واقف است که ملت‌ های مسلمان رژیم اسرائیل را غاصب و اشغالگر می‌دانند، از این رو تلاش می کند تا در افزایش ارتباطات خود با این کشورها اینگونه وانمود کند که با کشورهای عربی مشکل ندارد، در حالی که تا کمتر از دو دهه گذشته بخش قابل توجهی از کشورهای عربی و اسلامی مثل مصر و لیبی و کشورهای دیگر به هیچ وجه مایل به همکاری با اسرائیل نبودند، همچنان‌که در حال حاضر هم غالب  کشورها و ملت‌های مسلمان بر این باور هستند که اهداف و سیاست‌های رژیم صهیونیستی در تضاد با حق و نفی تمامیت ارضی سرزمین فلسطین و تجاوز به این کشور است.

7. حل مشکلات داخلی این رژیم
مشکلات اقتصادی و ساختاری اسرائیل معضلات عدیده ای پیش روی سران صهیونیستی قرار داده است، امروز رژیم صهیونیستی در وضعیت شکننده ای قرار گرفته است،  کاهش سرمایه گذاری و مهاجرت و مشکلات اقتصادی، اسرائیلی‌ها را مجبور به اندیشیدن راهکارهایی برای حل مشکل خود باشند و در این راستا برقراری ارتباط با کشورهای عربی اسلامی را راهکاری برای حل مشکلات خود می‌دانند. لذا از  مدت‌ها قبل  از طریق عناصر مختلف امنیتی، تجاری و  سیاحتی رفت و آمدهای پنهانی و محرمانه ای به کشورهای عربی اسلامی صورت دادند.

8. خروج از انزوا
صهیونیست‌ها تلاش می‌کنند به اشکال مختلف خود را از انزوای منطقه‌ای خارج کنند چرا که رژیم صهیونیستی یک رژیم غریبه و مطرود در منطقه به شمار می‌رود.

9. عادی سازی روابط با کشورهای اسلامی
اسرائیل از زمان تأسیس خود هرگز نتوانسته مشروعیت و مقبولیتی را برای خود در منطقه ایجاد کند، بنابراین احساس می‌کند کسب این مشروعیت را باید از کشورهای اسلامی آغاز کند. از این رو موضوع عادی سازی روابط با کشورهای اسلامی را به طور جدی در دستور کار خود قرار داده است تا از این طریق موضوع فلسطین را به نوعی تمام شده تلقی نماید و موجودیت خود را تثبیت نمایند.

رژیم صهیونیستی به دنبال آن است تا با افزایش ارتباطات با کشورهای عربی در مجامع بین‌المللی برای خود مشروعیت ایجاد کند.